ဘဂၤလာရွိ ရခိုင္မ်ား စိုးရိမ္ေနရဆဲ

ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းတြင္ ဇြန္ ၈ ရက္ေန႔ကတည္းက အၾကမ္းဘက္ေသာင္းက်န္းမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီးေနာက္ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံျဖစ္ေသာ ဘဂၤလာတြင္ ဘဂၤလီမ်ား၏ ဆက္ဆံမႈမ်ားေၾကာင့္ ရခိုင္ႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား အထူးစိုးရိမ္မႈမ်ား တေရြ႕ေရြ႕ျဖစ္ေပၚလာေနေၾကာင္း စံုစမ္း သိရွိရသည္။ "က်မတို႔ေယာက်္ားေတြကို စက္ဘုတ္ႀကီးေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားပို႔ေပးမယ္ဆိုၿပီး အလ်င္စလို ေခၚသြားၾကပါတယ္၊ ေခၚတဲ့သူေတြက ရခိုင္ျပည္မွာ နင္တို႔ငါတို႔ ေဆြမ်ိဳးေတြရဲ့ ေက်းရြာေတြကိုမီးတိုက္၊ ဗလီေတြကိုၿဖိဳ၊ လူေတြကိုသတ္ေနၾကတယ္၊ ဒါငါတို႔မွာ တာ၀န္ရွိေၾကာင့္ အလႅာရွင္ျမတ္ေျပာခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ခုငါတို႔သားလင္ေတြနဲ႔ အဆက္အသြယ္မရ ျဖစ္ေနတယ္၊ ရခိုင္ေတြကိုမေက်နပ္ဘူး။"ဟု ဘဂၤလီအမ်ိဳးသမီးမ်ားက ေျပာေနေၾကာင္း လွ်ိဳ႕၀ွက္သတင္း တခုက ေျပာသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းမွ အၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ ဆက္စပ္ေနၾကေသာ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား အေနျဖင့္ ယင္းေကာ့စ္ဘဇားခရိုင္အတြင္းရွိ ဘဂၤလီေက်းရြာႏွင့္ လမ္းေဘးမ်ားတြင္ ျပန္႔ႀကဲေနထိုင္သူမ်ားအား မေလး၊ စကၤာပူႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ပို႔ေပးမည္ဟု လိမ္လည္ေခၚယူ၍ ရာေပါင္းမ်ားစြာ အင္အားစုေဆာင္းေနၿပီး ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းသို႔ ပို႔ေဆာင္ေနၾကသည္ဟု ဘဂၤလီအမ်ိဳးသမီးမ်ားက ေျပာသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚလာေနသည္။
ထို႔ျပင္ ေကာ့စ္ဘဇားခရိုင္အတြင္းတြင္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ရခိုင္အမ်ိဳးသားမ်ားက စစ္တပ္ႏွင့္ပူးေပါင္းၿပီး မူဆလင္မ်ားအား သတ္ျဖတ္၊ ဗလီေက်ာင္းမ်ားကိုၿဖိဳဖ်က္၊ ေက်းရြာမ်ားကိုမီးတိုက္သည့္ဟုဆိုကာ ဓါတ္ပံု-ဗီဒီယုိဖိုင္မ်ားအား Mobile မ်ားတြင္ ထည့္သြင္းၿပီး စည္းရံုး လႈံ႕ေဆာ္ျပသကာ ရခိုင္မ်ားအား နည္းမ်ိဳးစံု အကြက္ခ် အျပစ္ရွာႀကံလ်က္ ရွိေနေၾကာင္း ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္မ်ားက ေျပာသည္။
အၾကမ္းဖက္ေသာင္းက်န္းသူမ်ား အေနျဖင့္ ေကာ့စ္ဘဇားခရိုင္ႏွင့္ ေမာင္ေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕နယ္တို႔အား အီဆလာမ္မိတ္ႏိုင္ငံေတာ္ထူေထာင္ရန္ ႀကိဳးပမ္းလာခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျမင့္လ်က္ရွိေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ေကာလဟာလသတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနသည္။
ယခုအခါ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ေသာင္းက်န္းသူ ဘဂၤလီမ်ားထံမွ ေခတ္မီလက္နက္မ်ိဳးစံုတို႔ကို ေနရာအႏွံ တျဖည္းျဖည္း ဖမ္းဆီးရမိေနေၾကာင္းႏွင့္ ယင္းလက္နက္မ်ားျဖင့္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားမွာ ေဒသခံရခိုင္လူထုႏွင့္ စစ္တပ္တို႔ကို ၿမိဳ႕တြင္းမ်ားတြင္ ခုခံတိုက္ခိုက္လ်က္ ရွိေနရာ ဒဏ္ရာရရွိသြားသူမ်ားရွိေၾကာင္း သတင္းမ်ားတြင္ေဖၚျပၾကသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ယခုအခ်ိန္ထိ သမၼတဦးသိန္းစိန္ ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႔သည္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ားမွ လက္နက္ခဲယမ္းမ်ိဳးစံု ဖမ္းဆီးရမိသည့္ အေရအတြက္ကို တရား၀င္ထုတ္ေဖၚျပသမႈႏွင့္ အေရးယူေဆာင္ရြက္မႈမ်ား မရွိေသးေခ်။
တာခ္နာၿမိဳ႕ BGBက ေနာ္ရာပါရာ ျမန္မာဘဂၤလီဒုကၡသည္စခန္းအတြင္း Block-B No 3 အမွတ္ ၉၀၈ မွ ၉ လကၼအရွည္ရွိ လုပ္ေသနက္ တလက္ကို တနလၤာေန႔ ေန႔လည္ ၂ နာရီတြင္ ဖမ္းဆီးရမိေၾကာင္း ယေန႔ထုတ္ The Daily Ajker Deshbideshႏွင့္ THE DAILY SAIKAT သတင္းစာတို႔တြင္ ေဖၚျပထားသည္။
သို႔ေသာ္လည္း ေသနက္ပိုင္ရွင္မွာ ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားေၾကာင္းႏွင့္ ျမန္မာဘဂၤလီဒုကၡသည္ ေဖာ္ယဇူလႅာဟာရ္၏ သား ႏုရုလ္ အာမ္လာမ္(၄၀)ႏွစ္အား သက္ဆိုင္ရာ တာခ္နာရဲဌာနမွ ဖမ္းဆီးယူသြားကာ အေရးယူစစ္ေဆးမႈမ်ား ျပဳလုပ္ေနေၾကာင္း သတင္းစာက ဆိုသည္။ ယင္းျမန္မာဘဂၤလီဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားမွ မၾကာခဏ ေဒသလုပ္ေသနက္ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားလုပ္ေသနက္မ်ား ဖမ္းဆီးရမိေၾကာင္း သိရွိရသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္ ၿမိဳ႕ေတာ္စစ္ေတြၿမိဳ႕တြင္ ေသာင္းက်န္းသူမ်ား ၿငိမ္သက္သြားမႈ မရွိေသးေသာေၾကာင့္ စစ္တပ္၊ ရဲ၊ လံုထိန္းလံုၿခံဳေရး တပ္ဖြဲ႔မ်ား ယခုအခ်ိန္ထိ ရွိေနေသးေၾကာင္း၊ လံုၿခံဳေရးတပ္ဖြဲ႔တခ်ိဳ႕မွာ ျပည္သူ၏ ေနအိမ္မ်ားအတြင္း စခန္းခ်လ်က္ ရွိေနေၾကာင္းႏွင့္ လံုၿခံဳေရးအင္အား ထပ္တိုးခ်ေပးရန္ သက္ဆိုင္ရာသို႔ ပန္ၾကားထားေၾကာင္း သိရွိရသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္း ပဋိပကၡ စတင္ျဖစ္ပြားသည့္ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕လူထုမ်ားက သမၼတႀကီး ဦးသိန္းသိန္ထံသို႔ ေပးစာတေစာင္အား ပူးတြဲ ေဖၚျပလိုက္သည္။
သုိ႕
သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္
ေနျပည္ေတာ္ သမၼတရံုး
ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံ
ေလးစားအပ္ပါေသာ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတႀကီးခင္ဗ်ား
ကြ်နု္ပ္တို႕ေလးစားစြာျဖင္႕သိရွိ စီမံခန္႕ခြဲႏိုင္ရန္ အစီရင္ခံ တင္ျပအပ္ပါသည္။
ရခိုင္ျပည္နယ္ေမာင္ေတာျမိဳ႕ ႏွင္႕ ေမာင္ေတာျမိဳ႕ နယ္တို႕တြင္ ၈/၆/၁၂ ခုႏွစ္တြင္ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ေသာ အၾကမ္းဖက္မႈ၌ ငယ္ေသာအမႈကို ႀကီးေစ ႀကီးေသာ အမႈကို ပို၍ က်ယ္ျပန္႕ေစ ဆိုေသာ သေဘာျဖင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ တစိတ္တပိုင္းအား လက္လြတ္လိုေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေရာင္းစားရန္ၾကံစည္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနသူမွာ ေမာင္ေတာ နစက ေဒသကြပ္ကဲေရးမွဴး ဒုတိယဗိုလ္မွဴးၾကီး ဦးေအာင္ႀကီး ျဖစ္ေၾကာင္းကို ေအာက္ပါအခ်က္တို႕ျဖင့္ သက္ေသထူ တိုင္ၾကားအပ္သည္။
အၾကမ္းဖက္မႈ ျဖစ္ေစေသာ အေျခခံ ဆုေတာင္းပြဲကို က်ပ္ေငြသိန္းေပါင္း ( ၃၅၀ဝ ) ႏွင္႕ ခြင္႕ျပဳျခင္း ႏိုင္ငံေတာ္ ၏ တည္ဆဲဥပေဒကို ခ်ိဳးေဖါက္ျပီး သညန မ်ားအား ၄ လတြင္ ၁၀ဝ၀ဝ က်ပ္အထိ ေကာက္ခံ၍ ဘဂၤလီကုလား မ်ားကို ကိုင္ေဆာင္ခြင့္ျပဳျခင္း။
၎ ဘဂၤလီ အိမ္ေထာင္စုစစ္ေဆးရာတြင္လည္း တရားမဝင္ ဘဂၤလီတစ္ေယာက္အား အိမ္ေထာင္စုထဲ ထည္႕လိုလွ်င္ ေငြက်ပ္ ၂၀ဝ၀ဝ၀ မွ ၅၀ဝ၀ဝ၀ အထိယူျပီး အိမ္ေထာင္စု ဝင္ခြင့္ျပဳျခင္း။
၄င္းဘဂၤလီအား မိသားစုဝင္ ဓါတ္ပံုထဲထည့္ရိုက္ရန္ ေငြ ၅၀ဝ၀ က်ပ္ ထပ္ေပးရျခင္း။
ဦးဒီလာ၊ ဦးလွျမိဳင္တို႕သည္ အၾကမ္းဖက္မႈ ေနာက္ကြယ္၌ ႀကိဳးကိုင္သူမ်ားဟု သိပါလွ်က္ ေငြယူျပီး သတင္းေပး အမာခံဟုဆိုကာ လံုျခံဳေရးခ်ထားေပးျခင္း။
ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရအဖြဲ႕မွလိုအပ္ေသာ ဦးတင္ေမာင္ဝင္းအား ဒီလာအိမ္၌ဝွက္ထားျခင္း။
ေက်းရြာ ရပ္ကြက္တို႕အား မီးရွိဳ႕ဖ်က္ဆီးေသာ ဘဂၤလီကုလားမ်ားအား မီးရွိဳ႕ဖ်က္ဆီးေနစဥ္အတြင္း မည္သို႕ ေသာ တားဆီးမႈမွ်မျပဳလုပ္ဘဲ ကားျဖင့္ေရာက္လာျပီး မ်က္ကြယ္ျပဳ ေရွာင္ထြက္သြားျခင္း။
အၾကမ္းဖက္မႈျဖစ္မည္႕သတင္းကို ရခိုင္ေက်းရြာမ်ားမွ ေန႕လည္ ၃ နာရီ ကတည္းက ေဒသနစက အဖြဲ႕အား သတင္းပို႕တိုင္ၾကားေသာ္လည္း ညေန ၅ နာရီ မီးေလာင္လူသတ္ျပီးခ်ိန္မွ ေရာက္ရွိလာၾကျခင္း။
နယ္ေျမႏွင့္ေဝးေသာ ေဒသတို႕တြင္ လံုထိန္း/ ရဲ / တပ္မေတာ္တို႕မွ ဝန္ထမ္းတို႕သည္ လက္နက္အျပည္႕ အစံုႏွင္႕ပင္ ရြာထဲသို႕မဝင္ရဲၾကေသာ္လည္း နစကတို႕ကမူ လက္နက္မပါဘဲ ဝင္ထြက္သြားလာႏိုင္ျခင္း။
၈/ ၆/ ၁၂ ေန႕က အၾကမ္းဖက္မႈ က်ဴးလြန္သူမ်ားကို ရဲႏွင္႕ စစ္တပ္မ်ားက အေရးယူ ဖမ္းဆီး ေနၾကသည္ကို ၁၁/ ၆/ ၁၂ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ရပ္တန္႕ခိုင္းျခင္း
ေဒသအႏွ႕ံအျပား၌ နစကဝတ္စံု နစကေသနက္ျဖင္႕ ဓါးျပမႈမ်ားအား တခုမွ မေဖာ္ထုတ္ျခင္း။
၈/ ၆/ ၁၂ ခုႏွစ္ ေသာၾကာေန႕ ဘဂၤလီမ်ား ဆုေတာင္းပြဲအျပီးတြင္ ျမိဳ႕မဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းႏွင္႕ ယူႏိုက္တက္တည္းခိုခန္းအား ရာေပါင္းမ်ားစြာေသာ ဘဂၤလီမ်ားက ခဲျဖင့္ေပါက္ ဖ်က္ဆီးေနသည္ကို ရဲတပ္ဖြဲ႕မွ မိုးေပၚေထာင္ ေသနက္ပစ္ေဖါက္၍ လူစုခြဲမႈအား ေအာင္ၾကီးကအျပစ္တင္ ၾကိမ္းေမာင္းျခင္း။
၄င္းမွစျပီး ဗိုလ္မွဴးရြာထဲရွိ ရခိုင္အိမ္မ်ားကို မီးရွိဳ႕ဖ်က္ဆီးေနၾကသည္ကို မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင္႕ အေဝး မွၾကည္႕ ေနရံုမွလြဲ၍ ကယ္သူမဲ့ ျဖစ္ေနေသာ ကြ်ႏု္ပ္တို႕ျပည္သူမ်ားမွ နစကမွဴး ဗိုလ္မွဴးၾကီး ေအာင္ၾကီး ေရာက္လာၿပီဟု အားကိုးတၾကီးျဖင့္ ၀မ္းသာေနၾကရာ ဝမ္းသာျခင္းပင္ မဆံုးလိုက္ သူ၏ မ်က္ကြယ္ျပဳ ခံခဲ့ရျခင္း။
၄င္းျဖစ္ရပ္တို႕အား လံုျခံဳေရးတို႕ကို ေစာင္႕ၾကည္႕ရံုသာ ေစာင္႕ၾကည္႕ခိုင္းျပီး ဗုိလ္မွဴးၾကီး ေအာင္ၾကီး တစ္စံုတစ္ရာ ဟန္႕တားမူ မလုပ္ရန္ နစကတပ္ဖြဲ႕၀င္မ်ားအား ညႊန္ၾကားျခင္း
ဤျဖစ္ရပ္သည္ အၾကမ္းဖက္က်ဴးေက်ာ္ သတ္ျဖတ္မႈဆိုသည္ကို သူကိုယ္တိုင္ မသိေလျခင္းေလာ၊ အားေပး ေနျခင္းေလာ၊ ၾကံရာပါေလာ၊ သို႕တည္းမဟုတ္ ေအာင္ၾကီးထက္ အၾကမ္းဖက္ဘဂၤလီမ်ားက ဩဇာၾကီးေန၍ ေလာ။ ဤသို႕ဆိုလွ်င္ အဘယ္ေၾကာင္းနည္း။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ အဖြဲ႕အေနျဖင့္ စံုစမ္း ေဖၚထုတ္စစ္ေဆးသင့္ပါသည္။
ေမာင္ေတာျမိဳ႕ေပၚတြင္ မီးတိုက္မွဳျဖစ္ပြါး ျပီးေသာအခါ သရီကုန္ေဘာင္၊ ေမာရဝတီဖက္သို႕ ေမာင္ေတာျမိဳ႕ေပၚမွ ကား ၄ စီးထြက္သြားျပီး ၄င္းကားေပၚမွ ဆူပူ အၾကမ္းဖက္လိုသူမ်ားက ေဟာေျပာ ေသာအခါမွစ၍ ေမာင္ေတာနယ္ ေတာင္ပိုင္းအား ဘဂၤလီမ်ားက မီးရွို႕ ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေမာင္ေတာျမိဳ႕ေပၚ၌ ထိထိေရာက္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္ခဲ့ပါလွ်င္ နယ္ေက်းရြာမ်ား၌ မီးရွိဳ႕ တိုက္ခိုက္ လူသတ္မူမ်ား ျဖစ္လာစရာ အစီအစဥ္မရွိဟု ဘဂၤလီ သတင္းရပ္ ကြက္မွ ၾကားသိရပါသည္။
ႏိုင္ငံေတာ္၏ ေကြ်းေမြးေသာအစာေရစာတို႕ကို စားေသာက္ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္သစၥာေဖာက္ကာ သူပုန္အားေပး ႏိုင္ငံေတာ္ကုိ ေရာင္းစားသူ ဒုဗိုလ္မွဴးၾကီးေအာင္ၾကီးအား လက္ပိုက္ၾကည္႕ေနၾကလွ်င္ ၾကည္႕ေနသူ ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္ တို႕သည္ ၾကံရာပါျဖစ္ေပလိမ္႕မည္။ ဦးေရႊမန္း ကုိယ္တိုင္ ကိုယ္႕တူကိုကိုယ္ ဆံုးမမည္ေလာ (သို႕မဟုတ္) ႏိုင္ငံေတာ္က ဆံုးမမည္လား (သို႕မဟုတ္) မည္သူက ဆံုးမမည္ကို အျမန္ဆံုး သိရွိလိုပါသည္။

Written by သဇင္ဥ 

ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေနာက္ဆံုးေန႔ရက္မ်ား ......

