Tuesday, August 20, 2013

ေနာင္ပြင္႔ေတာ္မူမည္႔အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္အေႀကာင္း

ေဂါတမ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ကပိၸလဝတ္ျပည္ နိေျဂာဓာရံုေက်ာင္းမွာ သီတင္းသံုးေနတဲ႔အခ်ိန္ အရွင္သာရိပုတၱရာ၏ ေလွ်ာက္ထားခ်က္အရ အရဟတၱဖိုလ္စ်ာန္သမာပတ္ ဝင္စားျပီး အဇိတရဟန္းေနာင္ အနာဂတ္ကာလမွာ အရိေမေတၱယ်ဘုရား ျဖစ္ေတာ္မူမည္႔အေႀကာင္းကို ေဟာႀကားေတာ္မူပါတယ္။ အရိေမေတၱယ်ဘုရားေလာင္းက တစ္သေခ်ၤႏွင္႔ ကမၻာတစ္သိန္း ပါရမီေတြျဖည္႔က်င္႔ျပီး တုသိတာနတ္ျပည္မွာရိွေနမယ္။

ေနာင္ပြင္႔ေတာ္မူမည္႔အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္အေႀကာင္း

အေလာင္းေတာ္နတ္သားက လူ႕ျပည္ကိုဆင္းျပီး ပဋိသေႏၶေနဖို႔ရာအတြက္ ဘုရားေလာင္းတို႔ရဲ႔ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာ ဓမၼတာအရ ပဋိသေႏၶယူေတာ႔မယ္ဆိုရင္ ႀကည္႔ျခင္းငါးပါး အရင္ႀကည္႔ျပီးမွ ပဋိသေႏၶယူေလ႔ရိွႀကတယ္။ ႀကည္႔ျခင္းငါးပါးျဖင္႔ႀကည္႔ေတာ္မူျခင္းက-

(၁)ဘုရားျဖစ္မည္႔ေခတ္အခါကာလကား အႏွစ္တစ္သိန္းမွစျပီး ေအာက္ျဖစ္ေသာကာလ အႏွစ္တစ္ရာတန္းမွစျပီးအထက္ျဖစ္ေသာကာလ (တစ္သိန္းႏွင္႔ တစ္သိန္းေအာက္- ၁၀၀ အထက္)

(၂)ဘုရားျဖစ္ရာက်ြန္းကား ဇမၺဴဒိပ္က်ြန္း

(၃)ဘုရားပြင္႔ရာေဒသကား မဇၥ်ိမေဒသ

(၄)ဘုရားေလာင္းျဖစ္ရာ အမ်ိဳးကား မင္းမ်ိဳး ပုဏၰားမ်ိဳး

(၅)မယ္ေတာ္၏အသက္အပိုင္းအျခားကား ဘုရားေလာင္းေမြးျပီးခုနစ္ရက္သာေနရျခင္း

ပဋိသေႏၶယူုျခင္း

ေကတုမတီျပည္ သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တိုင္ပင္ႀကံစည္ဘက္ကိုးကြယ္ရာျဖစ္ေသာအတိတ္အနာဂတ္ကိုသိျမင္ႏိုင္ျပီး ပစၥဳပန္သံသရာအစီးအပြားကို ဆံုးမတတ္ေသာ သုျဗဟၼပုဏၰားႀကီး၏ျဗဟၼဏဝတီပုေဏၰးမဝမ္းမွာ ပဋိသေႏၶေနလိမ္႔မည္။

ျဗဟၼဏဝတီပုေဏၰးမဝမ္းမွာဆယ္လျပည္႔တဲ႔အခါမွာ ဣသိပေတနသမင္ေတာမွာ မယ္ေတာ္ ျဗဟၼဏဝတီသည္ထိုင္လ်က္လည္းမဟုတ္ အိပ္လ်က္လည္းမဟုတ္ဘဲ ရပ္လ်က္သာလွ်င္ သစ္ပင္၏အကိုင္းအခက္ကိုကိုင္လ်က္ေမေတၱယ်ကိုဖြားေတာ္မူလိမ္႔မည္။ဘုရားေလာင္းနဲ႔အတူတစ္ခ်ိန္တည္းဖြားေတာ္မူတဲ႔ဖြားဘက္ေတာ္ ၁၈ ကုေဋအားလံုးအမတ္ေတြခ်ည္းျဖစ္မယ္

အဇိတဟူေသာအမည္ကိုသာေပးလိမ္႔မယ္။ ဘုရားေလာင္းအဇိတမင္းသားဟာဖြားလွ်င္ဖြားခ်င္း ခုနစ္ဖဝါးလွမ္းျပီး ေျခေတာ္ခ်တိုင္းခ်တိုင္း ႀကာပြင္႔ေတြေပၚေပါက္လိမ္႔မယ္။ ဖြားလွ်င္ဖြားခ်င္း ခုနစ္လွမ္းလွမ္းျပီး “ယခုဘဝကား ငါ႔အဖို႔ေနာက္ဆံုးဘဝတည္း ေနာက္ထပ္ဘဝမရိွေတာ႔ျပီ အာသေဝါကင္းသည္ျဖစ္ေသာေႀကာင္႔ျငိမ္းေအးလတံၱ႔” ဟူေသာစကားကိုအရပ္ေလးမ်က္ႏွာကိုႀကည္႔ျပီးေျပာဆိုလိမ္႔မယ္။

ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ေပၚလာျခင္း

အဇိတမင္းသားေလာကစည္းစိမ္ခံစားဖို႔ရာေနမင္း၏ေရာင္ျခည္ကဲ႔သို႔လူသားေတြမ်က္စိျဖင္႔စိန္းစိန္းမႀကည္႔ဝံ႕တဲ႔ အေရာင္တလက္လက္ျဖင္႔ ရတနာအေရာင္ထြန္းလင္းေျပာင္တဲ႔ တင္႔တယ္ခံ႕ညားေသာျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ေပၚေပါက္လာလိ္မ္႔မည္။

ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ကို တစ္ေဆာင္မွာ ပရိေဘာဂအသံုးအေဆာင္ အျပည္႔အစံုပါတဲ႔ တိုက္ခန္းက ခုနစ္ေထာင္စီ တစ္ဖက္တစ္ဖက္မွာ ပတၱျမားေက်ာက္မ်က္ရြဲစီေသာ နဝရတ္ကိုးပါးနဲ႔ ျပည္႔စံုေသာ ပလႅင္ခုနစ္ေထာင္စီ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင္႔ျပည္႔စံုေသာ ထီးျဖဴခုနစ္ေထာင္စီ ခုတင္ေညာင္ေစာင္းခုနစ္ေထာင္စီ ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္ကို တိုက္ခန္းက ခုနစ္ေထာင္စီဆိုေတာ႔ ျပာသာဒ္ေလးေဆာင္ဆိုရင္ တုိက္ခန္းေပါင္း ၂၈၀၀၀ ရိွမယ္။

ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္တစ္ေဆာင္ကို ေရႊအိုးႀကီးကတစ္လံုးစီ။ ေရႊအိုးတစ္လံုးစီရဲ႔အဝကား တစ္ယူဇနာက်ယ္မယ္။ ေရႊအိုး၏အေမာက္ကား ေျမႀကီးနဲ႔အမွ်ေအာက္ေျမႀကီးအဆံုးထိ သံုးလို႔မကုန္ဘူး။ ဒါတင္မကေသးဘူး ေရႊအိုးတစ္လံုးစီမွာ ပေဒသာပင္ႀကီးေျခာက္ပင္စီ ေပါက္လိမ္႔မယ္။ ျပာသာဒ္တစ္ေဆာင္ တစ္ေဆာင္မွာ ဆဒၵန္ဆင္မင္းခုနစ္ေထာင္ ေလာဟကသိေႏၶာျမင္း တစ္ေထာင္ျဖင္႔ ေမာင္းႏွင္ရေသာရထားခုနစ္ရာ ေမာင္းမေပါင္းတစ္ေသာင္းေျခာက္ေထာင္က ဆိုတီးမွဳတ္ေျဖေဖ်ာ္ဖို႔ရာ ကေခ်သည္အမ်ိဳးသမီးခုနစ္ေထာင္တို႔ျဖင္႔ေဖ်ာ္ေျဖႀကလိမ္႔မည္။

အဇိတမင္းသားအိမ္ေထာင္ျပဳျခင္း

အခ်ိန္တန္လို႔အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ စႏၵမုကၡီအမ်ိဳးသမီးနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳလိမ္႔မည္။ စႏၵမုကၡီအမ်ိဳးသမီးကလည္း သူမတူ နတ္သမီးတမွ်အလြန္လွပျပီး သူ႕ရဲ႔ခႏၶာကိုယ္အနံ႔ကား စႏၵကူးသရကၡန္အနံ႕လိုေမႊးႀကိဳင္ေနမယ္။ ခႏၶာကိုယ္အသားကလည္း ဝါဂြမ္းကဲ႔သို႔ ႏူးညံ႕မယ္။ ခႏၶာကိုယ္အေရာင္က ဆယ္႔ႏွစ္ေတာင္အတြင္း မီးမထြန္းဘဲ အေရာင္တဝင္းဝင္းထိန္ေနမယ္။

အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ဟာဘယ္ေလာက္ဘုန္းႀကီးလိုက္မလဲဆိုတာ ရွင္ဘုရင္မဟုတ္ဘဲနဲ႔ အဇိတမင္းသားဘဝေလာက္ရိွတာေတာင္မွ သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တကြ ျမိဳ႔ေပါင္းရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္က ရွင္ဘုရင္ေတြနတ္သားေတြက ေဝယ်ဝစၥလုပ္ေပးခ်င္လို႔ျပဳလုပ္ခြင္႔ေပးဖို႔လာျပီးေတာင္းပန္ႀကတယ္တဲ႔။

အဇိတမင္းသားက အက်ြႏု္ပ္မွာ ဖြားဘက္ေတာ္ ၁၈ ကုေဋအမတ္ႀကီးႏွင္႔တကြ ဆင္ျမင္းရဲမက္ဗိုလ္ပါေတြရိွပါတယ္။ အလိုမရိွေတာ႔ပါဟု ေျပာလႊတ္လိမ္႔မယ္။

သားေတာ္ဖြားျမင္ျခင္း

အဇိတမင္းသားဟာ ျပသာဒ္ေလးေဆာင္မွာ ေလာကီစည္းစိမ္ခံစားေနစဥ္မွာ အႏွစ္တစ္ေသာင္းျပည္႔တဲ႔အခါက်ရင္ ျဗဟၼာဝံသ ဆိုတဲ႔ သားေယာက်ာ္းေလးေမြးဖြားလိမ္႔မယ္

နိမိတ္ေလးပါးျမင္ျခင္း

ျဗဟၼာဝံသ သားေယာက်ာ္းေလးေမြးဖြားျပီးတဲ႔အခါ ဘုရားရွင္တို႔ရဲ႔ ထံုးတမ္းစဥ္လာ ဓမၼတာအရ ဥယ်ာဥ္ကထြက္စဥ္မွာ သူအို သူနာ သူေသ ရဟန္း နိမိတ္ႀကီးေလးပါးေတြ႕ျမင္ရရင္ သံေဝဂတရားေတြရလာျပီးေတာ႔ ေတာထြက္မည္႔အႀကံျဖစ္ေပၚလာလိမ္႔မည္။

ာာာ(၃၆-၃၇) မွာျပဆိုထားတာကေတာ႔ သခၤမင္း၏ ယဇ္တိုင္အပိုင္းပိုင္းျပတ္သည္ကို ျမင္ရျပီး သံေဝဂျဖစ္ျပီးေတာထြက္လိမ္႔မည္လို႔ျပဆိုထားတာရိွေသးတယ္။ ဘယ္လိုပံုနည္းနဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ေတာကေတာ႔ထြက္မွာပါပဲ။

အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မယ္႔အႀကံစိတ္ကို သခၤစႀကဝေတးမင္းက သိတဲ႔အခါ အဇိတမင္းသားေပ်ာ္ေအာင္ဆိုျပီးေတာ႔ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ေသာ ကေခ်သည္ေတြျမိဳ႔သူ ျမိဳ႔သား နိဂံုးဇနပုဒ္သူ မင္းသားမင္းေျမး သူေဌး သူႀကြယ္စေသာ လူအေပါင္းတို႔က ပန္းနံ႔သာစြဲလ်က္ အဇိတမင္းသားကို ျခံရံျပီး ေနႀကလိမ္႔မယ္။

နတ္ျဗဟၼာေတြကလည္း နတ္တို႔ရဲ႔ ထီး တံခြန္ ပန္းနံ႔သာ ေရႊေပါက္ေပါက္ ေငြေပါက္ေပါက္ စသည္တို႔ျဖင္႔ ဘုရားေလာင္းျပာသာဒ္ မိုးႀကီးရြာသကဲ႔သို႔ အျပည္႔အလွ်ံျခံရံခစားေနႀကလိမ္႔မယ္။ လူ႔ဘဝ ကာမဂုဏ္ထဲမွာေပ်ာ္ေအာင္ေျဖေဖ်ာ္ေနႀကတာ။

အဇိတမင္းသားေတာထြက္ေတာ္မူျခင္း

အဇိတမင္းသား ေတာထြက္မယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္အႀကံကို သခၤစႀကဝေတးမင္းႏွင္႔တကြ တိုင္းသူျပည္သား လုူေတြအားလံုးသိသြားႀကတဲ႔အခါမွာ ဘယ္ေန႔ ဘယ္ရက္ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အဇိတမင္း ေတာထြက္မယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းအသံကို အားလံုးသိသြားႀကေတာ႔ နန္းတြင္းသူ နန္းတြင္းသား ျမိဳ႕သူျမိဳ႕သားေတြ ေတာရြာဇနပုဒ္က လူေတြ မင္းသား မင္းေျမး သူေဌး သူႀကြယ္အစရိွတဲ႔ လူေပါင္းမ်ားစြာႏွင္႔တကြ စႏၵမုကၡီ သားေတာ္ ျဗဟၼာဝံသ အလုပ္အေက်ြးကေခ်သည္ေတြေရာ အဇိမင္းရဲ႔ ျပာသာဒ္ထဲမွာ ေတာထြက္ရင္လိုက္ဖို႔ရာအတြက္ျပည္႔လွ်ံျပီးေတာ႔ေနမယ္။

ေတာထြက္မည္႔ အခ်ိန္လည္းေရာက္ေရာ လူေပါင္းမ်ားစြာျပည္႔ေနတဲ႔ ျပာသာဒ္ႀကီးဟာ ဘုရားေလာင္းတန္ခိုးေတာ္ႀကာင္႔လည္းေကာင္း စႀကဝေတးမင္းအာဏာေႀကာင္႔လည္းေကာင္း နတ္ျဗဟၼာတို႔ တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔လည္းေကာင္း ဟသာၤမင္းပ်ံသကဲ႔သို႔ ေကာင္းကင္ယံသို႔ပ်ံတက္ျပီး ကံ႕ေကာ္ပင္ရိွရာအရပ္သို႔ ေကာင္းကင္ယံခရီးျဖင္႔ ေတာထြက္သြားႀကလိမ္႔မယ္။

နတ္ျဗဟာၼမ်ား ပို႔ေဆာင္ျခင္း

ေကာင္းကင္ယံ ဟသာၤပ်ံ ျပာသာဒ္ႀကီးကို ျဗဟာၼမင္းက သံုးယူဇနာ ရိွေသာထီးကိုကိုင္ျပီး လိုက္မယ္။ သိႀကားမင္းက အေတာင္ေျခာက္ဆယ္ရိွေသာ လက္ယာရစ္ ခရုသင္းကိုကိုင္လ်က္ သာဓု သံုးႀကိမ္ေခၚျပီးလိုက္မယ္။

သုတဝံနတ္သားက သားျမီးယပ္ကိုကိုင္ျပီးလိုက္မယ္။ တုသိတာနတ္သားက ပတၱျမားယပ္ကိုကိုင္ျပီးလိုက္မယ္။ ပဥၥသၤိခနတ္သားက ေစာင္းကိုကိုင္္မယ္။ ေလာကပါလနတ္သားေလးေယာက္က သန္လ်က္ကိုကိုင္မယ္။ ႏွစ္သိန္းရွစ္ေသာင္းရိွတဲ႔ ဘီလူးစစ္သည္ေတြက လက္နက္ကိုယ္စီကိုင္မယ္။ နတ္သမီးေတြက ရတနာပုေဋာင္းကိုကိုင္မယ္။ အသူရာနတ္တို႔က သီခ်င္းဆိုျပီးေတာ႔ နတ္တို႔၏ တံခြန္ကိုကိုင္မယ္။ နတ္မင္းတို႔က ပတၱျမားရိွေသာ ဆီမီးကိုကိုင္မယ္။ ဂဠဳန္တို႔က ေစာင္းတီးလိုက္မယ္။ ဂႏၶဗၺနတ္တို႔က ေစာင္းတီးျပီးလိုက္မယ္။