ႀကိဳးမိန္႔ က်ထားသည့္ ဦးေစာ အတြက္ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚသန္းခင္ႏွင့္ သမီး
ေဘဘီေစာတို႔သည္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ေဒါက္တာ ဘဟန္တို႔အား အယူခံေရွ႕ေနလိုက္ေပးရန္ ေတာင္းပန္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ အခ်ည္းႏွီး ျဖစ္သြား ခဲ့ရသည္။(ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာ၊ ၁-၁-၁၉၄၈)
၁၉၄၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လ ၁၀ ရက္ေန႔ တြင္ ဦးေစာ၏ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚသန္းခင္ သည္ ေရွ႕ေနႀကီး
မစၥတာဟက္ေဗာက္မွ တစ္ဆင့္ အဂၤလန္ျပည္၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ရွိ ဦးေစာ၏ညီဝမ္းကြဲ ဦးေမာင္ေမာင္ႀကီးထံ ထိုေခတ္ေငြ က်ပ္ ၂၀ဝ၀ အကုန္ခံၿပီး သံႀကိဳးတစ္ေစာင္ ပို႔ကာ အကူအညီ ေတာင္းခဲ့ပါသည္။ ထိုသံႀကိဳးစာတြင္ ဤ အမႈသည္ အဂၤလိပ္အစိုးရလက္ထက္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သျဖင့္ ဘိလပ္ပရီဗီေကာင္စီတြင္ အယူခံဝင္ခြင့္ရွိေၾကာင္း၊ တရားဥပေဒ အားျဖင့္ ၫႊန္ၾကားအႀကံဥာဏ္ေပးႏိုင္ ေသာ ဥပေဒပါရဂူမ်ားရွာေဖြေပးရန္ ပါရွိ သည္။(ဗမာ့ေခတ္သတင္းစာ၊ ၁၁-၃-၁၉၄၈)
ဦးေစာ၏ လက္နက္မႈႀကီးကို ၁၉၄၈ ခုႏွစ္ ဧၿပီလ ၂၀ ရက္၊ ေန႔လယ္ ၂ နာရီ အခ်ိန္တြင္ အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးထဲတြင္ အင္းစိန္သတၲမ တရားသူႀကီးက စတင္ စစ္ေဆးခဲ့သည္။ ဦးေစာမွာ အေတာ္ေလး ပိန္ခ်ံဳးသြားသည္။ ဦးေစာက အမႈတြင္ ပါဝင္သည့္ ကေလးမ်ားသည္ မိမိအိမ္မွ ကေလးမ်ားျဖစ္သျဖင့္သူတို႔အတြက္ေရွ႕ေန ငွားေပးရန္မွာ မိမိတာဝန္ျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။ ဦးေစာက တရားခံမ်ား ကို ေတြ႕ဆံုရန္ ေတာင္းဆိုသည္။ တရား သူႀကီး ဦးစိုးက မိမိတြင္ အာဏာမရွိ၊ အထက္အရာရွိမ်ားႏွင့္သာ စကားေျပာေစ လိုေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။(ဟံသာဝတီသတင္းစာ၊ ၂၁-၄-၁၉၄၈)
အင္းစိန္ေထာင္ႀကီးထဲတြင္ ႏိုင္ငံ ေတာ္ လုပ္ႀကံမႈတရားခံ နံပါတ္တစ္ တရားခံ ဦးေစာထံသို႔ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚ သန္းခင္ႏွင့္ သမီး ေဘဘီေစာတို႔ ဧၿပီလ ၁၇ ရက္ေန႔က သြားေရာက္ေတြ႕ဆံုခဲ့ သည္။ ေဒၚသန္းခင္ႏွင့္ ေဘဘီေစာတို႔က ဦးေစာအား ဇိနတၳပကာသနီက်မ္းစာအုပ္ တစ္အုပ္ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ဦးေစာက သူ ေရးသားထားေသာ စာရြက္ေပါင္း ၄၀ ေက်ာ္ ၅၀ ခန္႔ရွိမည့္ သူ၏ကိုယ္တိုင္ေရး အတၳဳပၸတၲိ စာတမ္းရွည္ႀကီးကို ေပးအပ္ လိုက္သည္။(ဟံသာဝတီသတင္းစာ၊ ၂၁-၆-၁၉၄၈)
အင္းစိန္ေထာင္မွေနၿပီး ဦးေစာသည္ ဇနီးျဖစ္သူေဒၚသန္းခင္ထံ စာတစ္ေစာင္ ကို ေအာက္ပါအတိုင္းေရးပို႔လိုက္သည္။ မာမီခင္ ကြ်န္ေတာ္၏ အေလာင္းကို အိမ္သို႔ မယူပါႏွင့္။ ဘယ္ကိုမွလည္း မယူပါႏွင့္။ ေသၿပီးေသာအပုပ္ေကာင္ႀကီးဟူ၍ တရား ႏွင့္ေျဖပါ။ သတိသံေဝဂျဖစ္ပါ။ အနိစၥ တရားႏွင့္ အနတၲတို႔ကို ပြားမ်ားပါ။ ေသၿပီျဖစ္၍ မထူးပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ မာမီတို႔ ဒုကၡမရွာၾကပါႏွင့္ေတာ့။ ေသသူ ရည္ရြယ္၍ ပၪၨင္းခံျခင္း၊ ရွင္ျပဳျခင္း၊ ဆြမ္းေကြ်းျခင္း စေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ားကို လုပ္ပါက မာမီ တို႔မွာကုသိုလ္ရႏိုင္ပါသည္။ အမွ်အတန္း ေဝပါက ကုသိုလ္ရႏိုင္ပါသည္။ ဤသို႔ ေသာ ကုသိုလ္ေရးမ်ားကိုသာ ဂ႐ုစိုက္ပါ။(ျမန္မာ့အလင္း၊ ၁-၅-၁၉၄၈)
ဦးေစာ ေသေသာအခါ ႐ုပ္ကလပ္ကို ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚသန္းခင္က အျပင္တြင္ သၿဂႋဳဟ္ရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ဆိုင္ရာမွ ခြင့္မျပဳခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ တရားခံမ်ားအား သရဏဂံုတင္ရန္ကိစၥတြင္ ၄င္းတို႔ အလိုရွိ သည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို ပင့္ဖိတ္ၿပီး သရဏဂံု တင္ခြင့္ကို ဧၿပီလ ၅ ရက္၊ ၆ ရက္၊ ၇ ရက္ေန႔မ်ားတြင္ ျပဳလုပ္ခြင့္မ်ား ေပးခဲ့သည္။(ျမန္မာ့အလင္း၊ ၆-၅-၁၉၄၈)
ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈႏွင့္ ပတ္သက္ သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ တရားလႊတ္ေတာ္ခ်ဳပ္ သို႔အယူခံဝင္ေရာက္ေရးအတြက္အခြင့္ထူး ေပးရန္ ဝင္ေရာက္ထားၾကေသာ ဦးေစာ၊ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္းႏွင့္ မံႈႀကီးတို႔၏အမႈ ကို ဧၿပီလ ၂၇ ရက္ေန႔၊ နံနက္ ၁၁ နာရီ အခ်ိန္တြင္ တရားဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဆာဘဦး၊ တရားဝန္ႀကီး ဦးေအးေမာင္ႏွင့္ တရား လႊတ္ေတာ္ တရားဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးသိမ္း ေမာင္တို႔ကၾကားနာစစ္ေဆးၿပီး စီရင္ခ်က္ ခ်မွတ္လိုက္သည္။ ယခုအမႈတြင္ မွား ယြင္းစြာျဖင့္ တရားဥပေဒေၾကာင္းအား ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ အေၾကာင္းအရာအား ျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း စစ္ေဆးခဲ့သည့္ ခံု႐ံုးႏွင့္ တရားလႊတ္ေတာ္တို႔က မွားယြင္း စြာ ဆံုးျဖတ္ထားျခင္းမရွိသည္ကို ေတြ႕ရ သည့္အတြက္ တရားခံတို႔သည္ ဤ႐ံုး ေတာ္သို႔ အယူခံဝင္ရန္ အခြင့္ေတာင္းျခင္း သည္ မေပးသင့္ဟုဆိုကာ တရားခံတို႔၏ အယူခံဝင္ေရာက္ေရးခြင့္ပန္လႊာကို ပယ္ခ် လိုက္သည္။ (သံေတာ္ဆင့္၊ ၁၈-၄-၁၉၄၈)
ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးႏွင့္ ပတ္ သက္သည့္ ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းအပါ တရားခံ ၈ ဦးအား ေမလ ၈ ရက္ေန႔တြင္ ကြပ္မ်က္ရန္၊ အထူးခံု႐ံုးအဖြဲ႕မွ ဆိုင္ရာသို႔ ၂၈-၄-၄၈ ရက္ေန႔က ေသဒဏ္ဝရမ္းမ်ား ထုတ္ေပးလိုက္သည္။ ဦးေစာ၏ဇနီး ေဒၚ သန္းခင္သည္ ၂၇-၄-၄၈ ေန႔စြဲျဖင့္ ゞင္း ၏ ေအဒီလမ္းရွိ ေနအိမ္ကို ျပန္ေပးရန္ႏွင့္ ၄င္း၏ လင္ေယာက်ာ္း အဆံုးစီရင္ၿပီး ေသာအခါ အေလာင္းကို ထိုအိမ္သို႔ယူ ေဆာင္ကာ သၿဂႋဳဟ္ခြင့္ျပဳရန္ ဆိုင္ရာသို႔ ေတာင္းဆိုထားသည္။(သံေတာ္ဆင့္၊ ၂၉-၄-၁၉၄၈)
ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ႀကိဳးဒဏ္အတည္ျပဳျခင္းခံရ သည့္ ဦးေစာသည္ ေမလ ၆ ရက္ေန႔ ညေနအခ်ိန္တြင္ အင္းစိန္ေထာင္အတြင္း ၌ မိုးညႇင္းဆရာေတာ္ႀကီးႏွင့္ အျခား ဆရာေတာ္သံုးပါးတို႔၏တရားေတာ္တို႔ကို နာယူခဲ့သည္။ ဦးေစာက မိုးညႇင္းဆရာ ေတာ္ႀကီးကို ေငြက်ပ္ ၄၅၀ဝ ေရစက္ခ် လွဴဒါန္းခဲ့သည္။(သံေတာ္ဆင့္၊ ၇-၅-၁၉၄၈)
ေမလ ၈ ရက္ေန႔ လင္းအားႀကီး အခ်ိန္တြင္ ဦးေစာႏွင့္ အေပါင္းအပါ တရားခံမ်ားအား ႀကိဳးဒဏ္ေပးမည္ ျဖစ္ သည္။ ရန္ကုန္ေထာင္ႀကီးထဲတြင္ ရန္ ႀကီးေအာင္ႏွင့္ စိန္ႀကီးတို႔အား လည္း ေကာင္း၊ အင္းစိန္ေထာင္တြင္ ဦးေစာ၊ ေမာင္စိုး၊ သက္ႏွင္းႏွင့္ မံႈႀကီးတို႔အား လည္းေကာင္း ႏွစ္ေယာက္တစ္တြဲစီ တစ္ နာရီျခား ႀကိဳးေပးမည္ျဖစ္သည္။ ေမာင္နီ ႏွင့္ သုခတို႔မွာ ေနာက္လိုက္ငယ္သားမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သမၼတႀကီး၏ ဆႏၵအရ ေမလ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ ဇီဝိတ ဒါနအျဖစ္ ေသဒဏ္မွ ခ်မ္းသာေပးကာ တစ္သက္တစ္ကြ်န္းဒဏ္သို႔ ေျပာင္းလဲ လိုက္သည္။(သံေတာ္ဆင့္၊ ၈-၅-၁၉၄၈)
ႏိုင္ငံေတာ္လုပ္ႀကံမႈတရားခံ ဦးေစာ အား ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားသည့္ ႀကိဳးတိုက္ အမွတ္ ၃ တြင္ ႀကိဳးဒဏ္မခံရမီ တစ္ေန႔ က ေအာက္ပါစာေလးကို ႀကိဳးတိုက္နံရံ တြင္ ခဲျဖင့္ေရးသြားခဲ့သည္။ အတိတ္ဘဝမေကာင္းမႈက အရင္းခံေၾကာင့္ ဒုကၡျဖစ္ရသည္။ ဥယိ႒ကကံကကပ္၍ ႏွိပ္စက္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ဆင္းရဲ၊ ကိုယ္ဆင္းရဲျဖစ္ရသည္။ အထည္ခံ႐ုပ္ၾကမ္းခုတား ေသသည္ေနာက္တိုင္ေအာင္ က်န္ရွိေလ၏။(အိုးေဝ၊ ၂၇-၈-၁၉၄၈)
နံနက္ ၅ နာရီ မိနစ္ ၂၀ တြင္ ေရာက္ ရွိၾကေသာ ပရိသတ္မ်ားက ဦးေစာထား ရာ ႀကိဳးတိုက္သို႔သြားၾကေၾကာင္း၊ ခဏမွ် အၾကာတြင္ ၄င္း၏အခန္းကို ဖြင့္ေပးလိုက္ ရာ ၄င္းဆင္းမည္အျပဳတြင္ ႀကိဳးစင္တင္ ေသာအခါ ဝတ္ရေသာအက်ႌရွည္အျဖဴကို ဝတ္ေပးမည္လုပ္ရာ ဦးေစာက ဟိုေပၚ ေရာက္မွဝတ္ပါလားခင္ဗ်ာဟု ေတာင္းပန္ သည့္အတြက္ မဝတ္ဘဲ ေထာင္ပိုင္ႀကီးက မူးမိုက္သြားမည္ကို စိုးရိမ္သျဖင့္ လက္ေမာင္းမွ တြဲေခၚလာေၾကာင္း၊ ထိုအခ်ိန္ သည္ကား နံနက္ ၅ နာရီခြဲ တိတိပင္ ျဖစ္၏။ ဦးေစာမွာ ႀကိဳးတိုက္မွ ႀကိဳးစင္သို႔ အေရာက္တြင္ လိုက္လာရာ ၄င္းကိုယ္ တြင္ ပိုးရွပ္အက်ႌအျပာလက္တိုႏွင့္ ပိုးရွမ္း ေဘာင္းဘီကို ဝတ္ဆင္၍ ေရွ႕ထိုးဖိနပ္ အနက္ကို စီးလာေၾကာင္း။ ဦးေစာမွာ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အထိ ဣေႁႏၵမပ်က္ဘဲ ၿပံဳးၿပံဳးရယ္ရယ္ႏွင့္ ေထာင္ပိုင္ႀကီးအား(ဂြတ္ဘိုင္)ဟုပင္ ႏႈတ္ ဆက္သြားေသးသည္ဆိုေၾကာင္း။ ႀကိဳးစင္ေပၚသို႔ မတက္မီ ေထာင္ အရာရွိႀကီးမ်ားက ၄င္းတို႔ထံုးစံအတိုင္း ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳရန္ ခြင့္ျပဳေၾကာင္း။ ဦးေစာ ႀကိဳးစင္ေပၚသို႔ေရာက္ေသာအခ်ိန္ သည္ကား ၅ နာရီ ၃၂ မိနစ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္ရာ ၄င္းအား အက်ႌရွည္ကို ေထာင္မွဴးႀကီးက ဝတ္ေပးၿပီး လက္ႏွင့္ေျခတို႔ကို ႀကိဳးျဖင့္ တုပ္ကာ အိတ္ျဖဴစြပ္လိုက္ၿပီး ႀကိဳးကြင္း ကို စြပ္လိုက္သည္။ တစ္ခဏမွ်ၾကာေသာ အခါ ႀကိဳးတိုက္ဆိုင္ရာ ေထာင္မွဴးႀကီးက ျဖဳတ္လိုက္ေတာ့ေၾကာင္း၊ ထိုအခ်ိန္သည္ ၅ နာရီ ၃၃ မိနစ္တိတိအခ်ိန္ပင္ ျဖစ္ရ ကား သံျပားက်သြားေသာ ဒိုင္းဟူေသာ အသံမွတစ္ပါး ဘာမွမၾကားရ။ ႀကိဳးစင္ ေအာက္ဘက္သို႔ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေသာ အခါ မေျပာပေလာက္ေသာ လႈပ္ရွားမႈ ကေလးျဖင့္ မိနစ္အနည္းငယ္အတြင္း ဇီဝိန္ခ်ဳပ္သြားေတာ့ေၾကာင္း။ (သတင္းစာေရးသားခ်က္အတိုင္း ကူးယူေဖာ္ျပသည္) (သံေတာ္ဆင့္၊ ၈-၅-၁၉၄၈)
ဂဠဳန္ဦးေစာဇနီးထံမွ ေလ်ာ္ေၾကး ၄ သိန္းရလိုေၾကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ႏွင့္အတူ လုပ္ႀကံျခင္းခံရမႈတြင္ ပါဝင္ သည့္ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးႏွင့္ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရးဌာန အတြင္းဝန္ ဦးအုန္း ေမာင္၏ က်န္ရစ္သူဇနီး ေဒၚသိန္းျြကယ္ ႏွင့္ သားသမီးမ်ားက တရားလႊတ္ေတာ္ တြင္ တရားမေၾကာင္းျဖင့္ တရားစြဲဆိုခဲ့ သည္။ အဆိုပါ တရားမမႈႀကီးႏွင့္ပတ္ သက္ၿပီး ေဒၚသိန္းျြကယ္ဘက္မွ လိုက္ပါ ေဆာင္ရြက္သည့္ဝတ္လံုေတာ္ရမွာ ေဒါက္ တာ ဘဟန္ ျဖစ္သည္။ (ျမန္မာ့အလင္း၊ ၂၉-၆-၁၉၅၀)

မွတ္ခ်က္
အခ်က္အလက္မ်ားကို လြတ္လပ္ေရးေၾကညာၿပီး ခ်ိန္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ၁၉၄၈-၁၉၉၈ ေရႊရတု ႏွစ္ ငါးဆယ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံသတင္းစာ မွတ္တမ္းမ်ား၊ ပထမတြဲႏွင့္ဒုတိယတြဲ၊ တကၠသိုလ္ စိန္တင္ စာအုပ္မ်ားမွရယူပါသည္။
တင္ၫြန့္
ေနာက္ဆက္တြဲ...

"ကိုယ္မလုပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥအတြက္ ဒီလုိခံစားရတာကို စိတ္မေကာင္းဘူး။ ကေလးေတြက ဘာမွ လုပ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔ အဘုိးကလည္း သူ႔အျပစ္အတြက္ ဥပေဒအရ ခံသြားၿပီပဲ။ က်န္တဲ့လူမွာ ဘာအျပစ္မွမရွိဘူး။ ဒီကေလးေတြကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေနေစခ်င္တယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔လည္း အျပစ္ရွိတဲ့လူေတြရယ္လို႔ မသတ္မွတ္သင့္ဘူး"

(ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္)

လီလီပန္း အျဖဴေရာင္ေလးမ်ားက ကႏုတ္ပန္းႂကြ မဂၤလာဘိသိက္ ေငြဖလားႀကီးထဲ၌ လွလွပပ လန္းလန္းဆန္းဆန္း။ လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ ဆယ္စုႏွစ္သုံးခုေက်ာ္မ ွႀကီးက်ယ္ ခမ္းနားလွသည့္ မဂၤလာအခမ္းအနားပဲြ တစ္ခု၏ ျမင္ကြင္းျဖစ္သည္။

ဘိသိက္ခံမဂၤလာေမာင္ႏွံမွ သတို႔သမီးမွာ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားကို လုပ္ႀကံမႈႈတြင္ ျမန္မာ့သမုိင္း တရားခံတစ္ဦးအျဖစ္ ျပည္သူမ်ားအၾကား ယေန႔တုိင္ နာမည္ဆုိးႏွင့္ ရွိေနခဲ့ေသာ ဂဠဳန္ဦးေစာ၏ ေျမးျဖစ္၏။ ဦးေစာ၊ ေဒၚသန္းခင္တို႔၏ သမီးေဒၚေဘဘီေစာမွ ေမြးဖြား ေသာ ဒုတိယသမီး ေဒၚမြန္မြန္ရင္ျဖစ္သည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္၏ မဂၤလာပဲြ ဘိသိက္ပန္း ေငြဖလားတြင္ လီလီပန္းကိုသာ ထုိးရမည္ဆုိသည့္ အဘြားေဒၚသန္းခင္၏ တစ္ခ်က္လႊတ္ ဆႏၵျဖင့္ ထိုလီလီပန္းျဖဴျဖဴ ေဖြးေဖြးမ်ားကို ရန္ကုန္တစ္ၿမိဳ႕လုံးတြင္ မရမက ရွာေဖြခဲ့ရသည္ဆုိ၏။

ထုိပန္းမ်ားကို တစ္ၿမိဳ႕လုံးတြင္ မရမက လုိက္လံရွာေဖြခဲ့ရာ ေနာက္ဆုံးတြင္မွ တုိက္တိုက္ဆုိင္ဆုိင္ပင္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚခင္ၾကည္ၿခံထဲ၌ စိုက္ပ်ဳိးထားေသာ လီလီပန္းမ်ားရွိေၾကာင္း သတင္းရသျဖင့္ ထုိလီလီပန္း အျဖဴေရာင္မ်ားကို မဂၤလာဘိသိက္ပန္းအျဖစ္ ထုိးႏုိင္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။

ထိုအျဖစ္အပ်က္မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေက်ာ္က ျဖစ္ၿပီး သမုိင္း၀င္ မွတ္တမ္းတြင္ မိသားစုႏွစ္ခုၾကား တစ္ႀကိမ္တည္းေသာ အမွတ္မထင္ဆုံစည္းခဲ့သည့္ ဆက္စပ္မႈတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