ဟသာၤပ်ံေကာင္းကင္ျပာသာဒ္ထဲမွာ ေတာထြက္လို႔ လိုက္ႀကမည္႔ ပရိသတ္ေတြက ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္တဲ႔။ ေကာင္းကင္ယံျပာသာဒ္ပ်ံနဲ႔ ေဆြစံုမ်ိဳးစံု သားနဲ႔ မယားနဲ႔ ရွစ္ေသာင္းေလးေထာင္ပရိသတ္နဲ႔ အျခံအရံနဲ႔ ေကာင္းကင္ခရီးျဖင္႔ ကံ႕ေကာ္ပင္ရိွရာသို႔ ေတာထြက္မွာ။

အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ဟာ ကံ႕ေကာ္ပင္ေအာက္မွာပြင္႔မွာပါ။ ကံ႔ေကာ္ပင္ဆီေရာက္တဲ႔အခါမွာ အဇိတမင္းသားက ကံ႕ေကာ္ပင္ေအာက္မွာ ဒုကၠခရစရိယာကို က်င္႔ေတာ္မူပါမယ္။ အဇိတမင္းသားဟာ ဒုကၠခရစရိယာကို ေျခာက္ရက္က်င္႔ေတာ္မူရံုမွ်နဲ႔ ဘုရားစင္စစ္ျဖစ္လိမ္႔မည္။

စႏၵမုကၡီမိဖုရားက အဲဒီေနရာမွာပဲ နတ္ႀသဇာနဲ႔ျပည္႔စံုတဲ႔ ႏြားႏို႔ဆြမ္းလွဳလိမ္႔မယ္။

သဗၺညဳတဥာဏ္ရသည္႔အခ်ိန္

ညေနခ်မ္းအခ်ိန္ေရာက္သည္႔အခါ ကံ႕ေကာ္ပင္နဲ႔ မနီးမေဝး ရတနာခုနစ္ပါးနဲ႔ျပည္႔စံုတဲ႔ အျမင္႔ ၆၄ေတာင္ရိွတဲ႔ ေရႊပလႅင္ေပၚေပါက္လာလိမ္႔မယ္။ ထိုေရႊပလႅင္အထက္ဝယ္ ထက္ဝက္ဖြဲ႔ေခြထိုင္ေနေတာ္မူလ်က္ အေရွ႔ေလာကဓာတ္ကိုႀကည္႔ျပီး နတ္ပရိသတ္နဲ႔ လူပရိသတ္ေတြျခံရံလ်က္ မာရ္နတ္ရဲ႔႔ရန္ကိုေအာင္ျမင္လိမ္႔မယ္။ ညဥ္႔ဦးယံမွာ ပုေဗၺနိဝါသႏုႆတိဥာဏ္ကိုရမယ္။ သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္မွာ ဒိဗၺစကၡဳဥာဏ္ကိုရမယ္။ မိုးေသာက္ယံအခ်ိန္ အာသဝကၡယဥာဏ္ေတြရျပီးေတာ႔ ေနဝန္းႀကီးေပၚေပါက္လာတဲ႔အခ်ိန္က်ေတာ႔ သစၥာေလးပါးကိုသိျပီး သဗၺညဳတဥာဏ္ကိုရမယ္။

ဘုရားပြင္႔တဲ႔ကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ လံုးပတ္က အဲဒီေခတ္အခါမွာ လူေတြရဲ႔ အေတာင္နဲ႔ အေတာင္ခုနစ္ဆယ္ရိွမယ္။ အကိုင္းအခက္ ကိုးကိုင္း ခက္မကိုးျဖာလို႔ေခၚတယ္။ ကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ အနံ႕ေတြက ေလေအာက္ကိုဆယ္ယူဇနာ ေလအထက္ကို ဆယ္ယူဇနာေမႊးမယ္။

ကံ႕ေကာ္ပြင္႔ေတြက ႏြားလွည္းဘီးေလာက္ႀကီးမယ္။ ဘုရားျဖစ္တဲ႔ေန႔ကစျပီး ပြင္႔ႀကတဲ႔ ကံ႕ေကာ္ပြင္႔ေတြဟာ ဘုရားပရိနိဗၺာန္စံတဲ႔ေန႔က်မွ ေႀကြႀကေတာ႔မွာ။ အဲဒီကံ႕ေကာ္ပင္ကို ဘယ္ငွက္မွ မနားဝံ႕ႀကဘူး။ ျဖတ္ေက်ာ္မပ်ံ႕ဝံ႕ႀကဘူး။ ကံ႕ေကာ္ပင္းနားေရာက္တဲ႔ငွက္တိုင္း သတၱဝါတိုင္း ကံ႕ေကာ္ပင္ကို လက္ယာရစ္သံုးပတ္ပတ္ျပီးမွ သြားႀကလိမ္႔မယ္။

ျဗဟၼာမင္းက တရားေဟာရန္ ေတာင္းပန္ျခင္း

အဲဒီကံ႕ေကာ္ပင္ရဲ႔ အနီးအနားမွာပဲ သီတင္းသံုးေနတဲ႔အခ်ိန္ ေလးဆယ္႔ကိုးရက္ေက်ာ္လြန္တဲ႔အခါ ပြင္႔ေတာ္မူသြားႀကတဲ႔ ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ႔ ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအရ ျဗဟၼာမင္းႀကီးရဲ႔ေလာကဂရုကို ခံယူမယ္။

ျဗဟၼာမင္းကေတာင္းပန္မွ တရားေဟာရတာက ပြင္႔ေတာ္မူသြားႀကတဲ႔ ဘုရားရွင္တိုင္းရဲ႔ ဓမၼတာျဖစ္လို႔ ေဟာရတာ။ ဘုရားမပြင္႔မီ ဗာဟိရကာလမွ လူဝတ္ေႀကာင္မ်ား ရေသ႔ ပရိဗိုဇ္ ရဟန္း ပုဏၰားတို႔ေတြဟာ ျဗဟၼာေတြကိုသာ အေလးဂရုျပဳ ကိုးကြယ္ေနႀကတာ။

တေလာကလံုးက အေလးအျမတ္ျပဳေသာ ျဗဟၼာႀကီးက ျမတ္စြာဘုရားအား အေလးျပဳ ညႊတ္တြားကိုင္းရွိဳင္းလာလွ်င္ တစ္ေလာကလံုးပင္ ျမတ္စြာဘုရားကို အေလးျပဳညႊတ္တြားကိုင္းရိွဳင္းလာလိမ္႔မယ္။ အဲဒါကို ေလာကဂရု ယူလိုက္တာလို႔ေခၚတယ္။

ဓမၼစႀကာတရားေဟာႀကြျခင္း

ျဗဟၼာမင္းထံမွ တရားေဟာရန္ဝန္ခံျပီးျပီဆိုလွ်င္ပဲ ဣသိပတနဥယ်ာဥ္ေတာသို႔ ဓမၼစႀကာတရားေဟာဖို႔ရန္ႀကြလိမ္႔မယ္။ ဘုရားရွင္ေျခေတာ္အစံုကို ခံအံ႕ေသာငွာ ေျမႀကီးကိုခြင္းျပီး အေတာင္သံုးဆယ္ရိွတဲ႔ ႀကာပြင္႔ႀကီး ၂၄ ေတာင္ရိွတဲ႔ ႀကာပြင္႔ငယ္ေတြက ဘုရားရွင္ေျခခ်တိုင္း ေျခခ်တိုင္း ပြင္႔ေပးလိမ္႔မယ္။ လူပရိသတ္ ရွစ္ယူဇနာ နတ္ပရိသတ္ စႀကာဝဠာတိုက္အျပည္႔ ျဗဟၼာျပည္အထက္ဆံုး အကနိ႒ဘံုတိုင္ေအာင္ ပရိသတ္ေတြကို ထန္းသီးလံုးေလာက္ႀကီးေသာ ေရာင္ျခည္ေတာ္ ေျခာက္ပါးလႊတ္ျပီး ဓမၼစႀကာတရားေဟာတဲ႔အခါမွာ လူပုဂၢိဳလ္ ကုေဋတစ္သိန္း နတ္ျဗဟၼာေတြက ကုေဋတစ္သိန္း က်ြတ္တမ္းဝင္ႀကလိမ္႔မယ္။

ဘုရားရွင္၏တန္ခိုးေတာ္

ဘုရားရွင္၏တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ေရႊပန္းဆိုင္း ေငြပန္းဆိုင္း ပုလဲပန္းဆိုင္း သႏၱာပန္းဆိုင္းတို႔ျဖင္႔ တန္ဆာဆင္လ်က္ ရတနာခုနစ္ပါးႏွင္႔ ျပည္႔စံုျပီး ဆယ္႔ႏွစ္ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ႔ ဗိမာန္မ်က္ႏွာက်က္သည္ ဓမၼစႀကာတရားဦးေဟာသည္႔ေန႔မွစျပီး ပရိနိဗၺာန္ဝင္စံသည္႔တိုင္ေအာင္ ေန႔ညအျမဲပင္လိုက္ပါျပီး မ်က္ႏွာက်က္အျဖစ္ မိုးကာျပီးေနမယ္။ အရိေမေတၱယ်ဘုရား ေနသန္႔စင္ေသာအခါ ေနဖို႔ရာအတြက္ ေျမႀကီးတို႔ကိုခြဲျပီး ရတနာသံုးပါးႏွင္႔ျပည္႔စံုေသာ ၁၂ ယူဇနာက်ယ္ဝန္းတဲ႔ ေရႊမ႑ပ္ႀကီးေပၚေပါက္လိမ္႔မယ္။

ဘုရားရွင္တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ မိတာန္ပန္းဆိုင္း တုရင္တိုင္ ထီး တံခြန္ ဆီမီး တန္ေဆာင္း ရတနာမ႑ပ္ႀကီးဟာ ဘုရားရွင္တရားေဟာရာ ဌာနတိုင္းမွာ အိမ္မွာေဟာမယ္ဆိုရင္ အိမ္ေပါက္ဝ ေက်ာင္းမွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းေပါက္ဝ ျမိဳ႔မွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ျမိဳ႔မွာ ေတာမွာေဟာမယ္ဆိုရင္ ေတာမွာ စတဲ႔ ေဟာတဲ႔ေနရာတိုင္းမွာ ေကာင္းကင္ယံကေနျပီး အျမဲတမ္း ပရိနိဗၺာန္စံအထိ လို္က္ပါေနမွာ။

ရုပ္ျမင္သံႀကားေမေတၱယ်ဘုရား

အရိေမေတၱယ်ဘုရား တရားေဟာတဲ႔အခါ ဘယ္ျမိဳ႔ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ ဘယ္ရြာေဒသ ဇနပုဒ္ အိမ္ကပဲေဟာေဟာ စႀကဝဠာတိုက္တစ္ေသာင္းလံုး ဘုရားရွင္ရဲ႔ တရားေဟာအသံကိုႀကားေနရမယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႔ ပံုသဏၭာန္ကိုလည္းျမင္ေနရမယ္။ ရုပ္လည္းျမင္ရမယ္ အသံလည္းႀကားရမယ္။ မျမင္ခ်င္လို႔ မ်က္စိမွိတ္ထားလည္း မရဘူး။ မႀကားခ်င္လို႔နားပိတ္ထားလည္းမရဘူး။ ဘုရားရွင္ရဲ႔တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ၃၁ ဘံုအကာအရံမရိွ ဖီလာထုတ္ခ်င္းေပါက္ျမင္ႀကရမွာ။ အေပၚႀကည္႔ရင္ နတ္သား နတ္သမီး ျဗဟၼာေတြျမင္ရမယ္။ ေအာက္ငံု႕ႀကည္႔ရင္ ငရဲျပည္မွာ ခံစားေနရတဲ႔ ငရဲဒုကၡမ်ိဳးစံုကိုျမင္ရေတာ႔ ငရဲေရာက္ေအာင္ အကုသိုလ္ေတြျပဳရဲဖို႔မရိွေတာ႔ဘူး။

အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ရဲ႕တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ေယာက်ာ္းဆိုရင္ နတ္သားလို မိန္းမဆိုရင္ နတ္သမီးလို ေခ်ာေမာလွပေတြခ်ည္းျဖစ္ရာ ရုပ္မေခ်ာ အဂၤါမစံုတစ္ေယာက္မွမရိွ။ အကုန္းအကြ အကန္း အႏူအဝဲေရာဂါသည္ေတြ လံုးဝမရိွ။

အသက္ငါးရာျပည္႔တဲ႔အရြယ္ေရာက္ရင္ အမ်ိဳးသား အမ်ိဳးသမီးေတြ အိမ္ေထာင္ျပဳႀကလိမ္႔မယ္။ ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ဦး ခိုက္ရန္ေဒါသမရိွ ျပႆနာမရိွ ကြဲကြာသြားျခင္းလည္းမရိွ။ အျမဲအဆင္ေျပမယ္။ ရာသက္ပန္ေပါင္းသင္းရမယ္။ အမ်ိဳးသမီးတိုင္းမွာ ပတၱျမားနားေတာင္း လက္စြပ္ လက္ေကာက္ ေျခက်င္းစသည္တို႔ဟာ ေရႊအိုးႀကီးေတြထဲက ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ရာ ယူဝတ္ႀကမွာ။ ေရႊမဝတ္နိုင္တဲ႔သူမရိွဘူးတဲ႔။

စားစရာပေဒသာပင္ေတြမွာ ယူစားခ်င္တဲ႔အခ်ိန္ယူစားလို႔ရတယ္။ က်န္းမာေရးအေနနဲ႔ႀကည္႔မယ္ဆိုရင္လည္း ဘာေရာဂါမွကိုမရိွဘူး။

ေန႕ညခြဲမရ

အရိေမေတၱယ်ဘုရားရွင္ရဲ႔ တန္ခိုးေတာ္ေႀကာင္႔ ကမၻာေလာႀကီးဟာ ေန႔အခါ ညအခါရယ္လို႔မရိွ ေန႔ေရာညပါ အျမဲတမ္းလင္းထိန္ျပီးေတာ႔ မနက္ပြင္႔တဲ႔ပန္း ညပြင္႔တဲ႔ပန္း မနက္ပန္း ညပန္း ႀကက္တြန္သံေတြကို ႀကည္႔ရွဳနားေထာင္ျပီး ေန႔ညခြဲယူရလိမ္႔မယ္။

ပရိနိဗၺာန္စံမည္႔အရြယ္

ျမတ္စြာဘုရားရွင္ဟာ ဘုရားျဖစ္ေတာ္မူျပီးတဲ႔အခ်ိန္ကစျပီး ကုေဋခုနစ္ရာေသာ ပရိသတ္တို႔ကို ေခ်ခ်ြတ္ေတာ္မူျပီးလွ်င္ အႏွစ္ရွစ္ေသာင္းျပည္႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ ပရိနိဗၺာန္စံဝင္လိမ္႔မယ္။ ဒါေပမယ္႔ သာသနာေတာ္က အႏွစ္ႏွစ္သိန္းေျခာက္ေသာင္း ျပည္႔တဲ႔အခါ ဘဒၵကမၻာႀကီးသည္ အခ်ိန္တန္လွ်င္ သာသနာပ်က္ျပီး ကမၻာတစ္သိန္းကာလလံုး ဘုရားမပြင္႔ေတာ႔ဘူးတဲ႔။

ဘုရားမပြင္႔တဲ႔ ကမၻာတစ္သိန္းေက်ာ္လြန္ေသာအခါ မ႑ကမၻာျဖစ္ျပီးေတာ႔ ဥတၱရာမမင္းသည္ ရာမသမၺဳဒၶဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။ ပေသနဒီေကာသလမင္းက ဓမၼရာဇာဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။

အဲဒီ မ႑ကမၻာမွာဘုရားႏွစ္ဆူပြင္႔ျပီးပ်က္စီးသြားတဲ႔အခါ သာရကမၻာျဖစ္ေပၚျပီး အဘိဘူဘုရားတစ္ဆူသာပြင္႔လိမ္႔မယ္

သာရကမၻာပ်က္ျပီး ကမၻာတစ္သိန္းဘုရားမပြင္႔ဘဲေနျပီးေတာ႔ ကမၻာတစ္သိန္းေက်ာ္လြန္ေသာအခါ ျဖစ္ေပၚလာမယ္႔ ကမၻာမ်ားမွာ ဒီဃေသာနိအသူရိန္နတ္သား စႏၵနီပုဏၰား သုဘလုလင္ ေတာေဒယ်ပုဏၰား နာဠာဂီရိဆင္မင္း ပလေလယဆင္မင္းတို႔ အစဥ္အတိုင္း ဘုရားျဖစ္လိမ္႔မယ္။

အရိေမေတၱယ်ဘုရားဖူးေျမာ္ရန္ ျပဳလုပ္ရမည္႔ကုသိုလ္

ယခုႀကံဳေတြ႔ေနရတဲ႔ ေဂါတမျမတ္စြာဘုရား သာသနာကာလအတြင္းမွာ

ကိုယ္တိုင္ ရဟန္းသာမေဏ သီလရွင္ဝတ္ျပီး ပရိယတ္ ပဋိပတ္ သာသနာျပဳေနတဲ႔ပုဂၢိဳလ္

မိမိရင္မွျဖစ္တဲ႔သား သူတစ္ပါးရင္မွျဖစ္တဲ႔သားေတြကို ရဟန္းခံေပးျခင္း ရွင္ျပဳေပးျခင္းျပဳတဲ႔ပုဂၢိဳလ္

မိခင္ဖခင္ေက်းဇူးရွင္ေတြကို ဝတ္ေက်တမ္းေက်မဟုတ္ဘဲ စိတ္ပါလက္ပါျပဳစုလုပ္ေက်ြးေသာပုဂိၢဳလ္

သရဏဂံုသီလမျပတ္ေဆာက္တည္ေသာပုဂၢိဳလ္

ဘုရားသာသနာတည္စိမ္႔ေသာငွာ ေစတီပုထိုး စည္းခံု ဥမင္လိုဏ္ေခါင္း ဇရပ္စသည္တို႔ကို ျပဳျပင္တဲ႔ပုဂၢိဳလ္ အသစ္ေဆာက္လုပ္လွဳဒါန္းတဲ႔ပုဂၢိဳလ္

ေဗာဓိေညာင္ပင္စိုက္ပ်ိဳးေသာပုဂၢိဳလ္

ေညာင္ေရသြန္းေလာင္းေသာပုဂၢိဳလ္

ေရတြင္း ေရအိုင္ ေရကန္ စတုဒိသာေက်ာင္းဇရပ္ တံတားျ႔ပဳျပင္ေသာပုဂၢိဳလ္

အရုဏ္ဆြမ္း ေန႔ဆြမ္းမျပတ္ေလာင္းလွဳေသာပုဂၢိဳလ္

ရဟန္းတို႔အားပစၥည္းေလးပါးတို႔ျဖင္႔ေထာက္ပံ႕လွဳဒါန္းေသာပုဂၢိဳလ္

ကမၼဌာန္းဘာဝနာပြားမ်ားအားထုတ္ေသာပုဂၢိဳလ္….

အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္ေတြအားလံုး ဧကန္မုခ် မလြဲမေသြ ေျမႀကီးလက္ခတ္မလြဲ အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားကို ဖူးေျမာ္ရျပီး နိဗၺာန္ကိုရမယ္။

အဲဒါက ေဂါတမျမတ္စြာဘုရားကိုယ္တိုင္ေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြျဖစ္ပါတယ္။

အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းေျပာျပခဲ႔တဲ႔ ကုသိုလ္ေတြကေတာ႔…..

မဟာေဝသႏၱရာဇာတ္ေတာ္ကို ေန႔ခ်င္းကုန္ေအာင္နာႀကားႀကေသာသူတို႔သည္ က်ြႏု္ပ္ဘုရားမျဖစ္မီအႀကား သံသရာ၌ က်င္လည္ေလသမွ်မွာလည္း စိတ္ႏွင္႔ကိုယ္ကို အစိုးရ၍ လူေကာင္း နတ္ေကာင္း စည္းစိမ္ေကာင္းကို ခံစားရျပီး က်ြႏု္ပ္ဘုရားျဖစ္ေသာအခါ ေရွးဦးစြာ ဖူးေတြ႕ရ၍ ပဋိသမိၻဒါပညာေလးပါးႏွင္႔တကြ ရဟႏၱာအျဖစ္ကို မခ်ြတ္မလြဲရႏိုင္ပါလိမ္႔မယ္လို႔ ရွင္မာလဲမေထရ္ျမတ္အား အရိေမေတၱယ်ျမတ္စြာဘုရားေလာင္းက ေျပာျပေတာ္မူခဲ႔ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္။ ။၂၀၁၀ေအာက္တိုဘာလထုတ္ ဂႏၶာရီမဂၢဇင္းမွ ေဖာ္ျပထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာျဖစ္ပါသည္။

ျမန္ေစခ်င္သည္--မွန္လည္း မွန္ေစခ်င္သည္


လူ႔ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္မွာ အသက္တစ္ရာမေနရေသာ္လည္း အမွဳတစ္ရာေတြ႔ရမည္ဆုိေသာဆုိရုိးစကားရွိသည္။က်ြန္ေတာ္တုိ႔ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားသည္ရုံးကႏၷားႏွင့္သိပ္ၿပီးမပတ္သက္လုိၾကေပ။ရုံးကႏၷားေရာက္မွာကုိလည္းေၾကာက္ၾကသည္။အထူးသျဖင့္တရားရုံးေရာက္မွာကုိေၾကာက္ၾကသည္။
အမွဳအခင္းျဖစ္ပါကကုိယ္တုိင္လည္းဥပေဒနားမလည္၊ဥပေဒနားလည္ေသာ
ေရွ့ေနလည္းမငွားႏုိင္၊စား၀တ္ေနေရးအတြက္ရုန္းကန္ေနရသည့္ၾကာထဲ ရုံး
ခ်ိန္းကုိလည္းခဏခဏမသြားႏုိင္၊တရားရုံးကအမိန္႔ခ်မွတ္လုိက္ရင္လည္း
ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ထုိကဲ့သုိ႔အေျခအေနမ်ားမွာ က်ြန္ေတာ္တုိ႔လူမ်ဳိးေတြတ
ရားရုံးကုိေရာက္မွာေၾကာက္သည္မွာ မဆန္းလွေပ။
က်ြန္ေတာ္တုိ႔မႏၱေလးမွာ တရားရုံးေရာက္ေသာအမႈမ်ားထဲတြင္ေျမယာ
ပုိင္ဆုိင္မႈအျငင္းပြားသည့္အမႈမ်ားစြာေတြ႔ရသည္။တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္အႏုိင္ရ
ရွိေရးေရွ႔ေနမ်ားငွားၿပီးအမႈရင္ဆုိင္ၾကသည္။အထူးသျဖင့္တရားမမွဳမ်ားျဖစ္
ၾကသည္။တစ္ဖက္ႏွင့္တစ္ဖက္သက္ေသမ်ားကအျပန္အလွန္စစ္ေဆးရင္း
အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတတ္ၾကသည္။တစ္ခါတစ္ရံ အမႈစစ္ေသာတရား
သူႀကီးမ်ားပင္ေျပာင္းေရြ႕ သြားေသာ္လည္း မၿပီးျပတ္ေသးေသာအမွဳမ်ား
ရာႏွင့္ခ်ီ၍က်န္ခဲ့သည္ဟု သိရပါသည္။က်ြန္ေတာ္ဥပေဒႏွင့္ပတ္သက္၍ရင္း
ႏွီးက်ြမ္း၀င္သာမဟုတ္ပါ၊သုိ႔ေသာ္ အခ်ဳိ႔အမွဳမ်ားမွာ ၾကာသင့္သည္ထက္ပုိ၍
ၾကာေနသည္ဟုထင္ပါသည္။က်ြန္ေတာ္လက္ရွိရင္ဆုိင္ေနေသာေျမပုိင္ဆုိင္မွဳ
ျဖစ္စဥ္တစ္ခုတင္ျပပါမည္။၁၉၉၂ခုႏွစ္ခန္႔က ၿမိဳ႔သစ္ေျမခ်ထားေရးအဖြဲ႔မွေလ
ေၾကာင္းပုိ႔ေဆာင္ေရးဦးစီးဌာနမွ၀န္ထမ္းျဖစ္သူဦးျဖဴ(အမည္လႊဲ)အားယခင္
ပုသိမ္ႀကီးၿမိဳ႔နယ္ ယခုခ်မ္းျမသာစည္ၿမိဳ႔နယ္အတြင္းေျမကြက္တစ္ကြက္ခ်
ေပးခဲ့သည္။ဦးျဖဴအမည္ျဖင့္ေငြသြင္း၊ဦးျဖဴအမည္ျဖင့္ေတာဂရန္ထုတ္ေပးခဲ့
ပါသည္။ဦးျဖဴမွာမႏၱေလးမွေျပာင္းေရႊ႔သြားၿပီးအၿငိမ္းစားယူသည္အထိမႏၱ
ေလးသုိ႔ျပန္လည္မေရာက္ေတာ့သျဖင့္ ၄င္း၏ေျမကြက္အေျခအေနမသိေတာ့
ပါ။သုိ႔ေသာ္ ၄င္းအမည္ေပါက္ဂရန္ကုိကုိင္ထားသည့္အျပင္ မႏၱေလးၿမိဳ႔ေတာ္
စည္ပင္သာယာေရးေကာ္မတီတြင္လည္း၄င္း၏အမည္ေပါက္သျဖင့္ စိတ္ခ်
လက္ခ်ေနခဲ့ပါသည္။၂၀၁၀ျပည့္ႏွစ္ခန္႔တြင္၄င္းလည္းမႏၱေလးတြင္မေနႏုိင္
သည္ႏွင့္အတူ၄င္းေျမကြက္ေရာင္းရန္စီစဥ္ေသာအခါ၄င္းေျမကြက္မွာအျခား
သူတစ္ဦးမွပုိင္ဆုိင္ၿပီးေျမကြက္တြင္အေစာင့္ထားရွိေၾကာင္းသိရပါသည္။
ထုိအခါဦးျဖဴမွာမ်က္လုံးျပဴးမ်က္ဆံျပဴးျဖစ္ၿပီးေဆြမ်ဳိးနီးစပ္ေတာ္ေသာက်ြန္
ေတာ့အားGPလႊဲကာ၄င္းေျမကြက္ကိစၥေဆာင္ရြက္ခုိင္းပါေတာ့သည္။ထုိအခါ
က်ြန္ေတာ္ကေရွ႔ေနငွားကာေျမကြက္လက္၀ယ္ရရွိေရးစတင္ေဆာင္ရြက္ရပါ
ေတာ့သည္။စုံစမ္းသိရွိခ်က္အရလက္ရွိ၄င္းေျမကြက္ကုိ၀ယ္ယူထားသူဦးနီ
(အမည္လႊဲ)သည္GP အဆင့္ဆင့္ျဖင့္၀ယ္ယူထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၄င္းထံတြင္ေျမ
ဂရန္ရွိေၾကာင္းသိရပါသည္။သာမန္အားျဖင့္ေျမကြက္တစ္ခုတြင္ ဂရန္ႏွစ္ခုမရွိ
ႏုိင္ပါ။ဦးျဖဴလက္ထဲတြင္ရွိေသာေျမဂရန္မွာေျမစတင္ခ်ေပးထားစဥ္ကပင္ရရွိ
ေသာေျမဂရန္ျဖစ္ၿပီးေရာင္းခ်ထားျခင္းမရွိသျဖင့္ဂရန္အတုမျဖစ္ႏုိင္ပါ။ဦးနီထံ
ရွိဂရန္မွာလည္းအတုမဟုတ္ေၾကာင္းသိရပါသည္။ဒါဆုိရင္အဲဒီဂရန္ဘယ္ရလဲ။ထပ္မံစုံစမ္းသိရွိခ်က္အရၿမိဳ႔ျပစီမံကိန္းႏွင့္ေျမစီမံခန္႔ခြဲမႈဌာနမွ ရုံးလက္ခံထား
ေသာဂရန္အား လြန္ခဲ့ေသာ ၁၀ ႏွစ္ခန္႔က အက်င့္ပ်က္၀န္ထမ္းႏွင့္ေျမပြဲစား
မ်ားပူးေပါင္းကာ ရုံးလက္ခံဂရန္ကုိ ခုိးယူသြားျခင္းျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္းယူဆရပါသည္။လက္ရွိေျမ၀ယထားသူဦးနီ
မွာလည္းအမည္ေပါက္ေျမပုိင္ရွင္ဦးျဖဴထံမွာတုိက္ရုိက္၀ယ္ယူထားျခင္းမ
ဟုတ္ဘဲGP အဆင့္ဆင့္ျဖင့္၀ယ္ယူထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ဦးနီအေနျဖင့္လည္း
ဂရန္အမည္ေပါက္ဦးျဖဴေပၚလာေသာအခါဒုကၡမ်ားသြားေတာ့သည္။ေရွ႔ေန
ငွားကာ၄င္းေရာင္းမွား၀ယ္မွားျဖင့္၀ယ္ယူထားေသာေျမကြက္မဆုံးရႈံးေစ
ေရးတရားရင္ဆုိင္ရေတာ့သည္။ထုိသုိ႔ေသာအေျခအေနမ်ဳိးတြင္၄င္းေျမ
ကြက္ကုိမည္သူကပုိင္ဆုိင္ခြင့္ရွိသလဲ။မွန္ကန္ေသာဆုံးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးတရားရုံး
ကခ်မွတ္လိမ့္မည္ဟုယုံၾကည္ပါသည္။သုိ႔ေသာ္အမႈစစ္ေနဆဲတရာသူႀကီးက
ေျပာင္းသြားပါသည္။တရားသူႀကီးအသစ္ႏွင့္ဆက္လက္စစ္ေဆးဆနဆဲျဖစ္
ပါသည္။ေျမကြက္ပုိင္ရွင္ဦးျဖဴအေနျဖင့္တရားရုံးသုိ႔လူကုိယ္တုိင္ႏွစ္ႀကိမ္လာ
ေရာအစစ္ေဆးခံၿပီးျဖစ္ပါသည္။ေနာက္ဆုံးေဒါကန္ၿပီးက်ြန္ေတာ့အား" မင္း
လုပ္ခ်င္တာလုပ္ေတာ့ ငါမလာေတာ့" ဟုေျပာၿပီးျပန္သြားပါေတာ့သည္။ႏွစ္
ပတ္တစ္ႀကိမ္ရုံးခ်ိန္းမ်ားခ်ိန္းဆုိစစ္ေဆးေနသည္မွာ(၂)ႏွစ္နီးပါးရွိၿပီးျဖစ္
သည္။မည္မည္ရရအေကာင္အထည္မေပၚေသး။တရားရုံးမ်ား၏တရားစစ္
ေဆးမွဳအားမေ၀ဖန္လုိပါ။သုိ႔ေသာ္ က်ြန္ေတာ္က သည္အမွဳကုိစစ္ေဆးမည္ဆုိ
ပါက ဦးျဖဴႏွင့္ဦးနီတုိ႔ႏွစ္ဦးကုိေရွ႔တြင္ထုိင္ခုိင္းပါမည္။ဦးျဖဴရွိစာရြက္စာတမ္း
မ်ားစစ္ေဆးပါမည္။ဦးျဖဴက၄င္းေျမအားအမွန္တကယ္မေရာင္းပါကစာရြက္
စာတမ္းအားလုံး၄င္းထံတြင္ရွိရပါမည္။ဦးနီးထံမွစာရြက္စာတမ္းမ်ားစစ္ေဆး
ပါမည္။GP ဘယ္ႏွစ္ဆက္ျဖင့္၀ယ္၀ယ္ တစ္ခုေသာGP ကေတာ့ဦးျဖဴ၏GP
ျဖစ္ရပါမည္။ဦးျဖဴမွေရာင္းခ်ထားေသာGP ကုိမျပႏုိင္လ်င္ျဖစ္ေစ GP ျပႏုိင္
ေသာ္လည္း GP ပါ လက္မွတ္နွင့္လက္ေဗြသည္ဦးျဖဴ၏လက္မွတ္ႏွင့္လက္ေဗြ
မဟုတ္လွ်င္ျဖစ္ေစ အေျဖကရွင္းသြားပါမည္။ သည္ေျမကြက္အား ဦးျဖဴ
ေရာင္းခ်ထားျခင္းမဟုတ္ပါ။ဦးျဖဴမဟုတ္သူတစ္ဦးကဦးျဖဴလုပ္ၿပီးေရာင္း
သြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ဤသည္မွာက်ြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္ေသာစစ္ေဆးမွဳျဖစ္ပါ
သည္။သုိ႔ေသာ္လက္ရွိစစ္ေဆးေနသည္မွာက်ြန္ေတာ္တုိ႔ထက္မ်ားစြာတတ္
က်ြမ္း၍ဥပေဒကုိနားလည္ေသာတရာသူႀကီးမ်ားျဖစ္ပါသည္။
အေတြ႔အႀကဳံမ်ားစြာရွိေသာ၊သမာသမတ္က်ေသာ၊ျပည္သူကအားထားရေသာ
သူမ်ားျဖစ္ပါသည္။တရားစီရင္ေရးကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍မည္သုိ႔မွ်ေ၀ဖန္မႈမျပဳ
လုိေသာ္လည္းအမွဳအခင္းမ်ားစစ္ေဆးရာတြင္ျမန္ေစခ်င္ပါသည္။မွန္လည္း
မွန္ေစခ်င္ပါသည္။ဤသည္မွာ က်ြန္ေတာ္တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း၏ဆႏၵ
မဟုတ္ပါ။ျပည္သူတစ္ရပ္လုံး၏ဆႏၵသာျဖစ္ပါေတာ့သည္။