“ပန္းေတြ သြားခူးတဲ့ေန႔က လာခူးတဲ့ လူေတြကို အန္တီေဒၚခင္ၾကည္က အိမ္ေပၚကေနေသာ့ ပစ္ခ်ေပးရင္း ဘယ္သူ႔မဂၤလာေဆာင္လဲလို႔ ေမးတယ္တဲ့။ ဦးေစာ၊ ေဒၚသန္းခင္ေျမး မဂၤလာေဆာင္ပါလို႔ ေျပာေတာ့ ေၾသာ္ ေဒၚသန္းခင္က ေျမးေတြဘာေတြနဲ႔ ဆိုေတာ့ ကၽြန္မထက္ သူကေတာင္ ပိုကံေကာင္းတာေပါ့လို႔ ေျပာတယ္တဲ့။ အဲဒီစကားေလးနဲ႔ ပန္းေလးေတြက မွတ္မွတ္ရရပါပဲ” ဟု ေဒၚမြန္မြန္ရင္က သူ႔မဂၤလာေဆာင္ အမွတ္တရ ဘိသိက္ပန္းအျဖစ္ ေဒၚခင္ၾကည္ စုိက္ပ်ဳိးထားေသာ အျဖဴေရာင္ လီလီပန္းေလးမ်ားကို မဂၤလာေငြဖလားထဲတြင္ ထုိုးစုိက္ႏုိင္ခဲ့ပုံကုိ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႂကြား ပီတိျဖစ္စြာ ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသည္။

ယခုအခါ ဦးေစာ၏ ဇနီး ေဒၚသန္းခင္လည္း မရွိေတာ့၊ ဦးေစာ၏ သမီးေဒၚေဘဘီေစာလည္း ကြယ္လြန္သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ကာလ ဆယ္စုႏွစ္ေတြလည္း တစ္စုၿပီးတစ္စု ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သကဲ့သို႔ ဦးေစာမိသားစု၀င္ေတြလည္း သမုိင္းမွအရိပ္မည္းတစ္ခု၏ ေျခာက္လွန္႔မႈ ေအာက္မွ တျဖည္းျဖည္း ႐ုန္းထြက္လာႏုိင္ၿပီ ျဖစ္သည္။ သမုိင္းတရားခံ မိသားစုအျဖစ္ အျပစ္ရွိသူမ်ားကဲ့သို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည့္ ကာလမ်ားမွာ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် ေဒၚမြန္မြန္ရင္၏ သား၊သမီးေျမးမ်ား လက္ထက္ ယခုအခါတြင္မူ တျဖည္းျဖည္း လြတ္ေျမာက္လာခဲ့ၿပီဟု ေဒၚမြန္မြန္ ရင္ကယူဆေလသည္။

“အန္တီ့ေမေမနဲ႔ အဘြားတုန္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ရပ္တည္ ႐ုန္းကန္ခဲ့ၾကရတယ္။ အန္တီတုိ႔က်ေတာ့ ကံေကာင္းပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကို အေျခအေန ေကာင္းလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အန္တီ့သမီးႀကီးတုန္းကေတာ့ နည္းနည္းေလး ဂယက္ရွိခဲ့ေသးတယ္။ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး”

“ဦးေစာျမစ္တဲ့”၊ “ဦးေစာျမစ္တဲ့” ဆုိသည့္ တစ္ေက်ာင္းတည္းေန ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားမ်ားထံမွ ၾကားရသည့္ မလုိလားေသာ အသံဟန္ႏွင့္ ေျပာဆုိမႈႈကိုႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရသည့္ သမီးႀကီးအတြက္ ေဒၚမြန္မြန္ရင္ စိတ္ပူကာ ေနာက္ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းသုိ႔ ေျပာင္းထားခဲ့ရသည္။

“ကေလးေတြမွာ ခံစားခ်က္ရွိ တယ္။ ကေလးခ်င္းဘာမွ ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးမရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းမွာ သူတို႔အဘုိးနာမည္ကိုတပ္ေျပာလာေတာ့ ေၾကာက္တာေပါ့ေလ။ ကေလးစိတ္အေႏွာင့္ အယွက္ျဖစ္မွာစိုးတာနဲ႔ ေက်ာင္းေျပာင္းလုိက္ရတာေပါ့”ဟု အဘုိးျဖစ္ သူ၏ ဂယက္႐ုိက္ခတ္မႈႈက ျမစ္ျဖစ္ သူအထိပင္ရွိခဲ့ေၾကာင္းကို ေဒၚမြန္မြန္ရင္က ဥပမာေပး၍ ေျပာျပသည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္မွာ ငယ္စဥ္က ပင္ မိခင္ႏွင့္အဘြားျဖစ္သူသင္ၾကား ေပးသည့္အတုိင္း ေနထုိင္ခဲ့ရသလုိ ယခုသူ႔သားသမီးေျမးမ်ားကိုလည္း ထုိကဲ့သို႔ပင္ ဆက္လက္သင္ၾကားေပး သည့္အတြက္ လူမႈႈပတ္၀န္းက်င္တြင္ ေကာင္းမြန္စြာ ေနထုိင္ႏုိင္ခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။

“အန္တီ့ကိုငယ္ငယ္ကတည္း က ေမေမကေျပာတယ္။ ကိုယ့္မွာအျပစ္ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္သူမ်ား ေတြက အဘုိးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေျပာ လာရင္ ျပန္ရန္ျဖစ္တာတို႔ ျပန္ေျပာတာတို႔မလုပ္ရဘူးတဲ့ ဦးေႏွာက္ထဲကို အဲဒီအတုိင္းသြင္းေပးထားတာ။ အဲဒီေတာ့ ဘာမွ ျပန္မေျပာရဲဘူး”ဟု ေဒၚမြန္မြန္ရင္ကဆုိသည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္သည္ မိသားစုႏွင့္အတူ ဦးေစာ ေနထုိင္ခဲ့ရာ ေအဒီလမ္းရွိ အိမ္ၿခံ၀င္းႏွင့္ တစ္ျခံေက်ာ္၌ လက္ရွိေနထိုင္လ်က္ရွိသည္။ သူတို႔အိမ္ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ ၀င္၀င္ခ်င္း ေတြ႕ျမင္ရသည္က ဦးေစာႏွင့္ ဇနီးေဒၚသန္းရင္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံပုံတူ ေက်ာက္စီပန္းခ်ီကားႀကီးျဖစ္၏။ ထိုပန္းခ်ီကားေျခရင္းတြင္ စားပြဲတစ္လုံးခ်ကာ ေရပူေရေအး ဆက္ကပ္ထားသည္ကုိုလည္း ေတြ႕ရသည္။

သမုိင္းတရားခံတစ္ဦး ျဖစ္ေသာ္ျငား မိသားစု၀င္မ်ားကမူ ဦးေစာ ႀကိဳးစင္မတက္ ခင္ ေထာင္အတြင္းမွ ေရးသားထားေသာစာမ်ားကိုဖတ္ ႐ႈႈသိမ္းဆည္းထားကာ ထုိစာမ်ားအရ အဘုိးျဖစ္သူ ဦးေစာသည္ မေသဆုံးမီ အမွန္တရားကို သိျမင္လက္ခံသြားခဲ့သည္ဟု ယုံၾကည္လ်က္ရွိၾက သည္။ ဦးေစာက သူတုိ႔အတြက္ သူရဲေကာင္း တစ္ေယာက္မျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း သမုိင္းသင္ခန္းစာမ်ား ေပးသြားခဲ့သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္သည့္အျပင္ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္ျမတ္ႏုိးခဲ့သူ တစ္ေယာက္အျဖစ္လည္း လက္ခံထားၾကသည္။

“သူမေသခင္ေရးခဲ့တဲ့ စာကိုၾကည့္ရင္သူအမွန္တရားကို သိသြားခဲ့လို႔ေပ့ါ။ တကယ္ေတာ့ အထင္လဲြမႈႈ ေတြကေန ျဖစ္လာတဲ့ သူ႔ပင္ကို စိတ္ေပၚလာတာေပါ့။ ေဒါသစိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတာေလ။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ္ခဲ့ရင္ တုိင္းျပည္လည္း ဒီလို ဘယ္ျဖစ္မလဲ။ သူလည္း တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ပဲ ဆုိတာ အန္တီတို႔အိမ္မွာ က်န္ခဲ့တဲ့ စာရြက္စာတမ္း၊ စာအုပ္ေတြကို ၾကည့္ရင္သိ ႏုိင္ပါတယ္””ဟု အဘုိးျဖစ္သူအေပၚ မိသားစု၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ နားလည္မႈ ျပည့္၀စြာျဖင့္ ေျပာျပသည္။

မည္သုိ႔ပင္အဘုိးျဖစ္သူကို နားလည္မႈႈရွိသည္ဆုိဦးေတာ့ အဘုိး၏ တုိင္းျပည္အေပၚ က်ဴးလြန္ခဲ့မႈႈအတြက္ ယေန႔အခ်ိန္ထိ ေပးဆပ္ရလ်က္ရွိဆဲ ျဖစ္သည္ဟုဆုိသည္။

“လူေတြအျမင္မွာ ေၾသာ္.. ဒီမိသားစု သူတို႔အျပစ္ေတာ့သူတို႔ သိသားပဲဆုိတာမ်ဳိး ျဖစ္ေအာင္ ေနရပါတယ္။ အန္တီ့ေမေမနဲ႔ အဘြားတုန္းကဆုိရင္ သူတို႔ေတြက ရွိတဲ့ပစၥည္း ထုတ္ေရာင္းတာ။ အျပင္လူနဲ႔ ကူးလူးရတဲ့ စီးပြားေရးေတြ ဘာေတြလုပ္လို႔ အဆင္မေျပဖူးေလ။ အဘုိးထားခဲ့တဲ့ ၿခံပတ္ပတ္လည္က ေျမေတြေရာင္းစားၿပီး ေနလာခဲ့ၾကတာ။ အန္တီ့အေမ လက္ထပ္ၿပီး ေနာက္ပိုင္း အေဖက ၀န္ထမ္းဆိုေတာ ့အန္တီတုိ႔လည္း ၀န္ထမ္းမိသားစု၀င္ေတြ ျဖစ္လာတာေပါ့။ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔” ဟု ဦးေစာမိသားစု၀င္မ်ားအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသည့္ အတိတ္ပုံရိပ္တို႔ကို ျပန္ေျပာင္းေျပာျပသည္။

ယခုေတာ့ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ လူမႈ၀န္းက်င္ က်ယ္ျပန္႔လာခဲ့သည္ မွာ သားႀကီးက ျပည္သူေတြနဲ႔ ထိ ေတြ႕ဆက္ဆံရသည့္ အႏုပညာရွင္တစ္ဦးအျဖစ္ ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္ျဖတ္သန္းခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ သားႀကီးက သ႐ုပ္ေဆာင္ မင္းချဖစ္သည္။

သားႀကီးသ႐ုပ္ေဆာင္လုပ္ လိုသည္ဟုေျပာသည့္ေန႔က ေဒၚမြန္ မြန္ရင္ေအာ္လုိက္သည့္အသံမွာ တစ္အိမ္လုံးပင္ လန္႔သြားရသည္ဟုဆို သည္။

“သ႐ုပ္ေဆာင္ပဲ ၀ါသနာပါတယ္။ သ႐ုပ္ေဆာင္ပဲ လုပ္မယ္ဆုိေတာ့ အဲဒီေန႔က အန္တီေအာ္လိုက္တာ အိမ္ကလူေတြေတာင္ လန္႔သြား တယ္။ အမေလး၊ အမေလး ဘယ့္ႏွယ့္ တစ္မိသားစုလုံး လူမသိသူမသိ ေနလာရပါတယ္ဆုိမွ မင္းက်မွ သ႐ုပ္ေဆာင္လုပ္မယ္ ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ ဘယ္လုိ စဥ္းစားလို႔မွ မရတာ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ အေဖက ၀ါသနာပါတာ လုပ္ပါေစ ဆုိၿပီး ၾကည့္ေနလုိက္တာ အခု ၁၀ ႏွစ္ ေတာင္ရွိခဲ့ၿပီ” ဟု ဆိုေလသည္။

မင္းခသ႐ုပ္ေဆာင္လုပ္ေန စဥ္မွာလည္း အခ်ဳိ႕က ဦးေစာျမစ္ အျဖစ္သိၾကသူမ်ားရွိသလို အမ်ားစု ကေတာ့မသိၾက။ သို႔ေသာ္လည္း သူ႔အႏုပညာ လုပ္ငန္းတြင္ေတာ့ အဘုိးေၾကာင့္ တစ္စုံတစ္ရာ အရိပ္ မထင္ခဲ့ဟု ေဒၚမြန္မြန္ရင္ကဆုိသည္။

ထုိကဲ့သုိ႔ ဦးေစာမိသားစုကို သိရွိဆက္ဆံ ရင္းႏွီးၾကသူမ်ားျဖင့္ တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ရွိလာျခင္းတို႔က ေဒၚမြန္မြန္ရင္ လက္ထက္ကပင္ စခဲ့သည္ဆုိကလည္း မမွားေပ။ အာဇာနည္ေန႔ နီးတုိင္း ျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည့္ ေဟာေျပာပဲြမ်ား၊ ေက်ာင္း တြင္းလႈပ္ရွားမႈမ်ားလုပ္သည့္ ရက္မ်ားဆိုလွ်င္ ေဒၚမြန္မြန္ရင္ မိဘမ်ားက သူမကို ေက်ာင္းသို႔မလႊတ္ေတာ့။ ဖခင္တာ၀န္က်ရာ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ရွိ ေမာ္ဒလိန္းေက်ာင္းတြင္ ၄ တန္းမွ ၇ တန္းအထိတက္ခဲ့စဥ္က အမွတ္တရ တစ္ခုရွိခဲ့ဖူးသည္။

ဦးေစာ၏ ေျမးမွန္း ၿမိဳ႕ကလူမ်ားေရာ ေက်ာင္းကပါ သိၾကသည့္မို႔ မိဘမ်ားက အာဇာနည္ေန႔ အႀကိဳေန႔မ်ဳိးတြင္ ေက်ာင္းလႊတ္ရန္ စိတ္ပူပန္ခဲ့သည့္အတြက္ ေက်ာင္းမတက္ခဲ့ရ။ ထုိအေၾကာင္းကို ေက်ာင္းမွ အႀကီးတန္း ေက်ာင္းသားမ်ားက သိၾကသည့္အခါ သူ႔ထံလာေရာက္၍ အားေပးႏွစ္သိမ့္ စကား ေျပာခဲ့ဖူး သည္ကို ေဒၚမြန္မြန္ရင္မေမ့ခဲ့။ ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား၏ ထိုသို႔ အားေပးႏွစ္သိမ့္မႈမ်ားက ေဒၚမြန္မြန္ရင္ကို အေတာ္ပင္ အားတက္ေစခဲ့သည္။

“ေက်ာင္းေဟာေျပာပဲြေတြမွာဆုိ အတန္းႀကီးေတြက ေျပာတာကိုး။ အဲဒီရက္မွာ ေက်ာင္းမတက္တာ သိေတာ့ သူတို႔က ေနာက္ေန႔ အတန္းထဲကို လာေျပာတယ္။ ဒါက သမုိင္းကို ေျပာတာေပါ့ေနာ္။ နင္တို႔နဲ႔ မဆုိင္ဘူးေပါ့။ ေက်ာင္းမတက္ဘဲ မေနနဲ႔။ ေနာက္ဆုိရင္ လာတက္။ နားေထာင္ေပါ့ ဆုိတာနဲ႔ ေနာက္ႏွစ္ေတြက စၿပီး အဲလိုပဲြေတြ သြားတက္ျဖစ္တယ္” ဟု မိဘမ်ားက စိတ္ပူေသာ္လည္း ကေလးအခ်င္းခ်င္း ျပႆနာ မရွိခဲ့ဘဲ နားလည္မႈရခဲ့ပုံကို ေဒၚမြန္မြန္ရင္က ရွင္းျပသည္။

ေနာက္ပိုင္းေမာ္လၿမိဳင္မွ ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္ေျပာင္းလာကာ အထက ၂ စမ္းေခ်ာင္း (စိန္ဖလုိး)သို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းခဲ့သည္။ ၈ တန္းမွ ၁၀ တန္းအထိ တက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ ကာ ေက်ာင္းေျပာင္းစတြင္ သူ႔ကို အတန္းႀကီးမ်ားက ဦးေစာေျမးအျဖစ္ လာေရာက္ၾကည့္ရႈၾကသည္မွအပ အျခားျပႆနာ တစ္စုံတစ္ရာမရွိခဲ့။

“မိန္းကေလးေက်ာင္းဆုိေတာ့ အစ္မႀကီးေတြေပါ့။ လာၾကည့္ၾကတယ္။ အုပ္စုလုိက္ လာၾကည့္ၿပီးမွ အားနာသြားၿပီး ေၾသာ္ အသစ္ဆုိလုိ႔ လာၾကည့္တာပါ။ ဘာညာနဲ႔ ေလွ်ာခ်သြားတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ္နဲ႔ ေပါင္းၾကည့္တယ္။ အဆင္ေျပေတာ့လည္း ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားတာပါပဲ” ဟု ေဒၚမြန္မြန္ရင္က ေျပာသည္။

ေသနတ္ဒဏ္ရာ တစ္ဆယ့္သုံးခ်က္ ထိမွန္က်ဆုံးခဲ့ရသည့္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ မိသားစုႏွင့္ ထိုလုပ္ႀကံ သတ္ျဖတ္မႈ၏ ဦးေဆာင္တရားခံ ဦးေစာမိသားစု ၾကားတြင္လည္း သည္ဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာအတြင္း ေတြ႕ဆုံဆက္ဆံမႈ တစ္စုံတစ္ရာ မရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထိုသမုိင္း၀င္ျဖစ္ရပ္အတြက္ နာၾကည္းမုန္းတီးမႈတို႔ကို မေတြ႕ရသည္က ေဒၚခင္ၾကည္ စုိက္ပ်ဳိးထားသည့္ လီလီပန္းမ်ားကို ဦးေစာေျမး မဂၤလာေဆာင္တြင္ အသုံးျပဳရန္ ျငင္းပယ္ျခင္းမရွိခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုကသာ ျပသေနသည္မဟုတ္။ ဦးေစာမိသားစုအတြက္ အၿမဲေက်းဇူးတင္ ေႏြးေထြးေနခဲ့ရသည္ဆုိေသာ ေဒၚခင္ၾကည္၏ အမွတ္တရ စကားတစ္ခြန္းလည္း ရွိပါေသးသည္။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ႏိုင္ငံေတာ္ လုပ္ႀကံမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ ေဒၚခင္ၾကည္အား နစ္နာေၾကး ေတာင္းခံႏိုင္ရန္ တရားစြဲဆိုႏိုင္ေသးေၾကာင္း အႀကံျပဳသူရွိခဲ့ေသာ္လည္း ထိုအခ်ိန္က ေဒၚခင္ၾကည္ ေျပာခဲ့ သည့္စကားကုိ ေဒၚမြန္မြန္ရင္ အဘြားမွသည္ မိသားစုအားလုံးက မေမ့ႏုိင္ခဲ့ၾက…။

“အန္တီေဒၚခင္ၾကည္က ဘာေျပာခဲ့လဲဆုိေတာ့ ေဒၚသန္းခင္က မ်က္ႏွာမရွိဘဲ ျဖစ္ရတဲ့ မုဆိုးမ။ ကၽြန္မက ဂုဏ္ရွိၿပီး က်န္ခဲ့ရတဲ့ မုဆုိးမပါ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚသန္းခင္ဆီက ကၽြန္မ ဘာမွ မယူလုိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ အဘြားက အဲဒီစကားကို အခုထက္ ထိမေမ့ပါဘူး” ဟုဆုိေလသည္။