သန္းေဇာ္ (MCDC)

ေအးခ်မ္းမြန္ Credit To > Pin Myint < Thanks
Re-posted By ACM 21-8-2013

Monday, August 19, 2013

ေအာင္ဆန္း (သို႔မဟုတ္) အ႐ိုင္း ... (ဒဂုန္တာရာ)

ယေန႔ကြယ္လြန္သြားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၏ သူငယ္ခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာေရးဆရာႀကီး ဒဂုန္တရာအမွတ္တရ
++++++++++++++++++++++
(၁)

သူ၏ေအာက္မွ လူထုႀကီးသည္ စည္းကမ္းေသဝပ္ျခင္း အတန္ငယ္ကင္းမဲ့စြာ နားေထာင္လ်က္ရွိ၏။ လူထုႀကီးသည္ စူးစိုက္ျခင္း မရွိ။ တခ်ဳိ႕က ျပံဳးရယ္၍ေန၏။ ေနာက္နားရွိ လူထုအစိပ္အပိုင္းတခုကား အခ်င္းခ်င္း ေခါင္းခ်င္းကပ္ကာ တီးတိုးေျပာေနၾက၏။ သို႔ေသာ္ ပ်က္ရယ္ျပဳျခင္းကားမရွိ။ ေလးစားျခင္းသည္ အားလံုး၌ တညီတၫြတ္တည္း ရွိ၏။

အစိမ္းေရာင္ ကတၱီပါကားႀကီးသည္ သူ႔ကုိေနာက္ကားခံ၍ ထား၏။ ကားလိပ္ႀကီးမွာ ဘာ႐ုပ္ပံု ေတာေတာင္မွ ျခယ္လွယ္ထားျခင္း မရွိ။ ပကတိ ပိန္းေျပာင္ေျပာင္ျဖစ္၏။ ကတၱီပါကားသည္ အျခား ဘာအဓိပၸာယ္ကိုမွ် ထူးထူးေထြေထြ မေဖာ္ျပ။ သို႔ေသာ္ မႈိင္းညိဳ႕ျခင္းတခုကိုသာ ရဲဝံ့စြာေဆာင္၍ ေနသည္။

သူသည္ စိမ္းညိဳေသာကားႀကီး၏ ေရွ႕စင္ျမင့္ ဇာတ္ခံုေပၚ၌ ရပ္ကာ စကားေျပာ၍ေနသည္။ သူသည္ ဗမာ ပထဝီေျမႀကီးမွ ဗမာ ဝါဂြမ္းျဖင့္ ရက္လုပ္သည့္ ပင္နီဖ်င္ၾကမ္းႀကီးကို ဝတ္ထား၏။ လံုခ်ည္မွာ နီရဲေသာ ေရႊေတာင္ ပိုးလံုခ်ည္ျဖစ္၏။ ေခါင္းမွာ ပြေယာင္းေယာင္းႏွင့္ မေသသပ္။ မ်က္ႏွာအသြင္အျပင္မွာ အပူပိုင္းေဒသ အီေကြတာေပၚရွိ ကၽြန္းစုမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ မြန္ဂိုလီယံအႏြယ္ လူ႐ိုင္းမ်က္ႏွာႏွင့္ တူ၏။ သို႔မဟုတ္ ေတာင္ေပၚ ခ်င္းတေယာက္ႏွင့္လည္း တူ၏။


တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား လူလတ္တန္းစား၏ လကၡဏာျဖစ္ေသာထည္ဝါျခင္း ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔ျခင္းတို႔သည္ သူ႔တြင္ လံုးဝ မခိုေအာင္း။ လမ္ေပၚတြင္ ေနရာတကာေတြ႔ျမင္ႏိုင္ေသာ သာမန္ဆင္းရဲသားတဦးႏွင့္ သာတူ၏။ လူထုထဲမွ သူတဦး၏ အသြင္အျပင္မ်ဳိးသာ ျဖစ္၏။

သူသည္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဘးသို႔ကား၍လႈပ္ကာလႈပ္ကာ စကားေျပာ၏။ သူ၏ စကားလံုးမ်ားကား ေျပျပစ္ျခင္း မရွိ။ ေခ်ာေမြ႔ျခင္း မရွိ။ သို႔ေသာ္ အတြင္း၌ကား အနက္ပါ၏။

သင္ ပ႒မဦးဆံုး ေတြ႔ျမင္ေသာေအာင္ဆန္း၏ပံုပန္းကို ေရးျပပါဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သည္ပံုကိုေရးျပမည္ ျဖစ္ေပသည္။

ထိုအခါကား ၁၉၃၆ – ခု၊ ပ႒မဆံုး က်င္းပအပ္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား ညီလာခံႀကီးကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဂ်ဴဗလီေဟာခန္းမတြင္ ဆင္ယင္ေသာအခါ ျဖစ္ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ အထက္တန္းေက်ာင္းတြင္ ပညာသင္ၾကားလ်က္ရွိရာ နယ္မွ ေက်ာင္းသားကိုယ္စားလွယ္မ်ားအျဖစ္ ေက်ာင္းသားညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္စဥ္ ေအာင္ဆန္း စကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ရျခင္းျဖစ္ေပသည္။

၁၉၃၆ – ခု၊ သပိတ္ေမွာက္ကိစၥ ေတာက္ေလာင္ေတာ့မည့္ဆဲဆဲ၊ မီးခိုးေရာင္အူေနသည့္အခိုက္၊ ‘ေအာင္ဆန္း’ အမည္ကုိ သတင္းစာမ်ားတြင္ ဖတ္ရေသာအခါ သူ႔ကို သိခ်င္ေသာစိတ္ ထက္သန္ခဲ့သည္။ ထိုအခါ ေအာင္ဆန္းမွာ တကၠသိုလ္ သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံျဖစ္ေသာ အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာ ျဖစ္၏။ ကၽြန္ေတာ္မွာ စာေပဝါသနာပါသူျဖစ္ရာ ေအာင္ဆန္းကို အိုးေဝမဂၢဇင္း အယ္ဒီတာအျဖစ္ စိတ္ဝင္စား၏။ အားက်၏။ သူ႔အေၾကာင္းကုိ သိခ်င္၏။ ေတြ႔ဖူးခ်င္၏။

သို႔ေသာ္ ဂ်ဴဗလီေဟာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံတြင္ သူ၏ ႐ုပ္သြင္ႏွင့္ သူ စကားေျပာသည္ကို ေတြ႔ျမင္ ၾကားနာရေသာအခါ အထင္ႏွင့္အျမင္ ကြာေနသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ထားသည္မွာ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား၊ ႐ုပ္ေျဖာင့္၊ ဂိုက္က်၊ စကားေျပာေကာင္းဟု ျဖစ္၏။ အယ္ဒီတာလည္းျဖစ္သျဖင့္ အေတာ္ အထင္ႀကီးထားေလ၏။

ေတြ႔ရေသာအခါ ႐ုပ္ကလည္း မေျဖာင့္။ စကားေျပာကလည္း မေျပျပစ္။ သို႔ျဖစ္၍ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္မွာ အရြယ္ႏုနယ္ေသး၍ စိတ္ကူးယဥ္ယဥ္ျဖင့္သာ ေအာင္ဆန္းကို ႐ုပ္ေျဖာင့္ေစခ်င္၊ စကားေျပာ ေကာင္းေစခ်င္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ စိတ္ထဲက မေက်နပ္။

(၂)

ေနာက္ ၁ – ႏွစ္ခန္႔ ၾကာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္လည္း တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္၍ေနသည္။ က်ေနာ္ တကၠသိုလ္ေရာက္သည့္ ၁၉၃၇ – ၃၈ ခုႏွစ္က၊ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ ဒုတိယဥကၠ႒၊ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ားသမဂၢတြင္ ဥကၠ႒ျဖစ္၏။ ထိုအခါ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ အသိျဖစ္လာ၏။ အသိသာ ျဖစ္႐ံုျဖစ္သည္ မရင္းႏွီးခဲ့ေပ။

သူႏွင့္ကား ရင္းႏွီး၍ မျဖစ္။ သူသည္ ရင္းႏွီး၍ရေသာလူစားမ်ဳိး မဟုတ္။ ႏိုင္ငံေရး အတူတူတြဲဖက္လုပ္လွ်င္သာ သူႏွင့္ ရင္းႏွီးမည္ျဖစ္၏။ တကၠသိုလ္တြင္ေနစဥ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ သမဂၢႏိုင္ငံေရးကိုသာ တဘက္သတ္ မလိုက္။ စာေပ၊ ကဗ်ာလည္း ေရးခ်င္၏။ ဂီတကိုလည္း လိုက္စား၏။ သည္လိုအစံု လုပ္ခ်င္သျဖင့္ သူႏွင့္ မရင္းႏွီးႏိုင္ေပ။ သူကား ႏိုင္ငံေရးသမား သက္သက္ျဖစ္သည္။

ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို သခင္ဘဟိန္းက အသိဖြဲ႔ေပးခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏိုင္ငံေရးသမားသက္သက္ မဟုတ္သျဖင့္ သူ၏ အသိထက္လြန္ေျမာက္၍ ရင္းႏွီးေသာအျဖစ္သို႔ မေရာက္သြားခဲ့ေပ။

သခင္ဘဟိန္းကား သည္လိုမဟုတ္။ သခင္ဘဟိန္းသည္ ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔သူျဖစ္၏။ စာေပ ကဗ်ာလကၤာကို ႏွစ္သက္၏။ ဂီတကိုခ်စ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ခဏႏွင့္ပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ကာ သူ ကြန္ျမဴနစ္ျဖစ္ေနသည့္ ဘဝအထိပင္ ရင္းႏွီးခ်စ္ခင္ျခင္းမပ်က္။ ကၽြန္ေတာ္ကား ႏိုင္ငံေရးသမားလည္း မဟုတ္။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီး၏။ ကိုေအာင္ဆန္းႏွင့္ကား သည္ကဲ့သို႔မဟုတ္။ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးဝါသနာပါသည္ကုိ ကိုေအာင္ဆန္း သိသည္။ သို႔ရာတြင္ ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ေသာ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွ ရတုပိုဒ္စံု စေသာ ကဗ်ာမ်ား၊ ဝတၳဳတို၊ ေဆာင္းပါး စသည့္ စာေပမ်ားကို သူ အကုန္ဖတ္ဖူးလိမ့္မည္ မထင္။ ဂ႐ုစိုက္၍ဖတ္မည့္လူမ်ဳိးလည္း မဟုတ္။

သို႔ေသာ္ တခါက ကိုဗဟိန္းႏွင့္အတူ သမဂၢအမႈေဆာင္ ေကာ္မတီခန္းတြင္ ပင္းယ မဂၢဇင္း၌ ပံုႏွိပ္ထားေသာ ကၽြန္ေတာ္၏ ေဆာင္းပါးတခုကိုကား ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕တြင္ဖတ္သည္ကို ေတြ႔ရဖူး၏။ ဖတ္ၿပီးလွ်င္ ေဝဖန္ခ်က္ေပး၏။

ကိုေအာင္ဆန္းသည္လည္း အဂၤလိပ္ – ဗမာ ေဆာင္းပါးရွင္တဦး ျဖစ္ေပသည္။ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးသားေသာ သူ၏ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဂႏၳေလာက မဂၢဇင္းတြင္ ဖတ္ဖူးရသည္။ သူသည္ ဗုဒၶဘာသာ တရားေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားကုိ ေရး၏။ ေက်ာင္းသားမ်ား အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ေရး ျပႆနာကို သူသည္ ဂႏၳေလာကတြင္ ပန္းတေနာ္ ဦးသန္႔ႏွင့္ အျပန္အလွန္ ေရးသည္။ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအသင္း၏ ေႂကြးေၾကာ္သံ ‘မ်ဳိးၫြန္႔’ မဂၢဇင္းတြင္ ပါေသာ သူ၏ ‘ေလာကဝိဟာ’ အမည္ရွိ ေဆာင္းပါးတုိကေလးကိုကား သေဘာက်ခဲ့၏။ ကမၻာေလာကႀကီးကို ကိုယ္ေတြ႔ပညာ ဗဟုသုတ အျမင္တို႔ကိုေပးေသာ စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ ဥပမာတင္၍ ေရးသားထားသည္။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ဗမာစာ အေရးညံ့သူ မဟုတ္ေပ။ တိတိက်က် ေရးတတ္၏။ ပါဠိကို မွန္ကန္စြာ သံုး၏။

တခါတရံ ဟာသဉာဏ္ ပါ၏။

ပုသိမ္ၿမိဳ႕တြင္က်င္းပေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားညီလာခံ၌ သူ၏ ဥကၠ႒မိန္႔ခြန္းတြင္ ကင္းဘဲလ္ အစီရင္ခံစာကို ‘ပညာေရးပူရာဏ္ က်မ္းႀကီးေပတကား …’ ဟု ေျပာင္ေလွာင္ထားသည္မွာ သေရာ္ခ်က္ပါေပသည္။

ေက်ာင္းမွထြက္ၿပီး ဒို႔ဗမာအစည္းအ႐ံုးသို႔ ဝင္ေသာအခါ ငတ္ျပတ္၍လား မေျပာတတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္းတြင္ ေရးလိုေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း တိုက္ရွင္တို႔ႏွင့္စီစဥ္၍ လစဥ္ ကိုေအာင္ဆန္း ေဆာင္းပါးမ်ား ပါေစသည္။

ဒဂုန္မဂၢဇင္းက ကိုေအာင္ဆန္းေရးေသာ ေဆာင္းပါးမ်ားအတြက္ ေငြခ်ီးျမႇင့္၏။ သူေရးေသာေဆာင္းပါးကား ‘ႏိုင္ငံေရးအမ်ဳိးမ်ဳိး’ ဟူေသာ ေဆာင္းပါးျဖစ္သည္။ ဂရိတ္ႏိုင္ငံေရးကအစခ်ီ၍ မ်က္ေမွာက္ဗမာႏိုင္ငံေရး အေျခအေနအထိ ေရး၏။ စာေျပာင္၏။ ဖတ္၍ ေကာင္း၏။

သူလည္း ဒဂုန္တြင္ ၾကာၾကာမေရးရ။ မၾကာခင္ ဂ်ပန္ျပည္သို႔ ထြက္သြားသျဖင့္ သူ႔ေဆာင္းပါးလည္း ရပ္၍ သြား၏။ အစိုးရကလည္း ၿငိဳးထား၍လားမေျပာတတ္ ဒဂုန္မဂၢဇင္းမွာ ထိုႏွစ္မွာပင္ ပိတ္ျခင္းခံရရွာေလသည္။

(၃)

သမဂၢဥကၠ႒ျဖစ္ေသာ ၁၉၃၈ – ၃၉ ခုႏွစ္ကသူသည္ ဘီ-အယ္လ္တန္းတြင္ရွိ၍ ပဲခူးေက်ာင္းေဆာင္ အလယ္ထပ္တြင္ ေနသည္။ သူ၏အခန္းသည္ သပ္ယပ္ျခင္းကင္းမဲ့၏။ အခန္းတြင္ စာအုပ္မ်ားျပည့္ႏွက္ေန၏။ စာအုပ္မ်ားသည္ စားပြဲေပၚ တခ်ဳိ႕၊ ဗီဒိုေပၚ တခ်ဳိ႕၊ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ တခ်ဳိ႕ျပန္႔ၾကဲကာ ႐ုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္ေနၾက၏။ သူသည္ အင္မတန္ စာဖတ္သူတေယာက္ ျဖစ္၏။

သူသည္ ေဒါသႀကီးသူတဦးျဖစ္၏။ သည္လို အမ်ားက ထင္၏။ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႔ကား ေဒါသႀကီးသည္ မႀကီးသည္ကုိ မသိ။ သူ႔တြင္ စိတ္လိုက္မာန္ပါ စိတ္ေတြရွိသည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ထင္၏။

ႏွစ္ကုိကား အေသအခ်ာ မမွတ္မိေတာ့။ သပိတ္ေမွာက္ ႏွစ္လည္အထိမ္းအမွတ္ပြဲတခု တကၠသိုလ္သမဂၢတြင္ က်င္းပ၏။ ပရိသတ္ထဲကထ၍ ေဝဖန္စကားမ်ား ေျပာၾက၏။ ထိုသို႔ ေျပာၾကသည့္အထဲတြင္ စစ္ကိုင္းေက်ာင္းေဆာင္မွ ကုလားေက်ာင္းသားတဦးက ဥကၠ႒ေဟာင္း မစၥတာရာရွစ္ကုိ ေဝဖန္ရာ၌ အေတာ္ထိခိုက္ေသာအျပစ္ေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာေလသည္။ ကုလားေက်ာင္းသားေျပာသည့္ စကားမ်ားသည္ အေျခခိုင္သည္ မခိုင္သည္ကုိကား မမွတ္မိေတာ့ေပ။ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ မစၥတာ ရာရွစ္အတြက္ ေဒါပြကာ ထိုကုလားကို ႀကိမ္းေမာင္း၍ ‘ရဲရင္ ထြက္’ စေသာ စေသာ အသံုးမ်ဳိးသံုး၏။ လက္သီးဆုပ္ကာ ကုလားအပါးသို႔ တိုး၍ သြား၏။ ေဘးက ေက်ာင္းသားမ်ားက ဝိုင္း၍ ဆြဲထားရေလ၏။

သူသည္ ေဒါသေၾကာင့္ ဆတ္ဆတ္တုန္လ်က္ ရွိေလသည္။

ကုလား-ဗမာ အဓိက႐ုဏ္းအၿပီး ေဒါက္တာဗေမာ္၏ တကၠသိုလ္ဥပေဒ ျပင္ဆင္ေရးအဆိုၾကမ္းကို သမဂၢက ျငင္းပယ္လိုက္သည့္ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ညိဳျမ အမွဴးရွိေသာ ေက်ာင္းသားတစုက မေက်နပ္သျဖင့္ သမဂၢကို အယံုအၾကည္မရွိ အဆိုတင္သြင္း၏။ ထုိအစည္းအေဝး၌ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ညိဳျမကိုေဒါပြကာ ဥကၠ႒ ကုလားထိုင္မွေန၍ ညိဳျမအတင္းကို အေတာ္ေျပာလိုက္ေလသည္။

သည္လို စိတ္လိုက္မာန္ပါ ေျပာၿပီးေနာက္ တပါတ္ေလာက္ၾကာေသာအခါ၊ ထိုေန႔က ေအာင္ဆန္းက ညိဳျမအား ႐ႈံ႕ခ်ေသာစကားမ်ားကို ႐ုပ္သိမ္းလိုက္ေၾကာင္း ေၾကာ္ျငာစာကုိ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းေဆာင္ အသီးသီးတြင္ ထြက္ေပၚ၍ လာေလသည္။

တကၠသိုလ္တြင္ရွိစဥ္က ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ျပံဳးေသာ မ်က္ႏွာထားကို ထားခဲ၏။

သူ၏မ်က္ႏွာထားသည္ သုန္မႈန္၏။ တခါေတြ႔ဖူးေသာသူကို ေနာက္တခါေတြ႔လွ်င္ ႏႈတ္ဆက္ခ်င္မွ ဆက္၏။ သူ႔ကုိသိသူက ျပံဳးျပေသာ္လည္း သူသည္ တံု႔ျပန္၍ ျပံဳးခ်င္မွျပံဳး၏။ ဥကၠ႒ျဖစ္သျဖင့္ သူ႔ကိုကား ေက်ာင္းသားတိုင္းက သိၾက၏။ သူကလည္း အစဥ္လိုလို ႏိုင္ငံေရးကိုသာ ေတြးေနဟန္တူ၏။ ဗမာျပည္၏ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ စိတ္ပူပံုရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ သုန္မႈန္လ်က္ရွိေနသည္။

သူစကားေျပာလ်င္လည္း ႏိုင္ငံေရးအေၾကာင္းကိုသာ ေျပာသည္။ သူေျပာေနစဥ္ ေဘးရွိလူမ်ားက နားေထာင္ေနရသည္။ ေဘးကလူမ်ား၏ စကားကုိသူ မၾကား။ သူေျပာခ်င္တာေတြကိုသာ စြပ္၍ေျပာေနတတ္သည္။

(၄)

တခါက ရန္ကုန္ကို ဂ်ပန္တို႔သိမ္းပိုက္စ အခ်ိန္။

ဝိတိုရိယရိပ္သာရွိ အိမ္တအိမ္တြင္ သခင္ျမႏွင့္ရဲေဘာ္မ်ား ေနထိုင္လ်က္ရွိၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ္မွာလည္း ေတာက ေရာက္ကာစ ျဖစ္သည္။ ဧည့္ခန္းရွိစႏၵယားတြင္ ကၽြန္ေတာ္က ထိုင္ကာတီးေန၏။ ေဘးမွ သခင္စံေဝႏွင့္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားအခ်ဳိ႕က ဝိုင္း၍ သီခ်င္းလိုက္ဆိုလ်က္ရွိ၏။ ဘီ-အိုင္-ေအ သမားမ်ားမွာ ဂီတ အင္မတန္ ငတ္ေန၍ သီခ်င္းသံကုိ ေတာင့္တေနသျဖင့္ အတင္းတီးခိုင္းၾက၏။ စႏၵယားမွာ အသံေတြပ်က္ေန၏။

ခ်စ္ခင္မွာလား၊ ၾကင္မွာလား ခင္ခင္ရယ္။
ခ်စ္သဲႏြယ္၊
အဟုတ္ကို ခ်စ္ေတာ့မယ္
ခင္ရယ္ ၾကင္မယ္ …

ဝိုင္း၍ဆိုေနၾကရာမွ သည္ေနရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ကိုေအာင္ဆန္းသည္ ေဂါက္ – ေဂါက္ – ေဂါက္ – ေဂါက္ႏွင့္ တဖက္က ေလွ်ာက္လာကာ စႏၵယားအပါးတြင္ လက္ေထာက္ကာ ရပ္လ်က္ …

‘ေဟ့ … ရပ္ၾက။ ခုလိုအခါမ်ဳိးမွာ ရဲစိတ္ရဲမာန္ တက္ေစမယ့္ ရဲတင္းသံတုိ႔ကိုသာ ဆိုရမယ္ဗ်။ ဒီခ်စ္မယ္ ၾကင္မယ္ သီခ်င္းမ်ဳိးက မဟန္ဘူး …’။

႐ုတ္တရက္ေၾကာင္၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ စႏၵယားကို ေခတၱရပ္လိုက္၏။

သူသည္ သူေျပာခ်င္တာေျပာၿပီး၍ ထြက္သြားေလသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဆက္လက္သီဆိုကာ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကသည္။ သူကား သည္လိုလူစားမ်ဳိး။

သမဂၢဥကၠ႒ ကိုလွေမာင္ (ယခုသံအမတ္)၏ လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီ-အိုင္-ေအေခတ္၌ ေရႊေတာင္ၾကားတြင္ က်င္းပသည္။ သူ၏လက္ထပ္ပြဲသည္ ဘီအိုင္ေအသမားမ်ားတြင္ ပ႒မဦးဆံုးျဖစ္၏။ လက္ထပ္ပြဲၿပီးေသာအခါ ဧည့္ခန္းေဆာင္တြင္ မိတ္ေဆြမ်ား စု႐ံုးကာေနၾက၏။ စႏၵယားဆရာတဦးကတီးကာ ေဖ်ာ္ေျဖလ်က္ရွိသည္။

သည္အတြင္း ကုိေအာင္ဆန္းသည္ စႏၵယားဆရာကိုရပ္ေစကာ ကၽြန္ေတာ့္ကို လူၾကားထဲမွ အတင္းဆြဲေခၚ၍ သီခ်င္းတပုဒ္ကုိ တီးေစ၏။ သူသည္ စႏၵရားကိုလက္ေထာက္ကာ မရတရျဖင့္ လိုက္ဆိုေန၏။ တီးေသာသီခ်င္းမွာ ‘ကၪၥန’ သီခ်င္းပင္ ျဖစ္၏။ ေတးဆံုးလွ်င္ လက္ခုပ္တီးကာ ေနာက္တပုဒ္ တီးခုိင္းျပန္၏။

တခါက ဂ်ပန္ေခတ္ ဝန္ႀကီးတဦး၏ ထမင္းစားပြဲတြင္ သူလာ၏။ ထမင္းစားပြဲ စမည္ျပဳေသာအခါ သူ႔ကို စစ္ေသနာပတိဟု အားလံုးက ေလးစားေသာအားျဖင့္ ထမင္းစားခန္းႀကီးထဲသို႔ သူ႔ကို အရင္ဝင္ေစ၏။ ဧည့္သည္မ်ားကား အဝတြင္ရပ္၍ သူ႔အဝင္ကို ေစာင့္လ်က္ေနၾကသည္။ သူသည္ စစ္ဝတ္စစ္စားႏွင့္ ဝင္လာကာ ႐ုတ္တရက္၊ စားပြဲထိပ္ ကုလားထိုင္တြင္ ဝင္ထိုင္လိုက္ၿပီး ဇတ္ခနဲ ဘယာေၾကာ္တတံုးကို ယူစားလိုက္ေလ၏။

သူ ထမင္းစားေနစဥ္ ဧည့္သည္ဝင္လာလို႔လည္း ဗမာဧည့္ဝတ္ထံုးစံအရ ထမင္းစားပါအံုးလား ဟု ေခၚခ်င္မွေခၚေသာ လူစားမ်ဳိးျဖစ္၏။ ဒါေတြေၾကာင့္ သူ႔ကို မိတ္ေဆြရင္းမ်ားက ‘ေၾကာင္သည္’ ဟု အမွတ္ထားၾကေလ၏။

(၅)

သူ႔တြင္ သိမ္ေမြ႔ျခင္း မရွိ။ အလွအပကို သူ မမက္ေမာ။ သူသည္ ၾကမ္းတမ္းသည္။ ႐ိုင္းသည္။ ဆက္ဆံေပါင္း သင္းေရးတြင္ရွိေသာ ဧည့္ဝတ္ထံုးစံ၊ ယဥ္ေက်းျခင္း စသည္တို႔ကိုသူသည္ လံုးဝ ဂ႐ုမစိုက္။ ဂီတ၊ ပန္းခ်ီ၊ သဘင္ စေသာ အႏုပညာရပ္မ်ားကို မလိုက္စား။ သူ႔ကိုသူ အတင္းယဥ္ေက်းေအာင္ မလုပ္။ သူ၏ နဂိုရ္အတိုင္း ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း၊ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ မျပဳမျပင္ဘဲေန၏။

သူ႔တြင္ ႏိုင္ငံေရးဝိဉာဥ္ကား ျပင္းထန္လွေခ်သည္၏။ သူသည္ ႏိုင္ငံေရးတခုတည္းကုိသာ လုပ္ေသာလူတဦးျဖစ္၏။

သူသည္ ႐ိုင္း၏။ ၾကမ္း၏။ ေၾကာင္၏။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ။ သူသည္ ဧည့္ခံခန္းေဆာင္မွ ဂုဏ္သေရရွိ လူႀကီးလူေကာင္း မဟုတ္။ တခုတည္းေသာ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ တခုတည္းကိုသာ မဲ၍လုပ္ေသာ ႏုိင္ငံေရးသတၱဝါ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိစၥမရွိ။

၁၉၄၂ – ၄၃ ခုႏွစ္တြင္ သူႏွင့္ ေနာက္ဆံုးေတြ႔၏။ သူသည္ အႏုပညာအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပ၏။

‘အႏုပညာဆိုတာ ရွိတာပဲ။ လင္မယားဘဝမွာလဲ အႏုပညာမဲ့ရင္ လင္မယားကြဲမွာေပါ့။ ဒီလိုပဲ ေတာ္လွန္ေရးမွာလဲ အႏုပညာရွိတာပဲ။ အႏုပညာေျမာက္မွ ေတာ္လွန္ေရးဟာလဲ တကယ့္ေတာ္လွန္ေရး အစစ္ပဲ …။’

ဆရာမေဒၚခင္ၾကည္ႏွင့္ ေစ့စပ္ၿပီးစ လက္မထပ္ခင္ ၃ – ၄ ရက္အလိုက ကိုဘဟိန္းကိုလာရွာရင္း ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ သြားေတြ႔၏။

သူသည္ ဧည့္ခန္းရွိ အဖံုးပိတ္ထားေသာ စႏၵယားတြင္ လက္ေထာက္ကာ ‘ဒီမယ္ … အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္ဆိုတာ သိပ္ … စဥ္းစားေတြေဝေနလို႔ မရဘူး။ တခါတည္း ဇြတ္လုပ္လိုက္ရတယ္ …’ ဟု မေမးဘဲ သူ႔ဘာသာ သူ သူေျပာေန၏။

လက္ထပ္ၿပီးစက ကၽြန္ေတာ္ေရးလ်က္ရွိေသာ လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈ စာအုပ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ အင္းယားကန္ေစာင္းရွိ သူ႔အိမ္သို႔ ေရာက္သြား၏။

ဧည့္ခမ္းတြင္ ေခတၱေစာင့္ေနရ၏။ ထြက္လာေသာအခါ သူ႔ႏႈတ္ခမ္းတြင္ ရဲေနသည္ကုိေတြ႔ရ၍ မျပံဳးမိေအာင္ ဟန္ေဆာင္ေနရ၏။

သည့္ေနာက္ သူႏွင့္ကၽြန္ေတာ္ မေတြ႔ေတာ့။ ေတြ႔ဆံုဖို႔လည္း အေၾကာင္းမရွိ။ အေၾကာင္းမရွိဘဲ သူ႔ဆီ သြားလည္ကလည္း ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြ ေလာကြတ္ျပဴငွာ ေခၚမည့္လူစားမ်ဳိးလဲ မဟုတ္။

တခါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘဝတြင္ ေမာ္ေတာ္ကားႀကီးထဲ၌ သူ၏ဇနီး၊ ကေလးမ်ားႏွင့္ တျပံဳႀကီးကို ျမင္လိုက္၏။ ေအာ္ … သားနဲ႔၊ မယားနဲ႔မို႔ လူစိတ္ ေတာ္ေတာ္ေပါက္လာၿပီ။ အရင္ကလို ေၾကာင္ေတာ့မည္ မဟုတ္။ အၾကမ္းအ႐ိုင္းမွ ယဥ္ေက်းလာေတာ့မည္ဟု ေအာင့္ေမ့လိုက္၏။ မွန္၊ မမွန္ကား မေျပာတတ္။

ဖ ဆ ပ လ ဥကၠ႒ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္၊ ဦးေအာင္ဆန္းကိုကား ကၽြန္ေတာ္ မသိ။ သူ၏ ႏုိင္ငံေရးကို ေဝဖန္ျခင္း မဟုတ္။ သူ၏ အျဖစ္သာ။ ကၽြန္ေတာ္သိသည့္အထိ ေျပာျပျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

တခုေတာ့ ထင္သည္။ သူသည္ လူထုထဲမွ လူတဦးျဖစ္၍၊ လူထုႏွင့္ဆက္စပ္ေန၍ လူထုေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာသည္ ျဖစ္လိမ့္မည္။။ ။

ဒဂုန္တာရာ
ဒီဇင္ဘာလ၊ ၁၉၄၆
×××××××××××××××××××××××××
ဗဟုသုတ ဟင္းေပါင္းအိုးႀကီး

Sunday, August 18, 2013

တစ္ခ်ိန္က ျမန္မာႏုုိင္ငံကိုု ဒီလူေတြ စုုိးမုုိးခဲ့တယ္!!!

ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္၏ ေနာက္ဆုံးမင္းျဖစ္ေသာ သီေပါမင္း၏ မ်ိဳး႐ုိးစဥ္ဆက္ႏွင့္ မိဖုရားမ်ား၊ သားေတာ္ သမီးေတာ္ ေျမးေတာ္မ်ားအေၾကာင္း ေဖာ္ျပခ်က္အက်ဥ္း ....