ထိုအမွတ္တရမ်ားႏွင့္အမွတ္တရ မဂၤလာဘိသိက အျဖဴေရာင္ လီလီပန္းေလးမ်ားကပင္ မိသားစုႏွစ္စုၾကား အဃာတတရား မရွိခဲ့ျခင္းကို သက္ေသျပေနသည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္က ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏သမီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အျပင္တြင္ မေတြ႕မျမင္ဖူးဘဲ အေျခအေနေပးခဲ့၍ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့ရပါက ေတြ႕လုိစိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပ ျဖစ္မိေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ေတြ႕ရမည္ဆုိခဲ့လွ်င္လည္း ေတြ႕ဖို႔ မ၀ံ့ရဲေၾကာင္း ဖြင့္ဟသည္။

“ကိုယ္က ဒီမွာေတာင္ ငုံ႔ေနရတဲ့သူေလ။ ေဒၚစုကေတာ့ Image အရမ္းႀကီးတယ္။ ကမၻာကေတာင္ အသိအမွတ္ျပဳခံရတဲ့သူ ဆုိေတာ့ေလ။ ဘာနဲ႔မွ ႏိႈႈင္းယွဥ္လို႔ မရပါဘူး။ မိသားစု သမုိင္းေၾကာင္းေတြေၾကာင့္ ေတြ႕ဖူးခ်င္ေပမယ့္လည္း မေတြ႕ရဲပါဘူး။ ေမေမတို႔တုန္းက ဆုိရင္ေတာ့ တစ္မ်ဳိးေပါ့ေလ” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေလးစားေၾကာင္းႏွင့္ ေျပာစရာ မရွိေအာင္ပင္ ကြာျခားမႈမ်ားပါေၾကာင္း ေဒၚမြန္မြန္ရင္က ဆုိသည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္တို႔ ဦးေစာမ်ဳိးဆက္ မိသားစု၀င္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကမူ အျပစ္မရွိသူ မိသားစု၀င္မ်ား အျပစ္ရွိသလုိ ခံစားေနရျခင္းကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိေၾကာင္း က႐ုဏာစကား ဆုိပါသည္။

“ကိုယ္မလုပ္ခဲ့တဲ့ ကိစၥအတြက္ ဒီလုိခံစားရတာကို စိတ္မေကာင္းဘူး။ ကေလးေတြက ဘာမွ လုပ္ခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ။ သူတို႔အဘုိးကလည္း သူ႔အျပစ္အတြက္ ဥပေဒအရခံသြားၿပီပဲ။ က်န္တဲ့လူမွာ ဘာအျပစ္မွမရွိဘူး။ ဒီကေလးေတြကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ ေနေစခ်င္တယ္။ သူတို႔ကိုယ္သူတို႔လည္း အျပစ္ရွိတဲ့လူေတြရယ္လို႔ မသတ္မွတ္သင့္ဘူး” ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေျပာပါသည္။

မိသားစု၀င္မ်ားႏွင့္သာမဟုတ္ ဦးေစာအေပၚကိုပင္ မည္သို႔မွ် သေဘာ မထားေၾကာင္း ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဆက္လက္၍ “ေဖေဖနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေတြးရင္ ဦးေစာေၾကာင့္ ေဖေဖ ဆုံးသြားတယ္လို႔ ဘယ္တုန္းကမွ မျမင္ဘူး။ ၿပီးေတာ့လည္း ႏုိင္ငံေရးမွာ ဒီလုိပဲ ျဖစ္တတ္ပါတယ္””ဟု ဆုိေလသည္။

ေဒၚမြန္မြန္ရင္ကေတာ့ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားမွာ မိသားစုႏွစ္ခုၾကား၌ ျဖစ္တည္ကြာျခားခ်က္မ်ားစြာ ရွိေသာ္လည္း ထုိကြာျခားမႈၾကား တူညီမႈတစ္ခု ရွိမည္ဆိုသည္ကို ယခုလိုယုံၾကည္မႈ ျပည့္၀စြာျဖင့္ ေျပာျပသည္။

“တကယ္ေတာ့ တုိင္းျပည္ကို ခ်စ္ၾကတာခ်င္းေတာ့ အတူတူပဲေနမွာပါ” ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။

စက္တင္ဘာ ၂၁ ရက္၊ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ထုတ္ 7 Days Journal တြင္ ေဖာ္ျပေသာ စာေရးသူ ျငိမ္းျငိမ္းႏုိင္၏ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္အား ကို Min Kyaw Khine (facebook)မွျပန္လည္မွ်ေဝလုိက္ပါသည္.။
Posted by ျမတ္ေလးငုံ

ေခြးေမာင္းသလို ေမာင္းထုတ္ပစ္ရမွာ...

ႏိုင္ငံျခား အန္ဂ်ီအုိ သံုးခုသည္ ဇူလိူင္လ ၃ ရက္ေန႕က ေမာင္ေတာျမိဳ႕ေပၚရွိ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားသို႕ လာေရာက္ျပီး အကူအညီေပးစဥ္ ထိုသုိ႕ ျငင္းပယ္ခံရျခင္း ျဖစ္သည္။

“ သူတို႕က ဒီေဒသမွာ ဆန္ေပးတယ္။ က်န္းမာေရးအခမဲ့ ပညာေရး အခမဲ့ ဒါေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးတယ္။ တို႕တိုင္းရင္းသားေတြ အတြက္ မဟုတ္ဘူး။ သူတို႕က တို႕ေတြ အတြက္ ဘာမွလုပ္ေပးခဲ့ တာမရွိဘူး။ မူဆလင္ ရြာေတြမွာ လမ္းေဖာက္ေပးတယ္။ ေရတြင္းတူးေပးတယ္။ ေရကန္ေဖာ္ေပးတယ္။ တို႕တိုင္းရင္းသား ရြာေတြမွာ ဘာမွမရွိဘူး။ အဲသလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ အခုေတာ့ ေအးခ်မ္းစြာ လုပ္ကိုင္စားေသာက္ေနတဲ့ တို႕ရင္းသားေတြကို ဒီအန္ဂ်ီအိုေတြ အားကိုးနဲ႕ အၾကမ္းဖက္ျခင္းခံရတယ္။ သာမန္ အားျဖင့္ၾကည့္ရင္ ရခိုင္နဲ႕ ကုလား အဓိကရုဏ္းျဖစ္တယ္လို႕ ျမင္ႏိုင္တယ္။ ဒီထက္ေလးနက္တဲ့ အပိုင္းက ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ အခ်ဳပ္အခ်ာအာဏာကို ထိပါးတာျဖစ္တယ္” ဟု ဆရာေတာ္က ေျပာသည္။

“ အဲဒါေၾကာင့္မို႕ မင္းတို႕ ေထာက္ပံ့တဲ့ ပစၥည္းေတြကို ငါတို႕မလိုအပ္ဘူး၊ မင္းတို႕ မလာပါနဲ႕လို႕ ေျပာလုိက္တယ္။ တို႕လူမ်ိဳးေတြက သူမ်ားကို အားကိုးတဲ့လူမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဒီလိုဘဲ ေျပာျပီး သူတို႕ကို ေက်ာင္းထဲက လႊတ္လိုက္တယ္” ဟု ဆရာေတာ္က ဆိုသည္။

 

By Win Naung

သခင္ႏု(သို႔မဟုတ္)မုန္တိုင္းထဲက သစ္ရြက္တစ္ရြက္ (ဒဂုန္တာရာ)

ဦးႏု (၀ါ) သခင္ႏု (၀ါ) ကိုႀကီးႏုႏွင့္ပတ္သက္၍ နိဒါန္းပ်ဳိးစရာသိပ္လိုမည္မထင္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဥကၠ႒၊ ဖဆပလ ဥကၠ႒၊ လြတ္လပ္ေသာျမန္မာျပည္၏ ပထမဆုံး၀န္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ဂါးဒီးယန္း ဦးစိန္၀င္းက ရာဇပလႅင္ ဖင္ကပ္ပါသူဟုဆိုခဲ့သူ၊ မိတၱဗလက်မ္းကိုဘာသာျပန္ဆိုသလို ထိုက်မ္းကိုလည္း ထုံးလိုေခ် ေက်ညက္သူ၊ ဆ႒သဂၤါယနာတင္ဒါယကာႀကီး စသည့္ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မ်ား။ ႏုိင္ငံေရးနယ္ပယ္ကိုစြန္႔ခြာရန္ အႀကိမ္ႀကိမ္ႀကိဳးစားခဲ့ေသာ္လည္း တ၀ဲလည္လည္ ျပန္ေရာက္ရွိလာခဲ့ရသည္။ သူ႔ဘ၀သည္ပင္ ႏွစ္ဆယ္ရာစုျမန္မာ့သမုိင္း ျဖစ္ေနေလေရာ့သလား။ သူ႔သမုိင္းကို တစ္ခ်ဳိ႕က ေဖ်ာက္ဖ်က္ရန္ႀကိဳးစားခ်င္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ မပ်က္။ သမုိင္းသည္ သမိုင္းသာတည္း။
ဤေဆာင္းပါးပါ အခ်က္အလက္မ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ေျပာစရာတစ္ခုရွိသည္ကား တို႔ဗမာအစည္းအရုံးသို႔ ၀င္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ေသာသခင္ႏုကို ကိုေအာင္ဆန္းတို႔ေခၚလာရသည္ဟူေသာအခ်က္ ျဖစ္သည္။ မွတ္သားမိသေလာက္ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးကို ကိုေအာင္ဆန္း အရင္၀င္သည္။ ထို႔ေနာက္ သခင္ေအာင္ဆန္းမွ ကိုႀကီးႏုကို အတင္း၀င္ရန္တိုက္တြန္းေသာေၾကာင့္ ကိုႏုမွ သခင္ႏု ျဖစ္လာသည္။ သုိ႔ျဖစ္ပါ၍ သခင္ႏုကို တုိ႔ဗမာအစည္းအရုံးမွ ကိုေအာင္ဆန္းသြားေခၚသည္မွာ မျဖစ္ႏုိင္။ သခင္ႏု တို႔ဗမာအစည္းအရုံး၀င္ျဖစ္ေနခ်ိန္တြင္ သခင္ေအာင္ဆန္းလည္း ထိုအဖဲြ႔၀င္ျဖစ္ႏွင့္ၿပီး ျဖစ္သည္။ ကိုေအာင္ဆန္းတို႔သြားေခၚရုိးမွန္လွ်င္ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကိုႏုသည္ တို႔ဗမာအစည္းအရုံး၀င္ မျဖစ္ႏုိင္ေသးေခ်။

ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ သခင္ႏုသည္ ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးျဖစ္ရာ သခင္ဗဟိန္းမွာ သူ၏အတြင္း၀န္ျဖစ္သည္။

သခင္ႏု (သို႔မဟုတ္) မုန္တိုင္းထဲက သစ္ရြက္တစ္ရြက္

ဒဂုန္တာရာ

(၁)

သခင္ႏု - ေက်ာင္းသား သပိတ္၊ ေက်ာင္းသားသပိတ္ - သခင္ႏု။
ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ရာကား သခင္ႏုႏွင့္ ၁၉၃၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္သည္ ခဲြခြာ၍မရေအာင္ ဆက္စပ္၍ေနသည္။
ဗမာျပည္ႏုိင္ငံေရးရာဇ၀င္တြင္ ၁၉၃၆ ခု ေက်ာင္းသားသပိတ္သည္ မွတ္တိုင္ တစ္တုိင္ျဖစ္သည္ဟုထင္သည္။ ၁၉၃၆ ခု ေက်ာင္းသားသပိတ္သည္ ဗမာႏုိင္ငံလုံးဆိုင္ရာေက်ာင္းသားသမဂၢအသင္းခ်ဳပ္ႀကီးကို ေမြးဖြားေပးလိုက္သည္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢ၏ေၾကြးေၾကာ္သံ၀ယ္ လူထုႀကီးသည္ မ်က္ေစ့ကိုပြတ္ကာ ထလိုက္ၾကသည္။

ကၽြန္ပညာ အလိုမရွိ

သခင္ပညာေပးေလာ့

ပညာေရး ျပဳျပင္ေပး

ေက်ာင္းသားသမဂၢသည္ လူထု၏အသဲစဲြျဖစ္လာသည္။

၁၉၃၆ ခု ေက်ာင္းသားသပိတ္မွ ေပၚေပါက္လာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢသည္ ၁၉၃၈ ခု ေရနံေျမအလုပ္သမားအေရးေတာ္ပုံႀကီး၀ယ္ နယ္ခ်ဲ႕စနစ္တုိက္ခုိက္ေရးတပ္ဦးသို႔ ဘြားကနဲေရာက္လာေလၿပီ။ သမဂၢသည္ အလုပ္သမား၊ လယ္သမားတို႔ႏွင့္အတူလက္တဲြကာ အရင္းရွင္စနစ္ဆန္႔က်င္ေရးအလံေတာ္ကို လႊင့္ထူခဲ့ၾကေပၿပီ။

အရင္းရွင္စနစ္ ပ်က္စီးပါေစ။
မီးတုတ္ မီးတုတ္ ရႉိ႔ရိႉ႔။
သူပုန္ သူပုန္ ထထ။
အေရးေတာ္ပုံ ေအာင္ပါေစ။

ေက်ာင္းသားသမဂၢသည္ နယ္ခ်ဲ႔တိုက္ခုိက္ေရးအင္အားစုကို ေရွ႔ေဆာင္လာေလၿပီ။ ဤ ၁၉၃၈ အေထြေထြသပိတ္အေရးေတာ္ပုံ၏သားသမီးမ်ားျဖစ္ကုန္ေသာ သခင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဟုိင္နန္ကၽြန္းသို႔ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာစစ္ပညာသင္သြားၿပီး ၁၉၄၁ က အဂၤလိပ္ေမာင္းထုတ္ေရးကို ေရွ႕ေဆာင္ျပဳၾကေလၿပီ။

၁၉၄၁ - ၁၉၄၅၊ ဖက္ဆစ္မုန္တိုင္းႀကီး။

ဤ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးႀကီးကို ဤ ၁၉၃၆၊ ၁၉၃၈၊ ၁၉၄၁ ခု အေရးေတာ္ပုံမ်ား၏ တိုးတက္ေသာ အစိတ္အပိုင္းကပင္ ျပဳခဲ့ေပၿပီ။ ဤ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးကပင္ အမ်ဳိးသားတပ္ေပါင္းခ်ဳပ္ႀကီးျဖစ္ေသာ ဖဆပလကို ေမြးဖြားလိုက္ေလျပီ။

ယခုကား လြတ္လပ္ေရးေအာင္ပဲြကိုဆင္ႏဲႊကာ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ဟု ေၾကညာခဲ့ေပၿပီ။

၁၉၃၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္၏အမွတ္အသား သခင္ႏု။
၁၉၃၈ အေထြေထြသပိတ္အေရးေတာ္ပုံ၏အမွတ္အသား သခင္ဗဟိန္း၊ ေဒါက္တာလွေရႊ။
၁၉၄၁ အဂၤလိပ္ေမာင္းထုတ္ေရးအမွတ္အသား သခင္ေအာင္ဆန္း။
၁၉၄၅ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရးအမွတ္အသား သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္း၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။
၁၉၄၆၊ ၁၉၄၇ ဖဆပလအမွတ္အသား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း။
ယခု ဖဆပလဥကၠ႒ႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ သခင္ႏု။

(၂)

၁၉၃၆ ေက်ာင္းသားသပိတ္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ က်ိဳက္လတ္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္လ်က္ရွိသည္။ သပိတ္မေမွာက္ခင္ကပင္ သခင္ႏုအေၾကာင္းမ်ားကို သတင္းစာတြင္ဖတ္ရ၏။ သမဂၢတရားပဲြတစ္ပဲြတြင္ သမဂၢဥကၠ႒သခင္ႏုက “ဦးဥတၱမႀကီး ကုလားျပည္ ျပန္ေလာ့” ဟု ေၾကြးေၾကာ္လိုက္ပုံကိုဖတ္ရေသာအခါ သူ၏ရဲရင့္ျခင္းအတြက္ တက္ၾကြ၍ေနခဲ့၏။ ေနာက္ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး မစၥတာစေလာစ္ႏွင့္သခင္ႏု အျပန္အလွန္စာေပးသည့္သတင္းမ်ားကို ဖတ္ရ၏။ လူငယ္မ်ားက သခင္ႏုကို ခ်ီးက်ဴးၾကသည္။ ဘီေအဘဲြ႔ကိုျပန္အပ္ေၾကာင္းၾကားရေသာအခါ လက္ခုပ္တီးကာ ၾသဘာေပးလိုက္ၾကသည္။

ဇ၀န၏ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားကိုဖတ္၍ တကၠသိုလ္ကိုအထင္ႀကီးေနစဥ္ တကၠသိုလ္၏ “ေငြလေရာင္ႏွင့္အရိပ္” ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုအိပ္မက္မက္ေနစဥ္ သခင္ႏုက ဘီေအဘဲြ႔ကိုျပန္အပ္လိုက္ေၾကာင္း ၾကားရေသာအခါ သခင္ႏုကို ႏွစ္သက္စဲြလမ္းမိသည္။

ေဖေဖာ္၀ါရီ (၂၅) ရက္ေန႔တြင္ တကၠသိုလ္မွေခါင္းေဆာင္၍ သပိတ္ေမွာက္လိုက္သည့္သတင္းကို ၾကားရေသာအခါ ရင္တလွပ္လွပ္ ျဖစ္လာ၏။ သပိတ္ႀကီးကို ေမာ္ေတာ္ကားအမိုးတြင္လွန္တင္ကာ ကားကို တ၀ုန္း၀ုန္းထုၿပီး “ဘာစီတီ ဘာစီတီ ဘြိဳက္ေကာက္ ဘိြဳက္ေကာက္” ဟု ေအာ္ၾကေသာအသံသည္ ရန္ကုန္ဘုရားလမ္းမွေက်ာ္ကာ နယ္သို႔ တေ၀့ေ၀့ ပဲ့တင္ထင္ရုိက္လာသည္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားမွာ စာေမးပဲြနီးကပ္၍ အိမ္တြင္ စာက်က္ရန္အခြင့္ေပးထားေသာ ေက်ာင္းအားရက္အတြင္းျဖစ္ေလရာ သပိတ္သတင္းကိုသာ နားတစြင့္စြင့္ ရွိေနၾက၏။

ထိုအခိုက္ ဖ်ာပုံေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ၾက၏။

တစ္ညေနတြင္ ဖ်ာပုံမွ “ဖ်ာပုံေမွာက္ၿပီး။ အေဆြတို႔လည္း ေမွာက္ပါ” ဟူေသာ သံႀကိဳးစာကို ရ၏။ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားမ်ားစုေ၀းကာ သပိတ္ေမွာက္ရန္ဆုံးျဖတ္ၾကၿပီး သပိတ္ေမွာက္ေၾကညာစာတမ္းကို လက္မွတ္ထိုး၍ ရန္ကုန္သပိတ္စခန္းသို႔ ပို႔လုိက္ၾက၏။

ထိုညတြင္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦး၏အိမ္တြင္မအိပ္ဘဲ တစ္ညလုံး တရုတ္မွင္ေတာင့္မ်ားကိုေဖ်ာ္ကာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကိုေရးျပီး ေစ်းဆိုင္မ်ား ကုကၠဳိလ္ပင္မ်ားတြင္ ကပ္ၾကသည္။

သပိတ္ေမွာက္ၿပီ။

ကၽြန္ပညာေရးကို မီးရိႉ႔ေလာ့။
စုတ္ခ်ာေသာပညာေရးကို အျမန္ျပဳျပင္။

ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ လူမ်ားသည္ မိုးေပၚကက်လာသလို ျဗဳန္းကနဲေတြ႔ရေသာ ေၾကြးေၾကာ္သံမ်ားကို အံ့ၾသစြာ ဖတ္ၾကရသည္။ ရႈတ္ခ်မည့္သူကား မရွိ။ ၿမိဳ့မ စုံေထာက္သည္ ေက်ာင္းသားမ်ားကို လိုက္၍ေမးျမန္း၏။

သုိ႔ႏွင့္ သပိတ္သည္ ေတာမီးေလာင္သလို တစ္ျပည္လုံးကူးစက္ေတာက္ေလာင္၍သြားေလၿပီ။

(၃)

သပိတ္ေမွာက္ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ အနယ္နယ္သို႔ ၀ါဒျဖန္႔ျဖဴးေရးတရားေဟာ ထြက္လာၾကေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမိဳ့ကိုကား သခင္ႏု၊ သခင္ဗိုလ္ (ဂ်ပန္ေခတ္က ကြန္ျမဴနစ္ေျပာက္က်ားကိုယ္စားလွယ္၊ ေလယာဥ္ပ်ံပ်က္က်၍ဆုံးသူ)၊ ကိုထြန္းတင္ (ယခု ဗုိလ္မွဴးထြန္းတင္) တို႔ လာၾကသည္။ ကြယ္လြန္သူ ေဖဘီယံအဖဲြ႔၀င္ သတင္းစာဆရာဦးဘခုိင္လည္း သခင္ႏုတို႔ႏွင့္အတူ ပါလာသည္။

သတင္းစာထဲမွ မ်က္ႏွာမဲစာလုံးမ်ားျဖင့္ ေကာ္လံဦးမွေဖာ္ျပေသာ သခင္ႏု၏ဓာတ္ပုံရိပ္ကို ယခု ကုိယ္တိုင္ေတြ႔ရေပၿပီ။ သေဘၤာဆိပ္မွဆင္းလာၿပီး သေဘၤာဆိပ္အနီး ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္တြင္ ေခတၱနားသည္။

အိမ္တြင္ လဘက္ရည္ပဲြျဖင့္တည္ခင္းကာ သခင္ႏုကို ၿမိဳ့ေပၚရွိလူမ်ားႏွင့္ မိတ္ဖဲြ႔ေပးသည္။ အမ်ဳိးသား ေက်ာင္းအုပ္ႀကီးႏွင့္သခင္ႏုမွာ ေဖာ္ေရြၿပံဳးရယ္ကာ စကားေျပာေနၾကသည္။

သခင္ႏုသည္ မီးခုိးေရာင္သကၠလပ္အေပၚဖုံး၊ အစိမ္းရင့္မႏၱေလးလုံခ်ည္ကို သပ္ရပ္စြာ၀တ္ထားသည္။ ဆံပင္၏ အတြန္႔အလိပ္မ်ားမွာ လိႈင္းထလ်က္ ရွိသည္။ သူ၏ မ်က္ႏွာမွာ ၾကည္လင္၍ ျဖဴစင္ျခင္းလကၡဏာသည္ ေတာက္ပ၍ေနသည္။

အထူးျခားအေပၚလြင္ဆုံးကား တဖိတ္ဖိတ္ရႊန္းျမေသာမ်က္လုံးမ်ား ျဖစ္သည္။ သူ၏ မ်က္လုံးမ်ားမွာ ေကာင္းကင္ျပာမွၾကယ္ပြင့္ကဲ့သို႔ ခ်စ္ဖြယ္ေကာင္းသည္။ ပရိတ္သတ္ကို ဆဲြငင္ စဲြလန္းေအာင္လုပ္ေသာ စိတ္တန္ခုိးနဂါးေငြ႔မ်ားသည္ ဤၾကယ္ပြင့္မွ ဖိတ္က်ရစ္သန္းလ်က္ ရွိေပသည္။

သခင္ႏုသည္ လဘက္ရည္စားပဲြတြင္စကားေျပာေနရာမွ ဧည့္ခန္းေထာင့္ရွိစႏၵယားကို သြားျမင္၍ “ၾသ စႏၵယားနဲ႔ပါလား၊ ဘယ္သူတီးသလဲ” ဟု ၿပံဳးကာေမးသည္။ သူသည္ လူ႔ဘ၀၏လူမႈေရးရာေျမာက္ျမားစြာထဲတြင္ သီခ်င္းဂီတကိုလည္း မေမ့ေပ။

သခင္ႏုသည္ က်ဳိက္လတ္တြင္ ႏွစ္ရက္ခန္႔ေနစဥ္ ေရႊက်င္သာသနာပိုင္ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးအား သြားေရာက္ ကန္ေတာ့ေသးသည္။ တစ္ေန႔လုံးအခ်ိန္ယူ၍ ကုသိနာရုံ စေသာ ဘုရားပုထိုးမ်ားကို လွည့္လည္ဖူးေျမွာ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းသားတေတြကား သူ၏ေနာက္မွ တေကာက္ေကာက္လိုက္၍ ေနၾကသည္။

တိေလာကမာရဇိန္ဘုရားအထြက္တြင္ အ၀တ္အစားစုတ္စုတ္ႏြမ္းႏြမ္းႏွင့္လူတစ္ေယာက္ကို သခင္ႏုက ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ သူသည္ ၿပံဳးရယ္ကာ ေဖာ္ေရြစြာႏႈတ္ဆက္ေျပာဆိုသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္ထဲတြင္ကား သူ၏ ေမတၱာဓာတ္ကို ခ်ီးမြမ္း၍ေနမိသည္။

သပိတ္လွန္ကာနီး ဂ်ဴဗလီေဟာလ္တြင္က်င္းပေသာ ပထမႏုိင္ငံလုံးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ပါးစပ္ဖ်ား၌ “ကိုၾကီးႏု” ဟူေသာအသံသည္ ေဒါင့္ေနရာတိုင္းတြင္ က်ဴးရင့္ ျမည္ဟီးလ်က္ရွိသည္ကို ၾကားရေလသည္။

(၄)

အမွန္အားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သခင္ႏုႏွင့္ တစ္ခါမွလက္ပြန္းတတီး မေနခဲ့ရဘူးေပ။ ကၽြန္ေတာ္ တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ရွိေသာအခါ သခင္ႏုသည္ တို႔ဗမာအစည္းအရုံးတြင္ေရာက္ေနေပၿပီ။ သို႔ေသာ္ ႏုိင္ငံေရးရာ၊ စာေပေရးရာတို႔တြင္ သခင္ႏု၏ပုံကားခ်ပ္ တေစ့တေစာင္းကေလးမ်ားကား ရံဖန္ရံခါဆိုသလိုပင္ ဆုံေတြ႔ေနရေပသည္။

တစ္ခါက ကိုေအာင္ဆန္းဥကၠ႒ ျဖစ္ေသာႏွစ္၊ သမဂၢက ေဒါက္တာဘေမာ္၏ တကၠသိုလ္ျပင္ဆင္ေရးဥပေဒၾကမ္းကိုပယ္သည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႔မေက်နပ္၍ အယုံအၾကည္မရွိအဆို တင္သြင္းရန္ စိုင္းျပင္းလ်က္ ရွိ၏။ သမဂၢက လူထုအစည္းအေ၀းကို ေခၚေပးရ၏။

သမဂၢစည္းမ်ဥ္းတြင္ ပါတီႏုိင္ငံေရး၌မစြက္ဖက္ရဟူေသာစာပိုဒ္ပါရွိရာ ထိုစာပိုဒ္ကိုကိုးကား၍ အတိုက္အခံဘက္က ဆူပူလ်က္ရွိသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားမွာ အတိုက္အခံဘက္သို႔ယိမ္းလ်က္ရွိရာ လက္ရွိ သမဂၢအမႈေဆာင္မ်ား၏ အေျခအေနမွာ စိုးရိမ္စရာျဖစ္ေနသည္။

သုိ႔ေသာ္ လူထုအစည္းအေ၀းပဲြတြင္ သခင္ႏုကို စကားေျပာခြင့္ေပးေလသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းတို႔က သခင္ႏုကို တို႔ဗမာအစည္းအရုံးမွ ေခၚလာရသည္။ သခင္ႏု ထ စကားေျပာေသာအခါ ေ၀ါေ၀ါေအာ္ေနေသာ ပရိသတ္သည္ ၿငိမ္သက္သြားေလသည္။

သခင္ႏု၏ သတၳဳသံပါေသာအသံသည္ ခန္းမႀကီးတစ္ခုလုံးတြင္ တလြင္လြင္ ျပည့္လ်က္ရွိသည္။ သတၳဳသံသည္ တစ္ေဒါင့္မွတစ္ေဒါင့္သို႔ ေ၀့ရုိက္လ်က္ရွိသည္။ သူ၏ ကုလား-ဗမာအဓိကရုဏ္းအတြက္ စိတ္ထိခုိက္ပုံကို စေျပာေသာအခါ ပရိသတ္သည္လည္း သူႏွင့္အတူလိုက္၍ စိတ္ထိခုိက္ေနပုံရသည္။

ေနာက္ အဓိကရုဏ္းအတြင္း ညြန္႔ေပါင္းအစိုးရတာ၀န္မေက်ပုံမွစၿပီး လက္ရွိ သမဂၢအမႈေဆာင္၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိုစြန္႔ကာေဆာင္ရြက္ၾကပုံကို ခ်ီးက်ဴးေျပာသည္။ ပရိသတ္ကား သခင္ႏုေခၚရာသို႔ လုိက္ပါၾကေလျပီ။ ေနာက္ဆုံး မဲခဲြေသာအခါ သမဂၢ အျပတ္အသတ္အႏုိင္ရေလသည္။

သည္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္သည္ သခင္ႏု၏ဆဲြငင္ႏုိင္ေသာ သံလိုက္ဓာတ္ကို ယုံၾကည္မိသည္။

သခင္ႏု၏ တေစ့တေစာင္းကားခ်ပ္မ်ားထဲတြင္ စေကာ့ေစ်းနားရွိ နဂါးနီစာအုပ္တုိက္သည္ ေနာက္ခံကားအျဖစ္ ေပၚလာတတ္ေပသည္။ လက္ႏွိပ္စက္ရုိက္သံ၊ သခင္စိုး၊ သခင္သန္းထြန္းတို႔ႏွင့္အတူ သခင္ႏုကိုစာအုပ္မ်ားၾကားထဲမွ ေတြ႔ျမင္ရတတ္သည္။ သူတို႔သည္ နဂါးနီစာအုပ္အသင္းကို စတင္တည္ေထာင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

၁၉၃၉ ခုက ကၽြန္ေတာ္သည္ သခင္ထိန္၀င္းႏွင့္ကိုဗေဆြတို႔၏တုိက္တြန္းခ်က္အရ ဖိလစ္ပိုင္မ်ဳိးခ်စ္ ေဒါက္တာဂ်ိဳေဆရီဇာ ေရးသားခဲ့ေသာ (အထိမခံ) ၀တၳဳႀကီးကို ဘာသာျပန္ခဲ့ရာ ၿပီးဆုံး၍ စေကာ့ေစ်းရွိနဂါးနီတိုက္သို႔ သြားေပးသည္။ (ထိုစာမ်က္ႏွာ ၃၀၀ ရွိ ဘာသာျပန္လက္ေရးမူမွာ ဂ်ပန္အတက္ သခင္ဗိုလ္၏အိမ္ မီးေလာင္ရာတြင္ ပါသြားၿပီ)

နဂါးနီအခန္းတြင္ သခင္ႏုကို ေတြ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ စာအုပ္ဘီဒိုထဲရွိ ေရာင္းေသာစာအုပ္မ်ားကိုၾကည့္ရႉေနရာ သခင္ႏုသည္ အပါးတြင္လာရပ္၍ “အခု ဘာစာအုပ္ေတြ ဖတ္ေနသလဲ။ ဒါေတြ ဖတ္ၾကည့္ပါလား” ဟု ေျပာကာ ဘီဒိုထဲရွိ လက္၀ဲစာအုပ္အသင္းမွ ကြန္ျမဴနစ္စာေပမ်ားကို လက္ညွိဳးထိုးျပသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူညႊန္ျပေသာ လီနင္စာေပစဥ္မွ မာ့စ္စာေပစာအုပ္ ႏွစ္အုပ္ကို၀ယ္ခဲ့သည္။ သည္ကစ၍ မာ့စ္၀ါဒႏွင့္ပတ္သက္ေသာ စာအုပ္မ်ားကို ပထမအႀကိမ္ ဖတ္ဖူးေလသည္။

(၅)

နဂါးနီစာအုပ္တုိက္မွ သခင္စုိး၏ “ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒ”က်မ္းသည္ ဗမာျပည္တြင္ ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒမ်ဳိးေစ့တစ္ေစ့ ျဖစ္ေပ၏။ သခင္ႏုသည္လည္း ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒေခတ္စားလာေအာင္လုပ္သူတစ္ဦး ျဖစ္ခဲ့၏။ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို နဂါးနီသတင္းစဥ္တြင္ ဖတ္ရ၏။

သူ၏ “ေခတ္မီျပဇာတ္မ်ား” ကိုကား အေတာ္ကို စဲြလမ္းခဲ့၏။ လူ႔အထုပၸတၱိ လူ႔ဇာတ္ကိုသရုပ္ေဖာ္ျပေသာ လူ႔ဘ၀ေၾကးမုံမ်ားျဖစ္၏။ ျပဇာတ္ထဲရွိ ေျပာေသာစကားမ်ားမွာ တကယ့္လူဆန္၏။ ေျမႀကီးႏွင့္ နီးကပ္၏။

“မယားဆိုးလင္” ႏွင့္ “လင္ဆိုးမယား” မွာ သဘာ၀က်လွ၏။ မယားဆိုးလင္ထဲရွိ မိန္းမႀကီး၏ေလသံမွာ ဖတ္ေနရင္း နားထဲတြင္စူး၀င္လာ၏။ ေဖာင္သမားတစ္ဦး၏မယား လင္ငယ္ေနပုံ ျပဇာတ္တစ္ခုမွာ လြမ္းစရာလည္းေကာင္း၏။ သံေ၀ဂရဖြယ္လည္း ေကာင္း၏။ “ေနာင္ေတာ္ခၽြတ္ခန္း” ျပဇာတ္ကား ထိုအခါက သခင္ႏု၏ လူက်င့္တရားႏွင့္ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ကိုဖြင့္ဟလိုက္ျခင္းဟု ထင္သည္။

လူမဲြတို႔၏ထြက္ရပ္လမ္း၊ လူေပၚလူေဇာ္ စေသာ ဘာသာျပန္စာအုပ္ႀကီးမ်ားလည္း ေရးခဲ့ေသး၏။ လူေပၚလူေဇာ္မွာ အထူးသျဖင့္ ကုန္သည္မ်ားအဖို႔အသုံး၀င္လွ၏။ ဂ်ပန္ေခတ္ကလည္း သူ၏ “ပုတုဇၨေနာ ဥမၼတေကာ” မွာ ႂကြ၍ ဖ်တ္လတ္၏။ “ႏြားသိုး ႀကိဳးျပတ္” ကား လိင္ျပႆနာကို မကြယ္မေထာက္ ေျပာျပထား၏။ သူသည္ လူမ်ားကို အိမ္ေထာင္မႈ၊ လိင္မႈ စသည္တို႔ကိုနားလည္ေစခ်င္၏။

ယခုေခတ္တြင္ထြက္ေသာ “မာ့(ခ္)ဆဇၨင္း(မ္) ကိုကား နာမမ်ား အမွတ္ရခက္သျဖင့္ မဖတ္ျဖစ္ခဲ့ေပ။ “ငါးႏွစ္ရာသီ ဗမာျပည္” မွာ ဖြင့္ဟ၀န္ခံခ်က္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။

သူ၏ “ရက္စက္ပါေပ့ကြယ္” ၀တၳဳကိုကား အႀကိဳက္ဆုံးပင္။ ယခုေခတ္ စာေပေလာကတြင္ ထူးျခားေသာရတနာ တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏။ ပထမ အရင္းရွင္စနစ္၏စာရိတၱမ်ားကိုေဖာ္ကာ ၀တၳဳကိုဖြင့္လိုက္၏။ (သို႔ေသာ္ ေဖာ္ပုံမွာအၾကမ္းေျပး ႏုိင္သည္ဟု ထင္၏။) ေနာက္ တျဖည္းျဖည္း ေတာင္ကိုတက္ရဘိသကဲ့သို႔ ျမင့္၍ ျမင့္၍လာ၏။ ျမင့္လာေလ ေျမႀကီးရွိ လႈပ္လႈပ္ရြရြသနစ္ေတြကို ျမင္လာ၏။ အက်ဥ္းသားဘ၀ကို မီးေမာင္းထိုးျပသည္မွာ ေပၚလြင္လွ၏။ ဖတ္ရင္း ဆင္းရဲပင္ပန္းလာ၏။ ပင္ပန္းလာ၏ ေနာက္ဆုံးေသာအခါမွ သက္ျပင္းကို ရွဴထုတ္ႏုိင္ေတာ့၏။ ဆုံးသည္အထိ သိမ္ေမြ႔လွပစြာ ေခၚေဆာင္သြားေပ၏။

စင္စစ္အားျဖင့္ ဤ၀တၳဳသည္ ရာဇ၀တ္မႈပေပ်ာက္ေရးကိုရည္ညႊန္းထားေသာ ျပဳျပင္ေရး၀တၳဳျဖစ္၏။ အက်ဥ္းေထာင္၏ဒုကၡကို အရိပ္ထင္ျပထား၏။

ဂ်ပန္ေခတ္က ကိုဗဟိန္း၏ ႏုိင္ငံျခားေရးအတြင္း၀န္ရုံးခန္းတြင္ လက္ႏွိပ္စက္ျဖင့္ရုိက္ထားေသာ“ညခ်မ္းခ်ိန္ခါ၀ယ္” ျပဇာတ္ကို ဖတ္ခဲ့ဖူးသည္။ သခင္ႏုတြင္ မရုိက္ထုတ္ရေသးေသာ ျပဇာတ္၊ ၀တၳဳမ်ားရွိေသးသည္ဟု သိရ၏။ ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္မည္မသိ။

သခင္ႏုကား ျပဇာတ္၊ ဘာသာျပန္က်မ္း၊ ၀တၳဳမ်ားကိုေရးခဲ့ရာ စာေရးဆရာတစ္ဦးဟု ဆိုေလာက္ေပသည္။

(၆)

လူအျဖစ္ကား သူသည္ က်ယ္၀န္းမ်ားျပားေသာ လူ႔ဘ၀၏ အေသြးအသားတုိ႔ကို ထိေတြ႔ဆုံမိသူျဖစ္၏။ လူ႔ဘ၀သည္ကား ေသြးသားတို႔၏အရာအားျဖင့္သာျပြမ္းတီးသည္ ျဖစ္ကုန္၏။ သည္အထဲမွ တစ္ေယာက္တေလသာထူးခၽြန္၍ ေသြးသားထဲမွရုန္းထြက္ကာ ဟိမ၀ႏာၱေတာသို႔သြားၿပီး ဘုရားျဖစ္ရန္ က်င့္၏။ တစ္ခုတည္းေသာ ရည္မွန္းခ်က္ကိုတမ္းတၿပီး သဲသဲမဲမဲလုပ္သူ၊ သခင္ေအာင္ဆန္းသည္လည္း ႏုိင္ငံေရးတစ္ခုတည္းကိုသာစဲြၿပီး ဒုိင္နမိုစက္လို မရပ္မနား ေရွ႕သို႔တိုးကာအတင္းလုပ္သူ ျဖစ္၏။

သည္ေနရာ၌ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္သခင္ႏုမွာ မတူဟုထင္သည္။ ေအာင္ဆန္းမွာ တစ္ေန႔လုံး ေနပူႀကီးထဲတြင္ တကုတ္ကုတ္ ႏုိင္ငံေရးတိုက္ပဲြမ်ားကိုလုပ္ၿပီးေနာက္ ညတြင္ ႏိုင္ငံေရးႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ထမင္းလုံးတေစၦအိပ္မက္မ်ားႏွင့္နပန္းလုံးခုိက္ သခင္ႏုကား ႏုိင္ငံေရးမွအားလပ္သည့္အခါ ႏုိင္ငံေရးဖိုင္တဲြႀကီးကိုေခါင္းအုံးရင္း ေရဒီယိုမွ ေမရွင္၏ “ျမပန္း၀တ္ၾကည္” ေတးသံေလးတြင္ ၿငိမ့္၍ေနခ်င္ေပမည္။ ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာ ေတးတစ္ပုဒ္ ကာရန္တစ္ခုကို စိတ္ကူးခ်င္ကူးေနေပမည္။