မိဘမ်ိဳး႐ုိးစဥ္လာ
=========
(၁) ဖခင္ မင္းတုန္းမင္းသည္ တတိယႏုိင္ငံတည္ အေလာင္းမင္းတရားႀကီးမွ တုိက္႐ုိက္ဆင္းသက္လာေသာ မင္းမ်ိဳးျဖစ္သည္။ အေလာင္းမင္းတရား+ (မိဖုရားေခါင္ႀကီး) ခင္ယြန္းစံ (တုိ႔၏သားေတာ္) - ဗဒုံမင္း + (ေျမာက္နန္းမိဖုရား-၁) ေဒၚလြန္းသူ (တုိ႔၏သားေတာ္) - အိမ္ေရွ႕မင္းသား ဦးေပၚ + (ဗဒုံမင္း၏ မိဖုရားေခါင္ႀကီး ေဒၚလြန္းမယ္ မွ ေမြးဖြားေသာ) မိဖုရား ေဒၚေက (တုိ႔၏သားေတာ္) - သာယာ၀တီမင္း + (ပုဂံၿမိဳ႕သူႀကီးသမီး) ပေဒသာတုိက္စား မိဖုရား (ေက်ာက္ေမာ္ၿမိဳ႕စား) တုိ႔မွ ၅-၇-၁၈၁၄ ေန႔တြင္ မင္းတုန္းမင္းအား ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၁-၁၀-၁၈၇၈ ေန႔ အသက္(၆၄)ႏွစ္ အရြယ္တြင္ နတ္ရြာစံသည္။ မင္းတုန္းမင္း (ဦးလြင္)တြင္ မိတူဖတူ ေမြးခ်င္းအရင္းအျဖစ္ ညီေတာ္ အိမ္ေရွ႕စံ ကေနာင္မင္းသား (ဦးေကာက္) တစ္ဦးတည္းသာ ရွိသည္။ ကေနာင္မင္းသားမွာ ၅-၉-၁၈၁၉ ေန႔တြင္ ေမြးဖြားၿပီး ၂-၈-၁၈၆၆ ေန႔ ျမင္ကြန္းျမင္းခုံတုိင္ ပုန္ကန္မႈ အေရးတြင္ ေသဆုံးခဲ့သည္။

(၂) သီေပါမင္း၏ မိခင္မွာ (သီရိမဟာမဂၤလာသုပဘာေဒ၀ီဘြဲ႕ခံ) ေလာင္းရွည္ၿမိဳ႕စား မိဖုရားျဖစ္သည္။ ေလာင္းရွည္မိဖုရား၏ ဖခင္ ဦးေမွးမွာ ဗဒုံမင္း၏ သားေတာ္ (အိမ္ေရွ႕မင္းသား) ဦးေပၚ + မိဖုရား နန္းေမြးခန္း တုိ႔မွ ေမြးဖြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ မင္းမ်ိဳးပင္ျဖစ္သည္။ ဦးေမွးသည္ စစ္ကုိင္းမင္းလက္ထက္တြင္ သတုိးမင္းရဲ ေက်ာ္စြာဘြဲ႕ျဖင့္ ရမၼာ၀တီၿမိဳ႕စားျဖစ္ခဲ့ၿပီး အဂၤလိပ္-ျမန္မာ ပထမစစ္ပြဲအၿပီးတြင္ သီေပါၿမိဳ႕စား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ မင္းတုန္းမင္း လက္ထက္တြင္ ခၽြန္းေတာင္ၿမိဳ႕စား မုိးနဲဗုိလ္မွဴးအျဖစ္ အမႈထမ္းရသည္။

ေလာင္းရွည္မိဖုရား၏ မိခင္ မယ္အိ မွာ ဟံသာ၀တီဆင္ၾကားရွင္၏ အဆက္အႏြယ္ျဖစ္သည္။ ေျမဒူးမင္း ဇင္းမယ္ကုိ တုိက္ခုိက္ေအာင္ျမင္သည့္အခါ ဇင္းမယ္သုိ႔ ေရာက္ရွိေနေသာ ဆင္ၾကားရွင္သည္ ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ျပန္လည္လုိက္ပါလာခဲ့သည္။ ဆင္ၾကားရွင္ ၏သမီး ရွင္ေအာင္လံ သည္ စစ္သူႀကီး ဒလပန္း၏ညီ ပုတၱေက်ာ္ႏွင့္ စုံဖက္ရာမွ ရွင္ပုဇြန္ ကုိေမြးဖြားသည္။ ရွင္ပုဇြန္သည္ ေညာင္ရမ္းၿမိဳ႕စား စၾကာ၀န္ႀကီး ဦးျမတ္ရာႏွင့္ လက္ဆက္ရာမွ ေလာင္းရွည္မိဖုရား၏ မိခင္ မယ္အိကုိ ေမြးဖြားသည္။ ေလာင္းရွည္မိဖုရားကုိ ဦးေမွး+မယ္အိ တုိ႔မွ ၁၈၁၅ ခုႏွစ္တြင္ ေမြးဖြားၿပီး ၁၈၈၁ ခု၊ ဇြန္လတြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕၌ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ ေမြးခ်င္းမ်ားမွာ ေခါင္းတုံးၿမိဳ႕စား ဦးဖုိးႀကီးႏွင့္ မင္းဂါမဏိ တုိ႔ျဖစ္ၾကသည္။

သီေပါမင္း၏ေမြးခ်င္းေမာင္ႏွမမ်ား
=================

(၁) (သုသီရိပဘာ၀တီဘြဲ႕ခံ) ခၽြန္းေတာင္းမင္းသမီး (အခ်ိဳ႕ေဖာ္ျပခ်က္တုိ႔တြင္ ခၽြန္းေတာင္းမင္းသမီး မပါ၀င္ပဲ သီေပါမင္း၏ေမြးခ်င္းကုိ ၃-ဦးသာ ေရတြက္ျပသည္။)

(၂) (သုသီရိရတနာေဒ၀ီဘြဲ႕ခံ) မုိင္းခုိင္းမင္းသမီး (ပခန္းႀကီးစုုဖုရား) - ၁၉၅၇ ခုတြင္ ေမြးဖြားသည္။ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ အဂၤလိပ္တုိ႔ ခန္႔အပ္ေသာ သီေပါေစာ္ဘြား ေစာခြန္ဆုိင္ႏွင့္ စုံဖက္ခဲ့သည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕၊ ဆုိင္းတန္းရပ္တြင္ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီး ၇-၃-၁၉၁၁ ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သည္။ (သာသမီး မထြန္းကားဟု ဆုိသည္။)

(၃) (သီရိမဟာဓမၼရာဇာဘြဲ႕ခံ) သီေပါမင္းသား - ၁-၁-၁၈၅၉ ေန႔တြင္ ေမြးဖြားၿပီး အမည္ရင္းမွာ ဦးမ်ိဳးဆက္ ျဖစ္သည္။ စာေပထူးခၽြန္၍ အေနအထုိင္ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သည္။ အသက္(၁၆)ႏွစ္အရြယ္တြင္ ရွင္သာမေဏ ၀တ္ခဲ့ၿပီး ပထမေက်ာ္စာေမးပြဲကုိ ေျဖဆုိေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၂-၁၀-၁၈၇၈ ေန႔တြင္ ရတနာပုံထီးနန္းအား ဆက္ခံခဲ့ၿပီး နန္းစံသက္ (၇)ႏွစ္ခန္႔တြင္ အဂၤလိပ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိ အၿပီးတုိင္သိမ္းယူခဲ့သျဖင့္ ၃၀-၁၁-၁၈၈၅ ေန႔တြင္ ထီးနန္းမွ ဆင္းခဲ့ရသည္။ အဂၤလိပ္တုိ႔သည္ သီေပါမင္းႏွင့္ မိသားစုအား အိႏၵိယႏုိင္ငံသုိ႔ ေခၚေဆာင္ခဲ့ရာ ၁၅-၁၂-၁၈၈၅ ေန႔တြင္ မဒရပ္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ မဒရပ္စံအိမ္ေတာ္၌ (၁၅)ႏွစ္ခန္႔ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီး ၁၃-၁၁-၁၉၁၀ ေန႔တြင္ ရတနာဂီရိသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ရသည္။ ၁၂-၁၂-၁၉၁၆ ေန႔တြင္ ရတနာဂီရိစံအိမ္၌ နတ္ရြာစံခဲ့သည္။

(၄) (သီရိသု႐ုဇာ၀တီဘြဲ႕ခံ) ေျပာင္းျပာမင္းသမီး (မိတၳီလာစုဖုရားေလး) - ၁၉-၅-၁၈၆၀ ေန႔တြင္ ေမြးဖြားၿပီး ဦးေက်ာ္လိမ္းေမာင္ေမာင္ ႏွင့္စုံဖက္ကာ သမီးတစ္ဦးေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၁-၆-၁၈၉၆ ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သည္။

သီေပါမင္း၏မိဖုရားမ်ား
============

သီေပါမင္း၏ မိဖုရား(၃)ပါးလုံးမွာ မင္းတုန္းမင္းႏွင့္ အလယ္နန္းမိဖုရား ဆင္ျဖဴမရွင္တုိ႔မွ ေမြးဖြားေသာ သမီးမ်ားသာ ျဖစ္ၾကသည္။

(၁) (သီရိသုရတနာ မဂၤလာေဒ၀ီဘြဲ႕ခံ) မုိင္းေနာင္စုဖုရားႀကီး - ၂၆-၂-၁၈၅၄ ေန႔ တြင္ ေမြးဖြားသည္။ သီေပါမင္းပါေတာ္မူၿပီးေနာက္ မိခင္ ဆင္ျဖဴမရွင္ ႏွင့္အတူ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သုိ႔ လုိက္ပါေနထုိင္ခဲ့ရသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ၁၈၈၈ ခုတြင္ မိခင္ႏွင့္အတူ သီေပါမင္းရွိရာ ရတနာဂီရိသုိ႔ အပုိ႔ခံရၿပီး (၁)ႏွစ္ခန္႔အၾကာတြင္ ရန္ကုန္သုိ႔ ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ ရခဲ့သည္။ ဆင္ျဖဴမရွင္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ စမ္းေခ်ာင္းရပ္၊ ရွင္ေစာပုလမ္းတြင္ပင္ ေသသည္ အထိ ေနထုိင္ခဲ့ၿပီး မုိင္းေနာင္ စုဖုရားႀကီးမွာမူ သီလရွင္၀တ္ကာ မင္းကြန္းေခ်ာင္တြင္ တရားအားထုတ္ ေနခဲ့သည္။ ၂၅-၁၁-၁၈၉၈ ေန႔ (၁၉၀၀-ျပည့္ႏွစ္ဟုလည္းဆုိသည္) တြင္ သီလရွင္၀တ္ျဖင့္ ကြယ္လြန္ ခဲ့သည္။ (သားသမီးမထြန္းကားေပ)

(၂) (သီရိသုပသာရတနာေဒ၀ီဘြဲ႕ခံ) ျမေတာင္ စုဖုရားလတ္ - ၁၃-၁၂-၁၈၅၉ ေန႔ တြင္ ေမြးဖြားသည္။ ပါေတာ္မူစဥ္ သီေပါမင္းႏွင့္အတူ အိႏၵိယႏုိင္ငံ၊ ရတနာဂီရီသုိ႔ လုိက္ပါခဲ့ရၿပီး သီေပါမင္း နတ္ရြာစံၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိခဲ့သည္။ ခ်ာခ်ီလမ္း (ကုိယ့္မင္းကိုယ္ခ်င္းလမ္း) အမွတ္(၂၃) စံအိမ္တြင္ ေနထုိင္ခဲ့ရာမွ ၂၄-၁၁-၁၉၂၅ ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သည္။ (သား ၁ ဦး သမီး ၆ ဦး ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး သား ၁ ဦးႏွင့္ သမီး ၂ ဦးတုိ႔ ငယ္စဥ္က ကြယ္လြန္သည္။)

(၃) ရမည္းသင္းစုဖုရားေလး - ၁၈၆၂ ခုႏွစ္တြင္ ေမြးဖြားၿပီး သီေပါမင္း ပါေတာ္မူခါနီး၌ မိဖုရားျဖစ္လာ ခဲ့သည္။ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ရတနာဂီရိ၌ သီေပါမင္းႏွင့္အတူ လုိက္ပါေနထုိင္ရင္း ၂၅-၁-၁၉၁၂ ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္သည္။ (သားသမီး မထြန္းကားေပ။)

သီေပါမင္းသည္ ရတနာပုံထီးနန္းကုိ ဆက္ခံၿပီးေနာက္ မၾကာမီပင္ ဆင္ျဖဴမရွင္မိဖုရားႀကီး ႀကိဳတင္စီစဥ္ ထားသည့္အတုိင္း မုိင္းေနာင္ စုဖုရားႀကီးကုိ မိဖုရားေခါင္ႀကီးအရာထားလ်က္ မေဟသီဘိေသကသဘင္ ျပဳလုပ္ က်င္းပခဲ့သည္။ ထုိအခမ္းအနားသုိ႔ သီေပါမင္း မင္းသား ဘ၀က ခ်စ္ႀကိဳက္ခဲ့ေသာ ျမေတာင္စုဖုရားလတ္ သည္ မိမိသေဘာအေလ်ာက္ ႂကြခ်ီလာခဲ့ၿပီး ဘိသိက္ခံရာ ဘမရာသနပလႅင္ ထက္သုိ႔တက္၍ သီေပါမင္းႏွင့္ စုဖုရားႀကီး တုိ႔အၾကား ၀င္ထုိင္ကာ ဘိသိက္ခံယူခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သီေပါမင္းသည္ သမုိင္းတစ္ေလ်ာက္ မိဖုရား ေခါင္ႀကီး (၂)ပါးျဖင့္ ဘိသိက္ခံယူခဲ့ေသာ ပထမဆုံးႏွင့္ ေနာက္ဆုံးမင္း ျဖစ္လာခဲ့သည္။

မုိင္းေနာင္ စုဖုရားႀကီးသည္ မိဖုရားေခါင္ႀကီးအျဖစ္ ႀကိဳတင္သတ္မွတ္ထားၿပီး ျဖစ္ သည့္အတြက္ အဂၢမေဟသီ မိဖုရားေခါင္ႀကီးစံရာ နန္းမေတာ္ေဆာင္တြင္ ေနထုိင္ရသည္။ မိဖုရားေခါင္ႀကီး အျဖစ္ ဘိသိက္ ခံယူၿပီးျဖစ္သည့္ ျမေတာင္ စုဖုရားလတ္ မွာမူ ေနစရာ အေဆာင္ မရွိသျဖင့္ သီေပါမင္းစံရာ ဘမရာသန မွန္နန္းေဆာင္သုိ႔ တက္ေရာက္ေန ထုိင္ခဲ့သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စုဖုရားလတ္အတြက္ မွန္နန္းေဆာင္အနီးတြင္ ေရႊေဆာင္ေတာ္ အသစ္ကုိ အလွ်င္အျမန္ ေဆာက္လုပ္ေပးခဲ့ရသည္။

ပေဒသရာဇ္ မင္းဧကရာဇ္တုိ႔မည္သည္ ေတာင္ညာစံ အဂၢမေဟသီ မိဖုရားေခါင္ႀကီး (နန္းမေတာ္)၊ ေျမာက္နန္းမိဖုရား၊ အေနာက္နန္းမိဖုရား၊ အလယ္နန္းမိဖုရား ဟူေသာ နန္းရ မိဖုရားႀကီး(၄)ပါးႏွင့္ ေတာင္ေဆာင္ေတာ္၊ ေျမာက္ေဆာင္ေတာ္၊ ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္၊ ေျမာက္ေရႊေရးေဆာင္ ဟူေသာ အေဆာင္ရ မိဖုရား (၄)ပါး စသည့္ မိဖုရားႀကီး(၈)ပါးကုိ ထားၿမဲျဖစ္သည္။ ထုိ႔အျပင္ ၿမိဳ႕စားနယ္စား၊ ေစာ္ဘြား၊ အျခားေသာ တုိင္းျပည္ မင္းဧကရာဇ္တုိ႔မွ ဆက္သလာသည့္ သမီးကညာတုိ႔အားလည္း မိဖုရား ကုိယ္လုပ္ေမာင္းမမိႆံ အျဖစ္ထားရွိ၍ ၿမိဳ႕စား ရြာစားအေဆာင္အေယာင္မ်ား သင့္ေလ်ာ္သလုိ ေပးကမ္းခ်ီးျမႇင့္ျခင္း ျပဳၿမဲ ျဖစ္သည္။

သုိ႔ေသာ္ စုဖုရားလတ္ အေနျဖင့္ သီေပါမင္းအား မိဖုရားအမ်ားအျပား ထားခြင့္မျပဳခဲ့သည့္အျပင္ အစ္မရင္းျဖစ္သူ မုိင္းေနာင္စုဖုရားႀကီး ထံသုိ႔ပင္ ေဆာင္ေတာ္ကူးခြင့္ မျပဳခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ အပယ္ခံ မိဖုရားေခါင္ႀကီးသဖြယ္ ျဖစ္ေနေသာ စုဖုရားႀကီးလည္း နန္းမေတာ္ေဆာင္ကုိ စြန္႔ခြာ၍ မယ္ေတာ္ ဆင္ျဖဴမရွင္၏ အေဆာင္သုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေနထုိင္ကာ ရက္ရွည္ဥပုသ္ေစာင့္ေန ခဲ့ရသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ နန္းမေတာ္ေဆာင္ အား စုဖုရားလတ္ ေျပာင္းေရႊ႕ ေနထုိင္ ခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ (ဤအခ်က္ေၾကာင့္ သီေပါမင္းသည္ ေဖာ္ျပပါ မိဖုရား (၃)ပါးမွလြဲ၍ အျခားေသာ မိဖုရား ကုိယ္လုပ္ေမာင္းမ မရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပမည္။)