လူ႔ဘ၀တြင္ အေရးႀကီးဆုံး အေရး (၃) ခုကား အစာအာဟာရ၊ အ၀တ္အိုးအိမ္၊ လိင္ကိစၥ ျဖစ္သည္ဟုဆိုသည္မွာ ဟုတ္သည္။ စင္စစ္ ႏုိင္ငံေရးဆိုတာလဲ ဒါပဲ ျဖစ္၏။ ေအာင္ဆန္းလိုလူကား တစ္ခါက လိင္ကိစၥကို ေနာက္ထားခ်င္ထားခဲ့ေပမည္။ ဒါေတြအားလုံး၏ ႁပြမ္းတီးေရာယွက္မႈအေထြေထြကို မပယ္ႏုိင္သည္ကိုေတြ႔ျမင္၍ ပုတုဇၨေနာဥမၼတေကာ ဟု က်ဴးရင့္ၾကေပမည္။ သခင္ႏုသည္လည္း ပုတုဇၨေနာဥမၼတေကာသေဘာကို ေတြ႔ျမင္ေပသည္။ တစ္ခါက ဂ်ပန္ေခတ္တြင္ ကုကၠိဳင္းရွိ သခင္ႏု၏ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးအိမ္တြင္ေနေသာ သခင္ဗဟိန္းထံသို႔သြားလည္၏။

သခင္ဗဟိန္းဇနီး မခင္ႀကီး၏မွန္တင္ခုံတြင္ သခင္ႏုငယ္စဥ္ကဓာတ္ပုံကို ယိုးဒယားပန္းတြန္႔မွန္ေဘာင္ႏွင့္ အလွတင္ထားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

ရုပ္ပုံလႊာ၏ေက်ာတြင္ “ရီနဲ႔ေမာင္ႏု” ဟု လက္မွတ္ထိုးထားသည္ကို ဖတ္ရ၏။ သခင္ဗဟိန္းကား သခင္ႏု၏ ကေလးကိုေပြ႔ခ်ီရင္း ကၽြန္ေတာ့္အား ၿပံဳး၍ၾကည့္ကာ “မမရီကို ေပးတဲ့ပုံေပါ့ဗ်” ဟု ေျပာေလသည္။

သခင္ႏုဧည့္ခန္းကား စႏၵယားသံျဖင့္ ၿငိမ့္ေနတတ္၏။ သူ၏ ၀င္းထဲတြင္ ဦးဥာဏ၊ ေမာင္ထင္တို႔ကို ဗမာသစ္ ျပဇာတ္အတြက္ သက္သက္ေခၚထားသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ အဓိပတိရုံးခန္းတြင္ ေဒါက္တာဘေမာ္ႏွင့္ ျပဇာတ္အေၾကာင္း၊ စာေပအေၾကာင္း ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ေဆြးေႏြးေျပာဆိုေနသည္ကို မၾကာခဏ တေစ့တေစာင္းေတြ႕ခဲ့ရဖူး၏။

ဂီတ၊ ျပဇာတ္ စေသာ ယဥ္ေက်းမႈ၊ လူ႔ဘ၀ေရးရာတို႔တြင္ခံစားမႈ၌ သခင္ေအာင္ဆန္းႏွင့္မတူေသာ္လည္း နယ္ခ်ဲ႔စနစ္မွလြတ္ေျမာက္ေရးကိုကား အတူယုံၾကည္ၾက၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ သခင္ေအာင္ဆန္း အစိုးရအဖဲြ႔ထဲ ၀င္ေသာအခါ သခင္ႏုကိုေခၚကာ ဖဆပလ ဒုတိယဥကၠ႒ ေနရာကို ေခၚေပးခဲ့ေပသည္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔ လုပ္ႀကံခံရသည့္ညက သခင္ႏုေခါင္းေဆာင္၍ အစိုးရအဖဲြ႔သစ္ ဖဲြ႕သည္ဟုသိရေသာအခါ အနည္းငယ္ စိတ္သက္သာရာရမိသည္။ တစ္ပါတီကဦးစီး၍ တစ္ပါတီအစိုးရတက္လွ်င္ အာဏာရွင္ဆန္သြားေပမည္။ ပါတီမ်ားကမပယ္ႏုိင္ေသာ ၾကားေနသူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္သည္။ တစ္ခါကလည္း “ကြန္ျမဴနစ္၀ါဒ ေအာင္ျမင္ပါေစ” ဟု ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့သည္။

မုန္တိုင္းတိုက္ေသာ္
လြင့္၀ုိက္ေလပါ
ေ၀့လည္ခ်ာႏွင့္
ေမ်ာကာ သစ္ရြက္ တစ္ရြက္တည္း။

သခင္ႏု၏ဘ၀ကိုရႉၾကည့္ရင္း အဆုံးမသတ္ေသာကဗ်ာေလးကို ေရးစပ္မိ၏။ သစ္ရြက္တစ္ရြက္ကား မုန္တိုင္းေတြ ျပင္းထန္စြာတိုက္သည့္ၾကားထဲမွာပင္ လြင့္ေပ်ာက္၍မသြားဘဲ ခ်ာလည္ ခ်ာလည္ႏွင့္ ေ၀့ကာေမ်ာေနသည္။

အဂၤလိပ္ကိုေမာင္းထုတ္သည့္ ဘီအိုင္ေအစစ္တပ္ခ်ီလာစဥ္ သခင္ႏုမွာ ေထာင္ထဲတြင္ေရာက္ေန၏။ ဂ်ပန္ေခတ္က ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး ေျမေအာင္းလုပ္ငန္းမ်ားလုပ္ေနစဥ္ သခင္ႏုသည္ ျပဇာတ္ကိုလုံးပမ္းလ်က္ ရွိေနသည္။ ကြန္ျမဴနစ္ေခါင္းေဆာင္သခင္ဗဟိန္းသည္ သခင္ႏုအိမ္မွပင္ ေျမလွ်ဳိးသြားခဲ့၏။ ေနာက္ ဂ်ပန္အေျပး၀ယ္ သူသည္ အဓိပတိႏွင့္အတူ မုဒုံသို႔ပါသြား၏။

၁၉၃၆ သပိတ္ စေသာ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ သူသည္ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ၿပီး လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ထႂကြသည့္ အေရးေတာ္ပုံမ်ားတြင္ကား သူသည္ မုန္တိုင္းထဲတြင္ ေမ်ာ၍ေနေပသည္။

ျပန္လည္ထူေထာင္ေရးေခတ္တြင္ သခင္ႏုသည္ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္ေန၏။ လူမႈေရးရာကို လ်စ္လ်ဴမရွဳ၊ ေတးသီခ်င္း၊ ျပဇာတ္၊ စာေပ စသည့္ ယဥ္ေက်းမႈမ်ားကို မေမ့၊ မွ်မွ်တတႏွင့္ အလယ္ကေန၏။

သူ၏ ႏုိင္ငံေရးအျမင္ကား ေခတ္မီခ်င္မွမီေပမည္။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးလုပ္ငန္းစဥ္ကား ေခတ္ေျပာင္းေတာ္ လွန္ေရးမဟုတ္ဘဲ ေပ်ာ့ခ်င္ေပ်ာ့ေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္ မသိေပ။ ယခုစာသည္ ႏု-အက္တလီစာခ်ဳပ္ကို ေ၀ဖန္ျခင္းမဟုတ္။ လူအျဖစ္ သူ၏ဘ၀ကို တေစ့တေစာင္းၾကည့္ရႉျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

သူ႔ဘ၀ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ မဆုံးေသာကဗ်ာကိုပင္ ထပ္၍ ဆိုျပခ်င္ေပသည္။

မုန္တိုင္းတိုက္ေသာ္
လြင့္၀ုိက္ေလပါ
ေ၀့လည္ခ်ာႏွင့္
ေမ်ာကာ သစ္ရြက္ တစ္ရြက္တည္း။

ဒဂုန္တာရာ( ရုပ္ပံုလႊာ)

ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ထိ ဆိုးေနတဲ့ကံကို ကုသုိလ္၅-မ်ုိဳးနဲ႔ ျပဳျပင္ ယူလို႔ရပါတယ္။

စာဖတ္သူ အသင္။ သင့္ကံ ဆိုးေနသလား။? ဒါမွမဟုတ္ သိပ္ကံေကာင္း ေနတယ္လို႔ ထင္လား။?
ဒါမွမဟုတ္ ကံေကာင္းတယ္လဲ မဟုတ္ ကံဆိုး တယ္လဲ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ သတ္မွတ္ ထားသလား။?

ဘယ္လိုျဖစ္ေနေန မပင္မပန္း ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေလး ကုသိုလ္ ၅မ်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္ရင္း …

တစ္ဘ၀တာ ကံေကာင္းေသာသူ၊ ေနာက္ဘ၀ေပါင္းမ်ားစြာ..

ကံေကာင္းေသာသူ ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္  ကံကိုျပင္လိုက္ပါ။

၁။ သင္ႏွင့္ ေကာင္းကံ ဆိုးကံ

အခု စာဖတ္သူေတြ ကေတာ့ တျခားေသာ ဘ၀ လိုအပ္ခ်က္ေတြ တျခားေသာ အဆင္မေျပမႈေတြ ရိွေနႏိုင္ပါတယ္။
– လူမႈေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– စီးပြားေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– က်န္းမာေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ပညာေရး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ရာထူးဌာနႏၲရ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
– ႏိုင္ငံျခားခရီး နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ကံဆိုးခ်င္ဆိုးေနမယ္။
ၾကိဳက္သေလာက္ ကံဆိုးေနပါေစ။ ေနာက္ဆံုး ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ အထိ ကံဆိုး ေနစမ္းပါေစ။

ဆိုးေနတဲ့ကံကို စိတ္ၾကိဳက္ ျပဳျပင္ယူလို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ အသိေလးကိုပဲ အာရံုျပဳပစ္လိုက္စမ္းပါ။

 

၂။ ဘယ္လိုျပဳျပင္မလဲ …အဲဒီေတာ့ ဘယ္လိုျပဳျပင္ယူမလဲ..?

အဲဒီ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ထိ ဆိုးေနတဲ့ကံကို ကုသုိလ္၅-မ်ုိဳးနဲ႔ ျပဳျပင္ ယူလို႔ရပါတယ္။
အဲဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကေတာ့
၁။ ဒါန
၂။ သီလ
၃။ ဂုဏ္ေတာ္
၄။ ေမတၱာ
၅။ ၀ိပႆနာ          တို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္ ျဖစ္ေစရမယ္လို႔ အဓိ႒ာန္ျပီး ေန႔စဥ္ ျပဳလုပ္ သြားဖို႔ပါပဲ။
၃။ ငါးမ်ဳိးကုသိုလ္ ဘယ္လိုျပဳရမယ္။
၃-၁။ ဒါန
       ပထမဆံုးကုသိုလ္က ဒါန ပါ။ ဒါနဆိုတဲ့ေနရာမွာ ရွင္၁ေသာင္းျပဳေပးႏိုင္မွ။ ေက်ာင္းၾကီးေတြ ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းႏိုင္မွ ဒါန မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္မွာရိွတဲ့ ဘုရားကို ေရခ်မ္း ကပ္လိုက္မယ္ ဆိုလည္း ဒါန ျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ေနာက္ ကိုယ္ထမင္းခ်က္မယ့္ ဆန္ထဲက လက္တစ္ဆုတ္စာေလာက္ႏႈိက္ျပီး အိမ္ေရွ႕က စာကေလးေတြ ခိုကေလးေတြကို ပစ္ေကၽြးလိုက္မယ္ဆိုရင္လည္း ဒါနျဖစ္သြားတာပါပဲ။ ဆန္လက္တစ္ဆုတ္ ေလာက္နဲ႔ေတာ့ မိသားစု ထမင္း၀ိုင္းကို သိပ္ျပီးလည္း မထိခိုက္ေစပါဘူး။ ေန႔စဥ္ လက္တစ္ဆုတ္ စာေလာက္ စာကေလးေတြကို ေကၽြးေနမယ္ ဆိုရင္လည္း ကိုယ့္၀န္ ကိုယ့္အားနဲ႔ မွ်တဲ့ ဒါန ျဖစ္ေနတာပါ။
၃-၂။ သီလ
     ဒုတိယက သီလ ပါ။ သီလမွာလည္း ေလာကီ ထဲမွာေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ အတြက္ ငါးပါးသီလေလာက္ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ထိန္း လိုက္ႏိုင္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေတာ္ေတာ္ လံုေလာက္ေနပါျပီ။ တစ္ဆင့္တက္ျပီး ဥပုသ္ေန႔ေတြမွာ ၈ပါးသီလ၊ ၉ပါးသီလကို ေစာင့္ထိန္း ႏိုင္ရင္ေတာ့ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ သီလကို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့အတြက္ သီလကလည္း ကိုယ့္ကို သူ႔သတၱိ အားေလ်ာ္စြာ ျပန္ေစာင့္ေရွာက္ ပါလိမ့္မယ္။
၃-၃။ ဂုဏ္ေတာ္
တတိယက ဂုဏ္ေတာ္ပါ။ ဂုဏ္ေတာ္ ၉-ပါးထဲက ကို္ယ္ႏွစ္သက္ရာ တစ္ခုခုကို ပြားလို႔ရပါတယ္။
အရဟံဂုဏ္ေတာ္ကိုပဲ …
အရဟံ = ပူေဇာ္အထူးကို ခံယူထိုက္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား
အရဟံ = ကိေလသာ ကင္းစင္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား
အရဟံ = ဆိတ္ကြယ္ရာအရပ္၌ပင္ မေကာင္းမႈကို ျပဳေတာ္မမူေသာ ျမတ္စြာဘုရား
လို႔ ပြားမ်ားရပါတယ္။
အရဟံ ဆိုတဲ့ ပါဠိေလးရယ္။ အရဟံရဲ႕ ေနာက္က အနက္သံုးမ်ဳိးရယ္က ပြားလို႔ ဆင္ျခင္လို႔ သိပ္ေကာင္းတဲ့ ပါဠိနဲ႔အနက္ေလးေတြပါ။
ဂုဏ္ေတာ္ပြားတဲ့အတြက္ ဂုဏ္ေတာ္က သူ႔သတိၱအားေလ်ာ္စြာ ျပန္ေစာင့္ေရွာက္ေန ပါလိမ့္မယ္။
၃-၄။ ေမတၱာ
      စတုတၳက ေမတၱာပါ။ ေမတၱာပြားတဲ့ေနရာမွာ ပြားနည္းေတြကေတာ့ သီသန္႔အက်ယ္ကို ရိွပါတယ္။ စာေရးသူရဲ႕ ေမတၱာ အေတြးမ်ား စာအုပ္မွာလည္း ပြားပံု ျပည့္ျပည့္စံုစံု ေရးျပထားပါတယ္။
     ေမတၱာပြားတဲ့ ေနရာမွာ အဓိက အၾကံေပးခ်င္ တာေတာ့ ပထမ ကိုယ့္အေပၚ ေက်းဇူးရိွတဲ့ ေက်းဇူးမ်ားတဲ့ လူပုဂၢိဳလ္အားလံုးကို တစ္ေယာက္ခ်င္း ကုန္ေအာင္ပြားပါ။ ျပီးရင္ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္ေတြ၊ ကိုယ္ေစာင့္နတ္-အိမ္ေစာင့္နတ္ ကစျပီး၊ လမ္းျမိဳ႕နယ္၊ ျမိဳ႕၊ ႏိုင္ငံကို ေစာင့္ေရွာက္ေနၾကေသာ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္ေတြ အားလံုး ကိုယ္ဆင္းရဲ စိတ္ဆင္းရဲ ကင္းပါေစ၊ အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ပါေစ… စသည္ျဖင့္ ေပါ့ေလ။
 ၃-၅။ ၀ိပႆနာ
      ေနာက္ဆံုးက ၀ိပႆနာပါ။ ၀ိပႆနာ ကေတာ့ ကိုယ္အားထုတ္ဖူးရာ-ကိုယ္သန္ရာ သန္ရာ ကိုယ့္ အာစရိယ ၀ါဒအတုိုင္း မွတ္ယူလို႔ ရပါတယ္။
( မည္သည့္ တရားစခန္း မည္သည့္ အာစရိယ၀ါဒမွ် သင္ၾကားထားျခင္း မရိွသူမ်ားအဖို႔ အစပိုင္းတြင္ တင္ပလႅင္ေခြ(ထက္၀ယ္ဖြဲ႔ေခြ)ထိုင္၊ ဘယ္လက္ေပၚ ညာလက္ထပ္တင္၊ ခါး-လည္ပင္း-ဦးေခါင္းကို မတ္မတ္ထား၊ အသက္ကို ပံုမွန္ရွဴလွ်က္ ၀င္ေလ၀င္လာလွ်င္ ၀င္ လာ သည္ဟု သိေပး၊ ထြက္ေလ ထြက္သြားရင္ ထြက္သြားသည္ဟု သိေပးျခင္းျဖင့္ မိမိစိတ္ကို ထိုထိုႏွာသီး၀သို႔သာ စူးစိုက္ေရာက္ရိွေစရန္ ပဏာမ ေလ့က်င့္ၾကလွ်က္ ၇ရက္စခန္း-၁၀ရက္စခန္း စသည္တို႔ကို ၀င္ေရာက္ႏိုင္ရန္ တိုး၍ ၾကိဳးစား ၾကသင့္ေပသည္။ )
၄။ ကုသိုလ္-၅မ်ဳိး တစ္ေန႔တာ
ကဲ … စာဖတ္သူ၊ စိတ္ကူးနဲ႔ပဲ ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို စမ္းၾကည့္ရေအာင္ပါ။
၄-၁။ အိပ္ရာထ
မနက္ အိပ္ရာက ထတာနဲ႔ ကိုယ္လက္ သန္႔စင္ျပီး မိသားစု ကိစၥေတြကို ဘာမွ မလုပ္နဲ႔ဦး။
 ဘုရားခန္းကို အရင္သြားပါ။
ဘုရားေသာက္ေတာ္ေရကိုအရင္ကပ္ပါ။ (ဒါန)
ကပ္ျပီးရင္ ၅ပါးသီလ ခံယူပါ။ (သီလ)
အဲဒါျပီးရင္ ဂုဏ္ေတာ္ကို ၅-မိနစ္ ( ဂုဏ္ေတာ္ )
ေမတၱာကို ၅-မိနစ္ ပြားပါ။ ( ေမတၱာ )
ျပီးရင္ ၀ိပႆနာ ၅-မိနစ္ ပြားမ်ားပါ။ ( ၀ိပႆနာ )
အင္မတန္ နည္းပါးတဲ့ ၁၅မိနစ္အခ်ိန္ေလာက္ေတာ့ လူတိုင္း လုပ္ႏိုင္ေလာက္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ( ၅မိနစ္စီ ဆိုသည္မွာ အနည္းဆံုး ျပဳရန္အခ်ိန္ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္ျပီး မိမိတို႔၏ ခြန္အားအလိုက္ သဒၶါ တရားအလိုက္ ၁၀မိနစ္စီ၊ နာရီ၀က္စီ၊ တစ္နာရီစီ စသည္ျဖင့္ အဓိ႒ာန္ျပဳ
ေန႔တစ္ေန႔တာရဲ႕ အစကို ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးနဲ႔ စလိုက္တာ ဘယ္ေလာက္ က်က္သေရ ရိွသြားလဲ ။ အိပ္ရာထျပီး နာရီ၀က္ ၁နာရီအတြင္းမွာပဲ ကုသုိလ္၅မ်ဳိး ရေနပါျပီ။ အဲဒီ ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးျပဳျပီးမွ မိသားစုကိစၥ၊ ကိုယ့္ကိစၥ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြကို ျပဳလုပ္ပါ။
၄-၂။ ေန႔လည္
       အဲဒီလိုနဲ႔ မနက္စာစားျပီးတဲ့ အခါ ဆန္လက္တစ္ဆုတ္ စာယူျပီး ျခံေရွ႕မွာ ငွက္ကေလးေတြ အတြက္ ပက္ေကၽြးလိုက္ပါဦး။
ေကၽြးျပီးသြားရင္ အဆစ္အေနနဲ႔ ” ဒီေန႔ မနက္ ျပဳျဖစ္ခဲ့တဲ့ ကုသိုလ္၅မ်ဳိး ကိုလည္း အမွ် ေပးေ၀ပါတယ္။ အမွ် အမွ် အမွ် ယူေတာ္မူၾကပါ။ သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု ” ဆိုျပီး နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္မ်ားနဲ႔တကြ ေ၀ေနယ် အေပါင္းကို အမွ်ေပးေ၀လိုက္ပါဦး။
၄-၃။ ညပိုင္း
တတ္ႏိုင္တယ္။ အခ်ိန္ရတယ္။ သဒၶါတရားလဲ ထက္သန္လာတယ္ ဆိုရင္ ညပိုင္း ကိုးရီးယားကားေလး မလာခင္၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုးရီးယားကားေလး ျပီးသြားတဲ့အခါ ကုသိုလ္ငါးမ်ဳိးကို မနက္ကအတိုင္း တစ္ၾကိမ္ ထပ္လုပ္လိုက္ပါဦး။
၅။ ေန႔စဥ္ျပဳအပ္သည္
       ဒီအတိုင္းသာ ေန႔စဥ္ျပဳသြားစမ္းပါ။ ဆိုးေနတဲ့ကံဟာ ေတာင္းပန္ျပီး ထြက္သြားဦးမွာပါ။
ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔လုပ္-နက္ျဖန္ျဖစ္ ဆိုတဲ့ပံုစံမ်ဳိးေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ။ တစ္လတန္သည္ တစ္ႏွစ္တန္သည္ေတာ့ စြဲလုပ္ရပါမယ္။ ရက္မပ်က္ေအာင္ အဓိ႒ာန္ျပဳ၍ လုပ္ရပါမယ္။ အကုသိုလ္ဆိုတဲ့ အင္းအားက ၾကီးလြန္းေနရင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းၾကီး ရႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကုသိုလ္ အင္အား ေကာင္းလာတာနဲ႔ အမွ် ကုသုိလ္အင္အားကို ၾကည့္ျပီး လန္႔ေျပးသြားမွာပါ။
ဒါက ကံဆိုး ေနတဲ့သူေတြကို ေျပာတာပါ။
ကံေကာင္း ေနတဲ့သူေတြ အတြက္လည္း အျမဲတမ္း ကံေကာင္းေနေအာင္ ကုသိုလ္၅မ်ဳိး နဲ႔ အျမဲျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေနသင့္ပါတယ္။
ဒီကုသုိလ္၅မ်ဳိးနဲ႔ ကံေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနတဲ့အတြက္ ဒုတိယဘ၀၊ တတိယဘ၀ စသည္ေတြမွာလည္း ဆက္ျပီး ကံေကာင္းေနဦးမွာပါ။
၆။ ဒုကၡၾကံရင္ သစၥာဆို
      ဒီကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ကံေကာင္းျခင္း၊ ကံဆိုးျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ေန႔စဥ္၀ တ္တစ္ခု အေနနဲ႔ ျပဳရပါမယ္။ အဲဒီလို ျပဳေနစဥ္ အတြင္းမွာပဲ
ဘ၀ အခက္အခဲ တစ္ခု ၾကံဳလာမယ္၊ ဒါဆို ကိုယ္ျပဳတဲ့ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္ အမွ်ေပးေ၀ေနတဲ့ နတ္ေကာင္းန တ္ျမတ္ေတြကို တိုင္တည္ျပီး သစၥာ ဆိုလို႔လည္း ရပါတယ္။
” ကၽြႏ္ႈပ္သည္ ကုသိုလ္၅မ်ဳိးကို ေန႔စဥ္ျပဳျပီး၊ နတ္ေကာင္းန တ္ျမတ္ မ်ားကိုလည္း ေန႔စဥ္ အမွ်ေပးေ၀ခဲ့ပါတယ္။ ဤသစၥာစကား မွန္ကန္ပါက ယခုေတြ႕ၾကံဳေနရေသာ အခက္အခဲမ်ား ေျပေပ်ာက္ ပါေစသတည္း။ နတ္ေကာင္း နတ္ျမတ္တို႔က ကူညီမစေတာ္မူပါ ” စသည္ျဖင့္ေပါ့ေလ…..
၇။ သံသရာကပင္ ကၽြတ္ႏိုင္ရဲ႕

     ကုသိုလ္ ၅-မ်ဳိးထဲမွာ ၀ိပႆနာလည္း ပါေနေတာ့ တရားမွတ္ရင္ ပါရမီပါခဲ့ရင္ တစ္မဂ္ တစ္ဖိုလ္မွသည္ ေလးမဂ္၊ ေလးဖိုလ္ အထိ တရားထူးတရားျမတ္ေတြ ရသြားျပီး သံသရာ၀ဋ္က ကၽြတ္သြားႏိုင္ပါေသးတယ္။
ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးကို ဘယ္အဆင့္အထိ ျပဳရမလဲ … ဆိုရင္ ညအိပ္ရာ၀င္လို႔မွ ဒီေန႔ တစ္ေန႔တာအတြက္ ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိး မျပဳရေသးရင္ အိပ္လို႔ လံုး၀မေပ်ာ္တဲ့ အဆင့္ ခ်က္ျခင္း ထလုပ္လိုက္မွ အိပ္ေပ်ာ္တယ္ အိပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတဲ့ အဆင့္ထိ ျပဳလုပ္ၾကရပါတယ္ …

ကဲ …. စာဖတ္သူ … ၊ ကံ နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေသခ်င္ေလာက္ေအာင္ ဆိုးေနပါေစ။ ကုသိုလ္ ၅မ်ဳိးနဲ႔သာ ေန႔စဥ္ ျပဳျပင္ လိုက္စမ္းပါ။ မၾကာခင္ ကံေကာင္းလာပါလိမ့္မယ္။

ေရးသားသူ - အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ)

က်မ္းကိုး
မဟာ၀င္၀တၳဳ - က်ီးသဲေလးထပ္ဆရာေတာ္

        ဆရာေတာ္-အရွင္ရာဇိႏၵ (ရေ၀ႏြယ္- အင္းမ) က ဆံုးမသလို အားလံုး ကံေကာင္းေအာင္ ေဆာင္နိုင္ၾကပါေစ..

ကုလားအေရး စိတ္မေအးႏုိင္ပါ

႐ိုဟင္ဂ်ာအေရးနဲ ့ပက္သက္ၿပီး အျငင္းပြားေနတဲ့အရာကေတာ့ ႏုိင္ငံသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္နဲ႔ တုိင္းရင္းသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္တုိ ့ဘဲျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံျခားက စာနည္းနည္းတတ္တဲ့ ရုိဟင္ဂ်ာေခါင္းေဆာင္လုိ ့ေျပာတဲ့လူေတြက တုိင္းရင္းသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ကုိပဲ အဓိက ဦးတည္ေတာင္းေနတာကိုပဲေတြ ့ရပါတယ္။ ဒီအထဲမွာ ရုိဟင္ဂ်ာအဖြဲ ့အစည္းေတြက အဓိက ပါ၀င္ပါတယ္။ ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံမွာေတာင္ ရုိဟင္ဂ်ာအဖြဲ ့အစည္းတစ္ခုရွိတယ္။ သူတုိ ့ရဲ ့အဓိက ရည္ရြယ္ခ်က္က ရခုိင္ျပည္နယ္ဘက္က ဘဂၤါလီကုလားေတြကုိ ရုိဟင္ဂ်ာတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳေပးဖုိ ့ျဖစ္တယ္။ ဘာ့ေၾကာင့္တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ေတာင္းရလဲဆုိေတာ့ ဦးႏုအစုိးရျဖစ္တုန္းက သူတုိ ့ကုိ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳခဲ့တယ္ဆုိတဲ့အေထာက္အထားေတြကို ကုိးကားၿပီး အဓိက သက္ေသအျဖစ္တင္ျပၾကတယ္။

ဒါကို ျငင္းစရာအျဖစ္မျမင္မိပါဘူး။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဦးႏုလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ သုိ ့ေသာ္ အဲဒီတုန္းက တုိင္းျပည္ရဲ ့အေျခအေနက ယေန ့ကာလထက္ျပည္တြင္းစစ္က ပုိၿပီး ႀကီးတယ္။ ရန္ကုန္အစုိးရလုိ ့ေျပာေနၾကတာဘဲ မဟုတ္ဘူးလား။ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဴိးကုိ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳတယ္ဆုိတာက ဦးႏုရဲ ့ပါးစပ္ထဲကေန ျဖစ္ေစဆုိတဲ့ အမိန္ ့နဲ ့လုပ္လုိ ့မရတာကို သတိရဖုိ ့ေကာင္းတယ္။ ဒါကုိ ႏုိင္ငံျခားက ဘြဲ ့ရထားတဲ့ ကုလားေခါင္းေဆာင္ေတြ ပုိၿပီးသိမယ္လုိ ့ယူဆမိတယ္။

အေနာက္ႏုိင္ငံေတြကေျပာေနတဲ့ လူ ့အခြင့္အေရးေၾကျငာစာတမ္း၊ ႏုိင္ငံသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္၊ တုိင္းရင္းသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ နဲ ့ လူ ့ဂုဏ္သိကၡာရရွိေရးဆုိတဲ့စကားလုံးေတြကုိ အဲဒီမွာပညာသင္ခဲ့ေခါင္းေဆာင္ေတြ သိတယ္ဆုိရင္ ဦးႏုတုိ ့လုပ္ရပ္က မွားသလားမွန္သလားဆုိတာကုိ သေဘာေပါက္ပါလိ့မ္မယ္။

အေမရိကန္ ႏုိင္ငံမွာ ရက္အင္ဒီယန္းဆုိတဲ့ ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြရွိတယ္။ ၾသစေတ်းလ်မွာလည္း ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြရွိသလုိ နယူးဇီလန္မွာလည္း မာရီဆုိတဲ့ ဌာေနတုိင္းရင္းသားေတြရွိတယ္။ အဂၤလိပ္ေတြက အေမရိကန္၊ ၾသစေတ်းလ်နဲ ့နယူးဇီလန္ႏုိင္ငံေတြကုိ သိမ္းပိုက္ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာဟာ ယေန ့ ၂၀၁၂-မွာဆုိရင္ ႏွစ္ေပါင္း ႏွစ္ရာေက်ာ္ရွိၿပီ။ ဒီႏုိင္ငံေတြမွာ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံနဲ ့ဘာသာေပါင္းစုံက ျမန္မာျပည္ထက္ပုိၿပီး မ်ားပါတယ္။ ေရာက္ေနတာၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဥေရာပသားေတြမွာ သူတုိ ့ကုိယ္သူတုိ ့ဌာေနတုိင္းရင္းသားအျဖစ္ ဘယ္ေတာ့မွ မေတာင္းခဲ့သလုိ ဌာေနတုိင္းရင္းသားဘယ္သူေတြျဖစ္ခဲ့လဲဆုိတာကုိ လုံး၀ကို အသိအမွတ္ျပဳေပးၾကပါတယ္။ ဒီအေျခအေနကုိ အေမရိကန္၊ ၾသစေတ်းလ် နဲ ့အဂၤလန္မွာေနတဲ့ ရုိဟင္ဂ်ာေခါင္းေဆာင္ေတြမသိတာမဟုတ္ပါဘူး။ သူတုိ ့သိပါတယ္။

ႏုိင္ငံသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္နဲ ့တုိင္းရင္းသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတဲ့ စကားလုံးကုိ ျပည္ပက ရုိဟင္ဂ်ာအေရးလႈပ္ရွားေနတဲ့သူေတြေရာခ်ေနတယ္လုိ ့ထင္တယ္။ သူတုိ ့က သူတုိ ့ဘ၀ရဲ ့ဇစ္ျမစ္ကုိ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ သူတုိ ့ဟာ ဘယ္ႏုိင္ငံကေန ရခုိင္ျပည္နယ္ထဲကုိ ေရာက္ခဲ့လဲဆုိတာ သူတုိ ့လုံး၀ သိပါတယ္။ ဒီလုိသိတာအျပင္ တုိးတက္တဲ့ႏုိင္ငံေတြမွာလည္း ပညာသင္ထားခဲ့တဲ့လူေတြအေနနဲ ့ဘာ့ေၾကာင့္မ်ား တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ေတာင္းလဲဆုိတာက ေတြးစရာအရမ္းေကာင္းပါတယ္။

ႏုိင္ငံသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတဲ့စကားလုံးနဲ ့ပက္သက္ၿပီး က်ေနာ့္အေနနဲ ့အျငင္းပြားစရာမရွိပါဘူး။ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ တုိင္းရင္းသားေတြအျပင္ ကုလားေကာ တရုတ္ေကာ ရွိေတာ့....စဥ္းစားတဲ့အခါတုိင္းအကုန္လုံးအတြက္ ထည့္သြင္းစဥ္းစားသင့္တယ္လုိ ့ျမင္ပါတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ ရုိဟင္ဂ်ာအေရးက အရမ္းကုိ ဆူညံေနမွ ဒီအီ႐ွဴးကို ေကာက္ခါင္ငင္ခါ ေျပာတာထက္စာရင္ အနာဂတ္အတြက္ပါ ထည့္သြင္းစဥ္းစာသင့္တယ္။ က်ေနာ္တုိ ့ပထမလက္တေလာျမင္ေနရတဲ့ အေျခအေနကုိ ၾကည့္တဲ့အခါမွာ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ရတာက ျမန္မာျပည္မွာ ကုလားေတြအမ်ားႀကီး ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနေနၾကတယ္။ သူတုိ ့ေတြကို က်ေနာ္တုိ ့က တစ္စုံတစ္ရာႏုိင္ငံသားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ဆုိတဲ့ အခြင့္အေရးကို ေပးမွရမယ္။ မင္းတုိ ့က ဘဂၤါလီကုလားျဖစ္တယ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကုိ ျပန္လုိ ့ဆုိၿပီး အတင္းေမာင္းထုတ္လုိ ့လည္း မရဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ သူတုိ ့က မ်ဴိးဆက္သုံးေလးဆက္ ျမန္မာျပည္မွာရွင္သန္ခဲ့တာပဲဆုိေတာ့ သူတုိ ့ႏုိင္ငံက ႏုိင္ငံသားေပးေပးမေပးေပး ျမန္မာျပည္ဟာ သူတုိ ့ႏုိင္ငံျဖစ္ေနၿပီ။ ရခုိင္မွာ ကုလားဗမာ အေရးၿပီးေတာ့ တခ်ဴိ ့ကုလားေတြ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ ့ကုိေလွနဲ ့ထြက္ေျပးေတာ့ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ကေတာင္ ျပန္ေမာင္းထုတ္တာကုိ ၾကည့္ရင္ သိသာႏုိင္တယ္။ သူတုိ ့မွာ ျမန္မာျပည္ပဲရွိတယ္။

ဒါ့ေၾကာင့္ ရုိဟင္ဂ်ာေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ ့သတိထားဖုိ ့က ကုိယ့္လူမ်ဴိးကုိ ႏွိပ္စက္သလုိ မလုပ္မိဖုိ ့အေရးႀကီးတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ ့မွာထုိင္ၿပီး ရုိဟင္ဂ်ာကို တုိင္းရင္းသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးေရး၊ ျမန္မာအစုိးရက ရုိဟင္ဂ်ာတုိင္းရင္းသားေတြကို လူမ်ဳိးစုလုိက္ အကုန္သတ္ေရး၊ လူ ့အခြင့္အေရး၊ စတဲ့စကားလုံးေတြနဲ ့လႈံ႔ေဆာ္တုိင္း အထူးဆင္ျခင္စရာတစ္ခုရွိတယ္။ ေနာက္ဆုံးခံရတာက ျမန္မာျပည္က ခင္ဗ်ားတုိ ့ရဲ ့အမ်ဳိးေတြ ျမန္မာျပည္မွာလည္း ေနမရ၊ ဘဂၤလာေဒ့ရွ္ကလည္း လက္မခံပဲ ႏုိင္ငံမဲ့ျဖစ္ၾကရတယ္။ အုိးအိမ္ေတြ ပ်က္စီးရတယ္။ ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ဘ၀ ေတြပ်က္စီးခဲ့ရၿပီ။ ဒီလုိအေျခအေနကုိ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူးဆုိရင္ တုိင္းရင္းသားအျဖစ္ေတာင္းဆုိေနမႈ ့ေတြကုိ ရပ္မွ ရမယ္။ ခင္ဗ်ားတုိ ့ေတာင္းေလ ကုလားမဟုတ္တဲ့လူေတြက ေဒါသထြက္ေလပဲ။ ျမန္မာလူမ်ဴိးဆုိတာက ေဒါသထြက္ရင္ ပါးစပ္နဲ ့ထြက္တဲ့လူမ်ဴိးမဟုတ္ေတာ့ အနည္းဆုံး ဓါးနဲ ့ေတာ့ခုတ္ႏုိင္တယ္။

တုိင္းရင္းအသားအေရးေတာင္းဆုိမႈကုိ အစုိးရကလည္း အသိအမွတ္ျပဳလုိ ့မရသလုိ၊ လူတစ္စုကလည္း အသိအမွတ္ျပဳလုိ ့မရဘူး။ ဒါက ႏုိင္ငံထဲမွာရွိတဲ့ လူတုိင္းရဲ ့သမုိင္းေၾကာင္းနဲ ့ဆုိင္တယ္။ ဒါကို သေဘာမေပါက္ပဲ ကိုယ္လုိခ်င္တာကို လုိင္းေတြဇြတ္တင္တဲ့အခါမွ ကုိယ္ပဲ ႏုိင္ငံမဲ့ျဖစ္ရတာကို သတိထားၾကပါ။