ထုိသို႔ အရာရာခ်ဳပ္ကုိင္လုိေသာ ျမေတာင္စုဖုရားလတ္၏ သေဘာကုိ မႏွစ္သက္ေသာ သီေပါမင္း၏ လက္သုံးေတာ္ ငယ္ကၽြန္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ (ဘုရင့္ေနာင္ဘြဲ႕ခံ၊ မင္းသား အေဆာင္ရ၊ ရေနာင္ၿမိဳ႕စား၊ ေျမာက္ဒ၀ယ္ဗုိလ္) ေမာင္ေမာင္တုတ္၊ (စီးေတာ္ျမင္း၀န္၊ ေရႊ တုိက္စုိး၊ ေတာင္သမန္လယ္စား၊ ဖိနပ္ေတာ္ေခါင္း၊ ဘုရင့္စာဆုိေတာ္) ေမာင္ေဖငယ္ (ေမာင္ေမာင္ေဖ) တို႔သည္ သီေပါမင္းအား မိဖုရားမ်ားရရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္း ေပးခဲ့ၾကသည္။

ျမေတာင္စုဖုရားလတ္၏ ပထမသားေတာ္ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ဒုတိယသမီးေတာ္ ကုိ ေမြးဖြားၿပီးစ အခ်ိန္ခန္႔တြင္ သီေပါမင္းသည္ ၎ႏွစ္သက္ သေဘာက်ေနေသာ ဒိုင္းအတြင္း၀န္ ဦးဘုိးႀကီး ၏သမီး (ေမြးစား သမီး-တူမ) ဒုိင္းခင္ခင္ (ခင္ခင္ႀကီး) အား (ေျမာက္ေရႊေရးေဆာင္မိဖုရား) အျဖစ္လည္းေကာင္း၊ ပင္းအတြင္း၀န္ ဦးစံၿငိမ္း ၏သမီး ပင္းခင္ခင္ႀကီး အား (ေတာင္ေရႊေရးေဆာင္မိဖုရား) အျဖစ္လည္းေကာင္း ေျမႇာက္စားရန္ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။

ထုိသုိ႔ သီေပါမင္း၏ အႀကံအစည္အား အခ်ိန္မီ သိရွိခဲ့ေသာ စုဖုရားလတ္သည္ ရေနာင္ၿမိဳ႕စား ေမာင္ေမာင္တုတ္၊ ၎၏ညီ ပင္းသာၿမိဳ႕စား ေမာင္ေမာင္ေျဗာင္း၊ ေတာင္ သမန္လယ္စား ေမာင္ေဖငယ္၊ ခန္းပတ္မင္းႀကီး (ဒုိင္း၀န္၏ဖခင္)၊ ေရနံေခ်ာင္း မင္းႀကီး၊ ေရႊၿမိဳ႕ေတာ္၀န္၊ ပဌနဂုိရ္ၿမိဳ႕စား ၀န္ေထာက္၊ မေကြးၿမိဳ႕စား ၀န္ေထာက္၊ ေကာင္ဟန္ ၀န္ ခင္ေမာင္လတ္၊ ဒုိင္းအတြင္း၀န္ႏွင့္ ၀န္ကေတာ္၊ သမီး ဒုိင္းခင္ခင္ႀကီး စသည့္ ပတ္သက္သမွ် လူအားလုံးအျပင္ လက္သုံးေတာ္ကုိင္မ်ား၊ ၀င္းမွဴးမ်ား၊ စာေရးစာခ်ီမ်ား၊ သံေတာ္ဆင့္ မ်ားပါမက်န္ အားလုံးကုိ ဥပါယ္ျဖင့္ ဖမ္းဆီးခဲ့ၿပီးေနာက္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကုိ ႀကံစည္သည္ ဟူေသာ စြဲခ်က္ျဖင့္ ရာထူးမွထုတ္ပယ္၍ အက်ဥ္းစီရင္သည္။ (ခန္းပတ္မင္းႀကီးႏွင့္ ေရနံေခ်ာင္းမင္းႀကီးတုိ႔ကုိ ရာထူးခ်၍ အက်ဥ္းမွ ျပန္လႊတ္သည္။ က်န္အက်ဥ္းသားမ်ားမွာ သီေပါမင္း ပါေတာ္မူၿပီး အဂၤလိပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ အခ်ိန္ေရာက္မွ လြတ္ေျမာက္ၾကသည္။ )

သုိ႔ေသာ္ ဒုိင္းအတြင္း၀န္၊ ၀န္ကေတာ္၊ သမီး ဒုိင္းခင္ခင္ႀကီးတုိ႔ႏွင့္ ေတာင္သမန္ လယ္စား ေမာင္ေဖငယ္ တုိ႔ကုိ ေသဒဏ္စီရင္ခဲ့သည္။ (ေသဒဏ္စီရင္ခံရစဥ္က ဒုိင္းခင္ခင္ႀကီးတြင္ သီေပါမင္းႏွင့္ ရေသာ ရင္ေသြး ရွိေနေၾကာင္း သိရသည္။) သီေပါမင္း နန္းတက္စအခ်ိန္က မင္းညီမင္းသားမ်ားကုိ လုပ္ႀကံရာတြင္ အဓိကေနရာမွ ပါ၀င္ခဲ့သူ ရေနာင္ၿမိဳ႕စား ေမာင္ေမာင္တုတ္ မွာမူ ေထာင္ဒဏ္ တစ္သက္တစ္ကၽြန္း ခ်မွတ္ခံ ရေသာ္လည္း ေထာင္အတြင္းမွာပင္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အဆုံးစီရင္ခဲ့သည္။ (လုပ္ႀကံခံရ၍ ေသဆုံးသည္ ဟုလည္း ဆုိသည္။)

ပင္းအတြင္း၀န္မွာ ေရွ႕ေရးကုိႀကိဳေတြးမိ၍ ၎၏သမီးျဖစ္သူ ပင္းခင္ခင္ႀကီးအား ေမာင္ေမာင္ျဖဴ ဟူေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသားတစ္ဦးႏွင့္ အလွ်င္အျမန္ အိမ္ေထာင္ခ်ထား ေပးခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဒုိင္းခင္ခင္ႀကီး အေရး ေပၚေပါက္ခ်ိန္တြင္ အျပစ္မျဖစ္ေတာ့ပဲ ကင္းလြတ္ခဲ့ရသည္။

ထုိသုိ႔ ဒုိင္းခင္ခင္ႀကီး အေရးေပၚေပါက္ၿပီးသည့္ အခ်ိန္မွစ၍ မိဖုရားေခါင္ႀကီး စုဖုရားလတ္သည္ ၎၏ ကုိယ္စား သီေပါမင္းအား အခ်ိန္ျပည့္ အနီးကပ္ျပဳစု ႏုိင္ရန္အတြက္ ညီမငယ္ ရမည္းသင္းစုဖုရားေလး အား တာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့ရာမွ ေနာက္ပုိင္းတြင္ သီေပါမင္း၏ တတိယေျမာက္ မိဖုရားျဖစ္လာသည္။


သီေပါမင္း၏ သားသမီးေျမးမ်ား
================

သီေပါမင္း၏ မိဖုရား (၃)ပါးမွ ျမေတာင္ စုဖုရားလတ္ တစ္ဦးတည္းကသာ သားသမီး ေမြးဖြားခဲ့သည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ ပထမဆုံး ေမြးဖြားေသာ သားေတာ္ "ေရႊကုိယ္ေတာ္ေလး"၊ ဒုတိယႏွင့္ တတိယ ေမြးဖြားေသာ "သမီေတာ္" ႏွစ္ပါး၊ ေပါင္း သားေတာ္ သမီးေတာ္(၃)ပါးတုိ႔သည္ လသားအရြယ္ကတည္းက ေက်ာက္ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထပ္မံေမြးဖြားသည့္ သမီးေတာ္(၄)ပါးသာ က်န္ရွိခဲ့သည္။

(၁) ထိပ္စုျမတ္ဘုရားႀကီး - ၂၇-၁၀-၁၈၈၂ ေန႔ မႏၱေလးၿမိဳ႕၌ ေမြးဖြားခဲ့ၿပီး၊ ပါေတာ္မူစဥ္က ေလးႏွစ္ အရြယ္မွ်သာရွိေသးသည္။ သီေပါမင္း ရတနာဂီရိ၌ စံေနရစဥ္ အဂၤလိပ္အစုိးရ ခန္႔အပ္ထားေသာ အိမ္ေတာ္ အခုိင္းအေစ မ်ားအား အုပ္ခ်ဳပ္ရသည့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံသား အိမ္ေတာ္ေခါင္း ဂုိပယ္ဘာ႐ုိးဆ၀န္႔ ႏွင့္ စုံဖက္ခဲ့ရာမွ သမီး တုတု ကုိေမြးဖြားခဲ့သည္။ (သီေပါမင္းႏွင့္ မိဖုရားတုိ႔က ေျမးငယ္ တုတုအား အလြန္ခ်စ္ျမတ္ႏုိးသည္ဟု ဆုိသည္။) သီေပါမင္း နတ္ရြာစံၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္သုိ႔ လုိက္ပါခဲ့ရေသာ္လည္း ခင္ပြန္း ျဖစ္သူရွိရာ ရတနာဂီရိသုိ႔ ျပန္သြားခဲ့ၿပီး ၃-၆-၁၉၄၇ ေန႔တြင္ ရတနာဂီရိ၌ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ (သမီး တုတု သည္ ရတနာဂီရိမွ စက္ျပင္ဆရာ ရွန္ကာပါ၀ါ ဆုိသူႏွင့္ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး သားသမီး ၇-ေယာက္ ေမြးဖြား သည္။)

(၂) ထိပ္စုျမတ္ဖုရားလတ္ - ၄-၁၀-၁၈၈၃ ေန႔တြင္ မႏၱေလးၿမိဳ႕၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ေနာင္တြင္ သီေပါမင္းႏွင့္ မိသားစုအား ခ်စ္ခင္ေသာေၾကာင့္ မႏၱေလးမွ ရတနာဂီရိအထိ လုိက္ပါျပဳစုေနေသာ အေျမာက္၀န္ (တုိင္တား မင္းႀကီး၏ သမီး ပတိမ္းသခင္၏သားျဖစ္သူ) ဦးခင္ေမာင္ ႏွင့္ ၀န္ကေတာ္ (မင္းတုန္းမင္း၏ ေျမာက္နန္းမိဖုရား ခင္သဲ၏ ေမာင္အရင္း စီးေတာ္ျမင္း၀န္၏သမီးျဖစ္သူ) မံသႀကီးရြာစား ခင္ခင္ႀကီး တုိ႔၏ သားျဖစ္သူ ဦးခင္ေမာင္လတ္ (လတ္သခင္) ႏွင့္ ၎တုိ႔ဆႏၵအေလ်ာက္ စုံဖက္ခဲ့သည္။ စုဖုရားလတ္မွ သေဘာမတူသျဖင့္ အဂၤလိပ္အစုိးရ အေထာက္အပ့ံျဖင့္ သီးျခားခြဲေနခဲ့သည္။ ထုိ႔ေနာက္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ (တစ္ခ်ိဳ႕-နီေပါႏုိင္ငံ) ကလင္ပုံၿမိဳ႕တြင္ ခင္ပြန္းျဖစ္သူႏွင့္အတူ ေနထုိင္ရင္း ၄-၄-၁၉၅၆ ေန႔တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ (သားသမီး မထြန္းကားေပ။)

(၃) ထိပ္စုျမတ္ဖုရား - သီေပါမင္းပါေတာ္မူစဥ္က စုဖုရားလတ္တြင္ ကုိယ္၀န္ပါရွိခဲ့ၿပီး၊ ၇-၃-၁၈၈၆ ေန႔တြင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ မဒရပ္ၿမိဳ႕၌ ထိပ္စုျမတ္ဖုရားကုိ ေမြးဖြားခဲ့ေသာေၾကာင့္ မဒရပ္စုဖုရား ဟုလည္း အမည္တြင္သည္။ သီေပါမင္းနတ္ရြာစံၿပီးေနာက္ မယ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ လုိက္ပါေနထုိင္ခဲ့သည္။ ၁၉၂၂ ခုတြင္ ကေနာင္မင္းသားႀကီး၏ေျမး ထိပ္တင္ကိုယ္ေတာ္ႀကီး (တုိ႔ဗမာအစည္းအ႐ုံးဥကၠ႒) ႏွင့္ စုံဖက္ခဲ့ၿပီး သမီး ထိပ္စုႀကီးဖုရား ကုိေမြးဖြားသည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ႏုိင္ငံေရးပေယာဂေၾကာင့္ လင္မယားကြာရွင္းခဲ့ၿပီး ၀တ္လုံ ဦးျမဦးႏွင့္ ထပ္မံလက္ဆက္ခဲ့သည္။ ၂၁-၇-၁၉၆၂ ေန႔တြင္ ကင္ဆာေရာဂါျဖင့္ ေမၿမိဳ႕၌ ကြယ္လြန္သည္။ (သမီး ထိပ္စုႀကီးဖုရား (ခ) မင္းသမီးရီတာ မွာ ၀မ္းကြဲေမာင္ေတာ္သည့္ စတုတၳသမီးေတာ္၏ သား ေတာ္ဘုရားႏွင့္ လက္ဆက္ခဲ့ၿပီး သား ၄-ဦး၊ သမီး ၂-ဦး ထြန္းကားခဲ့သည္။)

(၄) ထိပ္စုျမတ္ဖုရားေလး - ၂၅-၃-၁၈၈၇ ေန႔တြင္ အိႏၵိယႏုိင္ငံ ရတနာဂီရိ၌ ေမြးဖြားခဲ့သျဖင့္ ရတနာဂီရိ စုဖုရားဟု အမည္တြင္သည္။ (သီေပါမင္းႏွင့္ စုဖုရားလတ္တုိ႔၏ အခ်စ္ဆုံးသမီးဟု ဆုိသည္။) သီေပါမင္း နတ္ရြာစံၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္သုိ႔ျပန္လည္ေနထုိင္စဥ္ ၁၉၂၁ ခုႏွစ္တြင္ ဦးကုိကုိႏုိင္ ႏွင့္ စုံဖက္ခဲ့ကာ သား ၄- ဦး၊ သမီး ၂-ဦး ေမြးဖြားခဲ့သည္။ ၃-၃-၁၉၃၆ ေန႔တြင္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕၌ ကြယ္လြန္သည္။ (ေတာ္ဘုရားကေလး ဦးေအာင္ေဇ မွာ စတုတၳသား ျဖစ္သည္။)

Sunday, August 11, 2013

"ဗုဒၶလက္ထက္ အရွင္လတ္လတ္ ေျမမ်ိဳခံခဲ့ရသူ (၅)ဦး"



https://www.facebook.com/youngbuddhistassociation.mm
မိလိႏၵပဥွပါဠိေတာ္ (၁၀ဂ)တြင္ ေဂါတမဘုရားရွင္ သာသနာေတာ္
အတြင္း၌ အရွင္လတ္လတ္ ေျမမ်ိဳခံခဲ့ရသူ ငါးဦးရွိေၾကာင္း
ေဖာ္ျပထား၏။
ထုိငါးဦးမွာ -
(၁) စိဥၥမာဏ
(၂) သုပၸဗုဒၶ
(၃) အရွင္ေဒဝဒတ္
(၄) နႏၵကဘီလူး
(၅) နႏၵလုလင္ တုိ႔ပင္ ျဖစ္သည္။