တခ်ဴိ ့ေသာ ႏုိင္ငံျခားက လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ ့ မီဒီယာေတြက ရုိဟင္ဂ်ာအေရးနဲ ့ပက္သက္ရင္ သူတုိ ့က သနားၾကတယ္။ သတင္းထဲမွာလည္း ကုလားေတြ ေလွေတြနဲ ့စားရမဲ့ ေသာက္ရမဲ့ သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ လာၿပီးေနဖုိ ့ကုိ ေမာင္းထုတ္တာလည္း ႏုိင္ငံႀကီးေတြက သိတယ္။ တစ္ခါတုန္းက ထုိင္းႏုိင္ငံကုိ ေရာက္လာတဲ့ ရုိဟင္ဂ်ာေလွေတြကို အင္ဂ်င္ျဖဳတ္ၿပီး ျပန္ေမွ်ာလုိက္တာကို ႏုိင္ငံတကာက အင္မတန္ သနားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ၾသစေတ်းလ်ႏုိင္ငံကုိ ေလွေတြနဲ ့အင္ဒုိနီးရွားဘက္ကေန ခုိး၀င္ေနတဲ့ ျမန္မာျပည္က လူေတြရွိတယ္။ ဒီအထဲမွာ ျမန္မာျပည္က ရုိဟင္ဂ်ာေတြပါတယ္။ တစ္ခုစဥ္းစားဖုိ ့က အင္ဒုိးနီးရွားကေန ၾသစေတ်းလ်အထိ ေလွနဲ ့ခုိး၀င္တာဆုိတာက ဘယ္ေလာက္ထိေငြရွိမွ ျဖစ္လဲဆုိတာကုိ ေတြးၾကည့္႐ံုနဲ ့သိႏုိင္တယ္။ ေလွနဲ ့လာတဲ့လူတုိင္းလုိလုိက အီရတ္၊ ရုိဟင္ဂ်ာ၊ အာဖဂန္နစ္စတန္က ကုလားေတြခ်ည္းပဲ။ သီရိလကၤာကကုလားအျပင္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္က ကုလားေတြလည္းပါတယ္။ ကုလားဆုိတာက ရုပ္ခ်င္းကလည္း ခပ္ဆင္ဆင္၊ စကားကလည္း အတူတူ၊ သိတ္ၿပီးကြဲတာမဟုတ္ဘူး။ ၾသစေတ်းလ်လည္းေရာက္ေရာ သူတုိ ့က ျမန္မာျပည္က ရုိဟင္ဂ်ာျဖစ္ပါတယ္ဆုိၿပီးလိမ္ေရာပဲ။ ျမန္မာျပည္ရဲ ့အေျခအေနက လိမ္လုိ ့ေကာင္းေတာဆုိေတာ့။ ဒါနဲ ့တဆက္တည္း ျမန္မာအစုိးရက ႏွိပ္စက္တယ္။ ရခိုင္ေတြက သတ္တယ္။ ႏုိင္ငံသားမေပးဘူးဘာညာဆုိၿပီး ရႊီးေရာ။ ကုလားဆုိတဲ့လူေတြက ေအာက္က်ိဳ ့တဲ့ေနရာမွာ ခ်ီးပါးစားရစားရ ေအာက္က်ဳိ ့ႏုိင္သလုိ အေပၚစီးေရာက္ရင္လည္း လည္ပါလွီးတတ္ၾကတယ္။ ေဆာ္ဒီအာေရဗီယ်မွာ အလုပ္သြားလုပ္တဲ့ လူေတြဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ေခါင္းျဖတ္ခံရတာလဲဆုိတာ သတိထားၿပီးေလ့လာၾကည့္ပါ။ ၾသစေတ်းလ်အစုိးရကလည္း သနားတက္ရင္သူမ်ားမတူဘူး။ ဘာမွစဥ္းစားစာတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါနဲ ့ဘယ္ကကုလားမွန္းမသိဘူး။ ရုိဟင္ဂ်ာဆုိၿပီး ျဖစ္သြားေရာပဲ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ယေန ့ကာလမွာ ကုလားအေရးကုိ ခုတုံးလုပ္ လုပ္စားေနတဲ့လူေတြအတြက္ေတာ့ အခြင့္ေကာင္းပဲ။

ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အိႏၵိယ၊ တရုတ္ႏုိင္ငံေတြဟာ ျမန္မာျပည္အနီးမွာ ရွိတာကို လူတုိင္းသိတယ္။ လူဦးေရဘယ္ေလာက္ႀကီးလဲဆုိတာကုိလည္း အားလုံးသိတယ္။ ႀကီးတာတင္မဟုတ္ဘူး လွ်ံပါက်ေနၿပီ။

သူတုိ ့ေတြနဲ ့ပက္သက္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံက လူ၀င္ႀကီးၾကပ္ေရးဥပေဒကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုင္တြယ္ဖုိ ့လုိတယ္။ ဥပေဒေတာ့ရွိတယ္။ ၀န္ထမ္းေတြက လာဘ္စားၿပီး မွတ္ပုံတင္လုပ္ေပးေတာ့ ကုလားနဲ ့တရုတ္က မမ်ားသင့္ပဲမ်ားရတယ္။ ေနာက္ၿပီး ဒီေကာင္ေတြက ခေလးေတြလည္း အသားကုန္ဇြတ္ေမြးေတာ့ ရခိုင္ေတြ ဘယ္ေျပးရမွန္းေတာင္မသိေတာ့ဘူး။ သူတုိ ့လူမ်ဴိးက ၀ါးမ်ဳိသြားသလုိပဲ။

လက္ရွိအေျခအေနမွာ ရခုိင္လူငယ္လူရြယ္ေတြ ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကေတာ့ ရခုိင္ျပည္မွာ အဘုိးႀကီး အဘြားႀကီးနဲ ့ခေလးေတြပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ ရခုိင္ရြာေတြကုိ မီးရႈိ ့တုန္းကဆုိရင္ အသက္လုၿပီးေျပးခဲ့ၾကရတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေတာင္ ရခုိင္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ခ်င္းျပည္နယ္မွာလည္း ပုလုံးေတြပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ခ်င္းေကာင္းေကင္းသန္သန္မာမာေတြ မေလးရွားမွာခ်ည္းပဲ။ ျမန္မာျပည္တစ္ခုလုံးကိုၿခဳံၾကည့္ရင္ ရြာေတြမွာ သန္သန္မာမာေတြမရွိသေလာက္ျဖစ္ေနၿပီ။ ကရင္ဆုိရင္ ပုိဆုိးသလားပဲ။

အရြယ္ေရာက္တာနဲ ့ႏုိင္ငံျခားမွာ ထြက္လုပ္ၾကေတာ့ ျမန္မာျပည္ထဲမွာ အဘုိးႀကီး၊ အဘြားႀကီးရယ္၊ ခေလးသူငယ္ပဲ က်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။ ဒီလုိအေျခအေနမွာ တရုတ္နဲ ့ကုလားအျပင္ ရုိဟင္ဂ်ာဆုိတဲ့ ကုလားက တစ္ေမွာင့္။ ဆုိေတာ့ ၾကာလာရင္ ျမန္မာျပည္နဲ ့ျမန္မာလူမ်ဴိးဟာ ဘာရုပ္ေပါက္ႏုိင္လဲဆုိေတာ့ အသားျဖဴျဖဴ၊ ကုလားမ်က္ႏွာနဲ ့ဗမာစကားေျပာရမဲ့ ရုပ္ေပါက္ေတာ့မယ္။ ဒီေနရာမွာတိုင္းရင္းသားေတြသတိထားဖုိ ့က ကုိယ့္အခ်င္းခ်င္း မဟာလူမ်ဴိးႀကီး၀ါဒတုိ ့၊ မဟာလူမ်ဴိးေသး၀ါဒတုိ ့ဘာညာ ေလွ်ာက္ေျပာမေနနဲ ့ေတာ့။ အဓိကေျပာရမွာက ကုိယ့္နယ္ေျမမွာ ကိုယ့္လူမ်ဴိးကို ကာကြယ္ဖုိ ့စကားပဲေျပာၾက။

အစိုးရအေနနဲ ့သူမ်ားႏုိင္ငံေတြ ဘယ္လုိမ်ဴိး ႏုိင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးတယ္။ ဘယ္လုိမ်ဴိးထိန္းကြပ္လဲဆုိတာကုိ ေလ့လာဖုိ ့ေကာင္းတယ္။ အကူအညီေတာင္းသင့္တယ္။ E-immigration စနစ္ကုိ သုံးသင့္တယ္လုိ ့ျမင္တယ္။ တခ်ိဴ ့ေသာ ကုလားနဲ ့တရုတ္ေတြကုိ ျမန္မာႏုိင္ငံသားအျဖစ္ေပးကိုေပးရေတာ့မယ္။ FRC စနစ္ကုိျဖဳတ္သင့္တယ္။ မလုပ္ပဲ ဒီအတုိင္းဆက္ထားရင္ ကုလားက အေသခံဗုံးခြဲတာတုိ ့ဘာလုပ္လာရင္ မဆုိင္တဲ့လူေတြအသက္ထြက္ရအုံးမယ္။

ရုိဟင္ဂ်ာေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ ့ရုိဟင္ဂ်ာကို တုိင္းရင္းသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳေပးဖုိ ့ေတာင္းဆုိေနတဲ့ျမန္မာေလာဘီရစ္ထ္ေတြသတိထားဖုိ ့က ခင္ဗ်ားတုိ ့လုပ္ေလ ျပည္သူလူထုက တင္းေလပဲ။ အဲဒီလုိျဖစ္ေလ ျမန္မာျပည္ထဲက ကုလားက ႏုိင္ငံမဲ့ျဖစ္ေလပဲ။ ခင္ဗ်ားတုိ ့ကေတာ့ ကြန္ျပဴတာေရွ ့မွာထုိင္၊ ဟုိအစည္းအေ၀းတက္ ဒီအစည္းအေ၀းတက္ၿပီး ေရဒီယုိမွာအာတာက မပင္ပန္းဘူး။ ရခုိင္ျပည္နယ္က ကုလားက ဘာမွမသိပဲ ဒုကၡေရာက္ရတာပဲ အဖတ္တင္တယ္။ အျပစ္မဲ့တဲ့ကုလားေတြတစ္ပုံႀကီးပဲ။ ဘယ္ေလာက္သနားစရာေကာင္းလဲ။ သူတုိ ့ခင္ဗ်ာ ဘာမသိပဲ ကုလားေလးေတြကုိ ပုိက္ၿပီး မိခင္ကုလားမႀကီးေတြ မုိးထဲေရထဲမွာ ငတ္ျပတ္ၿပီးေျပးၾကရတာ။ သူတုိ ့လည္း လူေတြပဲ။ ရုိဟင္ဂ်ာေခါင္းေဆာင္ကေတာ့ ေၾကာင္လွ်ာသီးလည္မွာဆြဲၿပီး ကုိရန္က်မ္းစာကုိ ပိုက္ ေခါင္းေပါင္းေဆာင္းၿပီး ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ေနႏုိင္တယ္။ မိန္းမလည္း လစ္ရစ္လစ္သလုိ သုံးေလးေယာက္ယူႏုိင္တယ္။ ရခုိင္ျပည္က ကုလားငမြဲကေတာ့ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာပဲ။ ဒီအေျခအေနကုိ ဒုကၡထပ္ေရာက္ေအာင္ ဆြ မေပးၾကပါနဲ ့ဗ်ာ။

မီဒီယာေပၚမွာေတြ ့ေနတဲ့ ဟန္ေညာင္ေရႊ၊ ကိုေဇာ္ဦးနဲ ့ေဒါက္တာဇာနည္တုိ ့အေနနဲ ့ျပည္သူလူထုကုိ ရုိဟင္ဂ်ာအေရးနဲ ့ပက္သက္ၿပီး ရွင္းျပဖုိ ့လုိတယ္။ ရခုိင္ျပည္မွာျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ကိစၥက ခင္ဗ်ားတုိ ့ပေရာဂလည္းမကင္းဘူး။

ဒုိနာေတြဆီက ပိုက္ဆံရခ်င္တာတစ္ခုတည္းနဲ ့ကုလားကိုလည္း ဒူးေထာက္တယ္။ အေရွ ့ဥေရာပက ကြန္ျမဴနစ္ကုိလည္းဖက္ခံတယ္။ လစ္ဘရယ္နဲ ့ေတြရင္လည္း BJ လုပ္တယ္။ ျမန္မာအစုိးရနဲ ့ေတြ ့ျပန္ေတာ့လည္း ေဘာမ ေပးၾကတယ္။ အဲဒီလုိလုပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးလႈပ္ရွားသူ၊ လူ ့အခြင့္အေရးသမားနဲ ့မီဒီယာသမားေတြ ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးေလာကကေန ေမာင္းထုတ္ဖုိ ့အခ်ိန္တန္ေနပါေၾကာင္း တိုက္တြန္းလိုက္ပါတယ္။

ဘုန္းေက်ာ္
ၾသစေတ်းလ်

ေဆာ္ဒီအာေရဗ် က လာတဲ ့ သတင္းအရ ေဖေဖၚ၀ါရီလ

ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ရီမ်က္ႏွာကို ေျခေထာက္နဲ ့ကန္ေက်ာက္တဲ ့ ေဆာ္ဒီအာေရဗ် သံအမတ္ၾကီး ဦးခင္ေေဇၚ၀င္း
ေဆာ္ဒီအာေရဗ် က လာတဲ ့ သတင္းအရ ေဖေဖၚ၀ါရီလ ၁ရ-ေန ့မွာ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်နိုင္ငံ ျမန္မာသံအမတ္ၾကီး ဦးခင္ေဖၚ၀င္းကို ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းက သမိုင္းလိမ္ကုလားေတြက ဂုဏ္ျပဳဧည့္ခံ ညစာထမင္းေက်ြးပြဲ တခုကို ( Jeddach ) ျမိဳ ့က ဟိုတယ္တခုမွာ ခန္ ့ခန္ ့နားနား ျပဳလုပ္ေပးခဲ ့ၾကပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ သမတဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ၂၀၁၁-ခုႏွစ္မွာ ျမန္မာနိဳင္ငံဒီမိုကေရစီစနစ္ဆီသို ့ ေျပာင္းလဲေရးအတြက္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို ျပဳလုပ္ေနခ်ိန္ျဖစ္ပါတယ္။ ၂၀၀၉-ခုႏွစ္က ျမန္မာနိုင္ငံအတြက္ ေလွစီးေျပး ကုလားေတြက အိမ္နီးခ်င္း နိုင္ငံကို ပင္လယ္ျဖတ္လို ့ ေရာက္လာခ်ိန္မွာ ေဟာင္ေကာင္က ျမန္မာစစ္ေကာင္၀န္ ဦးရဲျမင့္ေအာင္က သူတို ့အေၾကာင္းကို သိလို ့ ဒီေကာင္ေတြဟာ ဘီလူးသရဲသဖက္လို ရုပ္ဆိုးတဲ ့ သမိုင္းလိမ္ လူမ်ိဳး သာျဖစ္တယ္ ဆိုျပီးေတာ့ ထုတ္ေဖၚေျပာဆိုျပီး သူတို ့ရဲ ့ ဇါတိအေျခအေနမွန္ကို ထုတ္ေဖၚျပလိုက္ပါတယ္။
၂၀၁၂-ခုနွစ္က က်င္းပခဲ့တဲ ့ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ မွာလဲဘဲ ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဦးခင္ရီက ဒီေခၚေတာဘဂၤလီကုလားေတြဟာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံက ခိုး၀င္းလာတဲ ့ သူေတြသာ ျဖစ္တယ္လို ့ ထုတ္ေဖၚေက်ညာလိုက္ပါေသးတယ္။ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္မွာေတာင္ သူတို ့ေတြနဲ ့ ပါတ္သက္လို ့ အေရးတၾကီး တင္ျပေနရတဲ ့ သူတို ့ေတြရဲ ့ ေကာက္က်စ္တဲ ့ လုပ္ရပ္ေတြကို ေဆာ္ဒီအာေရဗ် ျမန္မာသံအမတ္ၾကီး ဦးခင္ေဇၚ၀င္းက ဘာျဖစ္လို ့ ခုလို လက္ခံ ေတြ ့ဆံု ၾကရတာလဲ ဆိုတာ ေမးခြန္းေတြ ထုတ္စရာ ျဖစ္လာေနပါျပီ ။
ဒီလိုေတြ ့ဆံုပြဲမွာ ေနာက္ခံ ဆိုင္းဘုတ္ရဲ ့ စာသားမွာက်တဲ ့အခါေတာ့ ဦးခင္ေဇၚ၀င္းကို ဧည့္ခံေက်ြးေမြးျခင္း ဆိုတဲ ့ စာသားကိုသာ ေဖၚျပထားတာ ေတြ ့ျမင္ရမွာပါ။ ဒါေပမဲ ့ သူတို ့ေတြရဲ ့ ေတြ ့ဆံု ေဆြးေႏြးေနတာနဲ ့ ပါတ္သက္လို ့ ဦးခင္ေဇၚ၀င္းကလဲဘဲ ခုအခ်ိန္မွာ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ကိုေရာ ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဦးခင္ရီကိုေရာ သမတဦးသိန္းစိန္ကိုေရာ တင္ျပျခင္း အေၾကာင္းၾကားျခင္း မရွိေသးဘူးဆိုတာ သိသာနိုင္ပါတယ္။ ဦးခင္ေဇၚ၀င္းကို ထမင္းေက်ြးျပီး ေတာင္းဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြထဲမွာ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်က သူတို ့အေခၚ ( ရိုဟင္ဂ်ာ ) လူမ်ိဳးကို ျမန္မာနိုင္ငံသားအျဖစ္ ပါ့စ္ပို ့မွာ အသိအမွတ္ျပဳ မွတ္ပံုတင္ထားေပးေရး။ ေဆာ္ဒီအာေရဗ် နိုင္ငံ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ဖမ္းဆီးခံေနရတဲ ့ သူတို ့ ေခၚေတာ ဘဂၤလီ ( သူတို ့အေခၚ -ရိုဟင္ဂ်ာ ) လူမ်ိဳးကို ျမန္မာနိုင္ငံရွိ သူတို ့ေနအိမ္သို ့ ျပန္လည္ပို ့ေဆာင္ေပးေရး။ နိုင္ငံတကာနဲ ့ ျမန္မာနိုင္ငံအတြင္းမွာ ဆံုးရွံးခံေနရတဲ ့ သူတို ့ရဲ ့ ေမြးရာပါအခြင့္အေရးေတြကို ရရွိေစေရးနဲ ့ -Jeddach ) ျမိဳ ့မွာ ျမန္မာစာသင္ေက်ာင္း ဖြင့္လွစ္ခြင့္ ေဆာင္ရြက္ေပးေရး စတာေတြကို ေတာင္းဆိုတင္ျပၾကတယ္ ေဆြးေႏြးၾကတယ္လို ့ သိရပါတယ္။
ဒီလိုလုပ္ျပီး ဧည့္ခံထမင္းေက်ြးတာဟာ သူတို ့ရဲ ့ အခြင့္အေရးေတြကို ရရွိေစဖို ့အတြက္ ေသြးေဆာင္တိုက္တြန္းေနတယ္လို ့ ယံုၾကည့္ေနၾကပါျပီ ။ ရာစုႏွစ္တ၀က္ေက်ာ္ေလာက္ သူတို ့ လူမ်ိုးေတြဟာ ျမန္မာနိုင္ငံနဲ ့ နိုင္ငံတကာမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံ႔ရြံ႔ နဲ ့ေနၾကရပါတယ္လို ့ တင္ျပၾကတယ္လို ့ သိရပါတယ္။ ဒီလိုဆိုရင္ ေဆာ္ဒီအာေရဗ် နိုင္ငံ ျမန္မာသံအမတ္ၾကီး ဦးခင္ေဇၚ၀င္းက ဘာျဖစ္လို ့ သူတို ့လို ေခၚေတာဘဂ္လီကုလား လူမ်ိုဳးကို ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဦးခင္ရီရဲ ့ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္မွာ ရွင္းျပခဲ ့တာကို မေျဖရွင္းခဲ ့တာလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာျဖစ္ေနပါျပီ။ ထမင္းတလုပ္ထက္ ေဒၚလာ ဘယ္ေလာက္ ရသြားတယ္ ဆိုတာကို ေမးခြန္း ထုတ္ရေတာ့မွာျဖစ္ပါတယ္ ။ ေသခ်ာတာကေတာ့ ေဆာ္ဒီအာေရဗ် နိုင္ငံ ျမန္မာသံအမတ္ၾကီး ဦးခင္ေဇၚ၀င္းဟာ ငါးစာကို ျမင္ေပမဲ ့ ငါးမွ်ားခ်ိတ္ကို မျမင္ဘူးလုိ ့ မေျပာနိုင္တဲ ့ သံတမန္ဆိုင္ရာ နဥ္းပညာေတြကို နားမလည္တဲ ့ သူမဟုတ္ပါဘူးလို ့ ထင္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ အေသခ်ာဆံုးျဖစ္ေနတာကေတာ့ ျပည္ထဲေရး၀န္ၾကီး ဦးခင္ရီရဲ ့မ်က္ႏွာကို ဦးခင္ေဇၚ၀င္းက ေျခေထာက္နဲ ့ ကန္ေက်ာက္လိုက္တာလို ့ ေျပာရမွာဘဲလို ့ ထင္ေၾကာင္းပါဗ်ာ ။။။။။။။။

ေအာင္သာနီ