၁။ စိဥၥမာဏ
----------------
စိဥၥမာဏသည္ ဘုရားလက္ထက္ တိတၱိဆရာႀကီးမ်ား၏ ေစခုိင္းမႈေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရားရွင္အား အမ်ိဳးမ်ိဳး စြပ္စဲြခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ စိဥၥမာဏသည္ ျမတ္ဗုဒၶအား လူအမ်ား အထင္လဲြမွားေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ညေနခ်မ္းလူမ်ား ျမင္ရခ်ိန္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္အတြင္း ဝင္သြားၿပီး မနက္ေစာေစာ လူအမ်ားေက်ာင္းကုိ လာခ်ိန္တြင္ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္မွ ျပန္ထြက္လာဟန္ ျပဳမူေနထုိင္ခဲ့ၿပီး အေတာ္အတန္ ၾကသည့္အခါ ရဟန္းေဂါတမႏွင့္ ကုိယ္ဝန္ရသည့္ ပုံစံျဖင့္ မိမိဝမ္းဗုိက္တြင္ ျပင္ခ်ပ္ခ်ည္ကာ တရားေဟာေနသည့္ ဘုရားရွင္အား တရားနာပရိတ္သတ္ၾကားတြင္ စြပ္စဲြေလ၏။ ျမတ္ဗုဒၶက ေမတၱာတရားျဖင့္သာ ေနေတာ္မူခ်ိန္ နတ္သားေလးေယာက္တုိ႔က ၾကြက္ေယာင္ဖန္းဆင္းၿပီး စိဥၥမာဏ၏ ကုိယ္ဝန္အတုကုိ ကုိက္ျဖတ္ကာ အမွန္ကုိ ေဖာ္ထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ထုိအခါမွသာ တရားနာပရိတ္သတ္မ်ားလည္း အျမင္ရွင္းကာ ထုိအမ်ိဳးသမီးအား ႐ုိက္ပုတ္ၿပီး ေက်ာင္းအျပင္သုိ႔ ႏွင္ထုတ္လုိက္ၾကေလသည္။ စိဥၥမာဏသည္ ဘုရားရွင္ မ်က္ကြယ္သုိ႔ ေရာက္သည့္ခဏမွာပင္ ေျမမ်ိဳခံခဲ့ရေလေတာ့သည္။ အဝီစိငရဲမွ မီးလွ်ံမ်ားသည္ စိဥၥမာဏအား ရစ္ပတ္၍ အဝီစိငရဲသုိ႔ ေခၚေဆာင္သြားခဲ့ေလသည္။

၂။ သုပၸဗုဒၶ
-------------
သုပၸဗုဒၶသည္ ဘုရားရွင္ သိဒၶတၳမင္းသား ဘဝက ေတာ္စပ္ခဲ့ရသည့္ ေယာကၡမ သက်သာကီဝင္ မင္းမ်ိဳးျဖစ္၏။ ေဒဝဒတ္ႏွင့္ ယေသာ္ဓရာတုိ႔၏ အေဖ၊ သိဒၶတၳမင္းသား၏ ဦးရီးေတာ္လည္း ျဖစ္၏။ သုပၸဗုဒၶသည္ တူေတာ္သိဒၶတၳမင္းသာ ဘုရားအျဖစ္ကုိ ေရာက္ၿပီးေနာက္ပုိင္း သမီးေတာ္ ယေသာ္ဓရာကုိ ထားခဲ့သည့္ အေၾကာင္း၊ သားေတာ္ ေဒဝဒတ္၏ ရန္သူအရာ၌တည္ခဲ့သည့္ အေၾကာင္း၊ မိမိထက္ငယ္ရြယ္သူ တူေတာ္ေမာင္ တစ္ေယာက္အေပၚ ႐ုိေသေလးစားမႈ မျပဳလုိသည့္အေၾကာင္း စသည့္အေၾကာင္းမ်ားျဖင့္ ဘုရားရွင္အေပၚ ရန္ၿငိဳးထားသူ ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔တြင္ ဘုရားရွင္ၾကြေတာ္မူရာ လမ္းကုိပိတ္ပင္တားဆီး၊ ဘုရားရွင္တုိ႔၏ ခရီးလမ္းကုိ ေႏွာက္ယွက္ဖ်က္ဆီးသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳ၍ ဘုရားရွင္က ဦးရိးေတာ္သည္ ဤအကုသုိလ္ေၾကာင့္ (၇)ရက္လြန္သည့္အခါ ျပႆဒ္ေျခရင္း ေလွခါးရင္းတြင္ ေျမမ်ိဳခံရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း မိန္႔ေတာ္မူခဲ့သည္။ ထုိအေၾကာင္းကုိ သုပၸဗုဒၶ ၾကားသိသည့္အခါ ျမတ္စြာဘုရားစကား မမွန္ေအာင္ေနၿပီး မုသာဝါဒျဖင့္ စြပ္စဲြမည္ဟု ႏွလုံးပုိက္ကာ ဘုံ(၇)ဆင့္ရွိသည့္ ျပႆဒ္ထက္ဝယ္ ေနခဲ့ေလ၏။ သုိ႔ေသာ္ (၇)ရက္ေျမာက္သည့္ေန႔တြင္ ရွင္ဘုရင္၏ မဂၤလာစီးေတာ္ျမင္း၏ ျမည္ဟီးကာ ေသာင္းက်န္းေနသည္ကုိ အေၾကာင္းျပဳၿပီး စီးေတာ္ျမင္အား တားဆီးရန္ သတိလက္လြတ္ျဖင့္ ျပႆဒ္ထက္မွ ဆင္းသက္မိရာက ေလွကားေျခရင္းတြင္ ေျမမ်ိဳကာ အဝီစိငရဲသုိ႔ က်ေရာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္တုိ႔၏ စကားေတာ္သည္ လြဲေခ်ာ္႐ုိးထုံးစံမရွိသည့္အေလ်ာက္ (၇)ရက္ေျမာက္လ်င္ ေျမမ်ိဳခံရမည့္သုပၸဗုဒၶၸသည္လည္း မျဖစ္မေန အေၾကာင္းဖန္ကာ ေျမမ်ိဳေသဆုံးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

၃။ အရွင္ေဒဝဒတ္
----------------------
ေဒဝဒတ္ ေျမမ်ိဳျခင္းအေၾကာင္းကား အေတာ္မ်ားမ်ား သိထားၿပီး ျဖစ္၏။ ျမတ္ဗုဒၶ၏ ေယာက္ဖေတာ္လည္းျဖစ္၊ ညီကုိေတာ္လည္း ျဖစ္သည့္ ရွင္ေဒဝဒတ္သည္ ရဟန္းအျဖစ္ကုိ ရရွိၿပီးေနာက္ မိမိေနာက္မွ ေရာက္လာၾကသည့္ အရွင္သာရိပုုတၱရာႏွင့္ အရွင္မဟာေမာဂၢလာနတုိ႔ကုိ ဘုရားရွင္က အဂၢသာဝက ရာထူးမ်ား ေပးအပ္လုိက္ခ်ိန္မွစ၍ ဘုရားရွင္အေပၚ ရန္ၿငိဳးဖဲြ႕မႈမ်ား တုိးပြားလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဘုရားရွင္ကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳး အတုိက္အခံျပဳ ဆန္႔က်င္ဘက္ျပဳကာ ဘုရားကုိ ေသြးစိမ္းတည္ေအငာ္ လုပ္ျခင္း၊ ညီညြတ္ေနသည့္ သံဃာေတာ္မ်ား ကဲြျပားသြားေအာင္ သံဃာသင္းခဲြျခင္း စသည့္ ပဥၥာနႏၲရိယကံမ်ားအထိ က်ဴးလြန္မိခဲ့သည္။ ျမတ္ဗုဒၶႏွင့္ လမ္းခဲြကာ ေနာက္ပါတပည့္မ်ားႏွင့္ ေနၿပီးမၾကာခင္မွာ ေရာဂါစဲြကပ္လာခဲ့သည့္ ရွင္ေဒဝဒတ္သည္ မိမိ၏အမွားမ်ားအေပၚ ေနာင္တတရားမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေလ၏။ ေနာက္ဆုံး ဘဝနိဂုံးမခ်ဳပ္ခင္ ျမတ္စြာဘုရားအား ဖူးေျမာ္လုိေၾကာင္း တပည့္မ်ားအား တုိးလ်ိဳးေတာင္းပန္သျဖင့္ တပည့္မ်ားက ထမ္းစင္ျဖင့္ ဘုရားရွင္ရွိရာ ေဇတဝန္ေက်ာင္းေတာ္သုိ႔ ပုိ႔ေဆာင္စဥ္ ေက်ာင္းေဘးနားရွိ ေရကန္နားအေရာက္ တပည့္မ်ားက ထမ္းစင္ကုိခ်ၿပီး ေရကန္ဘက္အသြား တပည့္မ်ားအလာကုိ မေစာင့္ႏုိင္ဘဲ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ကုိ မိမိကုိယ္တုိင္ အားျပဳ႐ုန္းထလ်က္ ထမ္းစင္ေပၚမွ အဆင္းမွာပင္ မဟာပထဝီေျမႀကီး ကဲြအက္ကာ အရွင္လတ္လတ္ ေျမမ်ိဳခံခဲ့ရျခင္း ျဖစ္သည္။

၄။ နႏၵကဘီလူး
-------------------
နႏၵကဘီလူးသည္ သူေတာ္ေကာင္း ဓာတ္ခံအလြန္နည္းပါးသည့္ ဘီလူးျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ သူေတာ္ေကာင္းမ်ား အေပၚတြင္လည္း မေနာကံအျပင္ ဝစီကံ၊ ကာယကံေတြနဲ႔မ်ားျဖင့္ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ေဆာ္ကားေလ့ရွိသည္။ တစ္ခ်ိဳ႔ေဆာ္ကားမႈ အပိုင္းမ်ားသည္ လက္ေတြ႔ပုိင္းမွာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ မရွိေသာ္လည္း ပညာရွိသူေတာ္ေကာင္း၊ သီလသမာဓိပညာ အားေကာင္းသည့္ အရိယာသူေတာ္ေကာင္းမ်ားကုိ ေဆာ္ကားမိပါက လက္ေတြ႔ခံရသည္ကို နႏၵကဘီးလူး သေဘာေပါက္သြားခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ "အရွင္သာရိပုတၱရာ"
မေထရ္ျမတ္သည္ ဂိဇၥ်ဂုတ္ေတာင္တြင္ တရားအားထုတ္ေနစဥ္
နႏၵကဘီလူး ေရာက္ရွိလာၿပီး တရားအားထုတ္၍ မရေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေႏွာက္ယွက္ေလသည္။ ေနာက္ဆုံး မေထရ္ျမတ္၏ ဦးေခါင္းေတာ္ကုိ ကုိယ္ထိလက္ေရာက္ ႐ုိက္ပုတ္သည္အထိ ေဆာ္ကားေႏွာက္ယွက္ခဲ့သည္။ ထုိအကုသုိလ္ အက်ိဳးေၾကာင့္ နႏၵကဘီလူးသည္ ေျမႀကီးကဲြအက္ကာ အဝီစိငရဲမွ ေခၚေဆာင္သြားျခင္းကုိ ခံခဲ့ရသည္။ နႏၵကဘီလူးသည္ လက္ေတြ႔ဘဝတြင္ သူေတာ္ေကာင္းကုိ ေစာ္ကားမိသျဖင့္ အရွင္လတ္လတ္ ေျမမ်ိဳးခဲ့ရေလသည္။

၅။ နႏၵလုလင္
------------------
နႏၵလုလင္သည္ ရဟႏၲာမေထရ္မကုိ ေဆာ္ကားမိသျဖင့္ အရွင္လတ္လတ္ေျမမ်ိဳ ခံခဲ့ရသူျဖစ္သည္။ သူေဆာ္ကားခံရသူမွာ
"ဥပၸလဝဏ္ ေထရီမ" ျဖစ္သည္။ ဥပၸလ၀ဏ္ေထရီမသည္ "တန္ခိုးၾကီးေသာအရာ၌ အျမတ္ဆံုးဧတဒဂ္ဘြဲ႕ရ ရဟႏၱာေထရီမ"
တစ္ဦး ျဖစ္ေပသည္။ ေထရီမသည္ တန္ခုိးႀကီးသည္သာမက ဥပဓိသမၸတၱိႏွင့္လည္း ျပည့္စုံသျဖင့္ ေထရီမျဖစ္ေသာ္လည္း လူေယာက်္ားမ်ား၏ စိတ္ဝင္စားမႈကုိ ခံရသူျဖစ္သည္။

ထုိအထဲတြင္ နႏၵလုလင္လည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ ျဖစ္သည္။
တစ္ေန႔ေသာ္ နႏၵလုလင္သည္ လူသူကင္းဆိတ္ခ်ိန္တြင္ ေထရီမ၏ ေက်ာင္းသခၤမ္းသုိ႔ ေရာက္ရွိလာၿပီး ေထရီမအား အဓမၼျပဳက်င့္ေလသည္။ ရဟႏၲာျဖစ္ေနသည့္ ေထရီမအား ေဆာ္ကားမိသျဖင့္ ယင္းအကုသုိလ္ကံ အက်ိဳးေၾကာင့္ နႏၵလုလင္မွာ ေျမႀကီးကဲြအက္၍ အရွင္လတ္လတ္ ေျမမ်ိဳျခင္းကုိ ခံခဲ့ရၿပီး အဝီစိငရဲသုိ႔ က်ေရာက္သြားခဲ့ေလသည္။

ဤကား ဒိ႒ဓမၼေဝဒနီယကံ၏ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ လက္ရွိဘဝမွာပင္ သူေတာ္ေကာင္းကုိ ေဆာ္ကားမိသျဖင့္ အရွင္လတ္လတ္ေျမမ်ိဳခံခဲ့ရသည့္ ပုဂၢဳိလ္ငါးဦးအေၾကာင္း တေစ့တေစာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ဓမၼစာေပပရိတ္သတ္ တစ္ဦး၏ ေတာင္းဆုိခ်က္ကုိ
အက်ဥ္းခ်ဳပ္၍ ေရးသားေဖာ္ျပလုိက္ပါသည္
အမ်ားသူငါ ဗဟုသုတ တုိးေစရန္လည္း တစ္ဆင့္ျပန္လည္ မွ်ေဝလုိက္ပါသည္။

ေမတၱာျဖင့္
- [မနာပဒါယီ အရွင္ဝိစိတၱ (ဒုိက္ဦး)]

Wednesday, August 7, 2013

"... ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ႏြားဘ၀ ..."


ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးႏွစ္လံုး ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း ျမင္လိုက္ရတာက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိတ္၀င္စားစြာ ငံု႕ၾကည့္ေသာ ဇနီးႏွင့္ သားေလး… ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းသာအားရ ေအာ္ေခၚလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ပါးစပ္ထဲက ဘာသံမွ ထြက္မ လာခဲ့..။ ခ်စ္ႏွင့္ သားေလးကိုၾကည့္ရတာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုၾကည့္ၿပီး အေတာ့္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေနပံုရသည္…။

"အေမေရ…၊ အထီးေလးဗ်..၊ အထီေလး…ဒီအေကာင္ကို သားယူမယ္.."

"အင္း..ဟုတ္တယ္ေနာ္.. စပ္ၾကားေလးနဲ႕.. ခ်စ္စရာေလး.."

အလို…၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ကို ေရာက္ေနတာလဲ..၊ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ..? ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးသိလိုက္တာက ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တို႕နဲ႕အတူ ေန႕လည္စာ ထမင္းစားၿပီး အထမွာ မူးကနဲ ျဖစ္ၿပီး ေမ့လဲသြားျခင္း..၊ အခု.. ကၽြန္ေတာ္..ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ..၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသဆံုးသြားခဲ့တာလား….

"ဒီေကာင္ေလးကို ဘယ္လိုနာမည္ေပးရင္ေကာင္းမလဲ…အေ
မ…"
"ညိဳေမာင္း လို႕ နာမည္ေပးလိုက္မယ္ေလ…သားၾကိဳက္လား"
"ေကာင္းတယ္အေမ.. အေဖသာရွိရင္ ဒီေကာင့္ကို သိပ္သေဘာက်မွာဗ်…"

ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ပါၿပီ..၊ ကၽြန္ေတာ္ ေသဆံုးသြားခဲ့ပါၿပီ..၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ ခ်စ္ဇနီးနဲ႕ သားေလးတို႕နဲ႕ စည္းတစ္ခု ျခားထားတဲ့ ဘံုဘ၀ တစ္ခုမွာ ႏြားဘ၀နဲ႕ လာျဖစ္ေနရၿပီေလ…၊ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးဖြားေပးတဲ့ ႏြားမၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္ကို ညွင္သာစြာ လွ်ာနဲ႕လွ်က္ၿပီး ကိုယ္ေပၚက အညစ္အေၾကးေတြကို ဖယ္ရွားေပးလိုက္သည္။ လူ႕ဘ၀က အရက္ေသာက္..၊ ဖဲရိုက္ၿပီး မိသားစုေပၚ တာ၀န္မေက်ခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘ၀မွာေတာ့ ႏြားဘ၀ နဲ႕ ေရွးဘ၀က ၀ဠ္ေၾကြးေတြ ဆပ္ရေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ…။

ကၽြန္ေတာ္ႏြားဘ၀ေရာက္ေနရေပမယ့္ ကံေကာင္းတာေလး တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာ္ေတာ္ခ်စ္သည္..။ အရင္ဘ၀က သားအဖ ေတာ္စပ္ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္ႏိုင္သည္။ သားေလးရဲ႕ ေက်ာင္းသြား ေက်ာင္းျပန္ခ်ိန္ စီးေတာ္ယာဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ခဲ့သည္။ သားေလးရဲ႕ ကစားေဖာ္ ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြဆို သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတာစပ္ေတြဆီ ေခၚသြားတတ္သည္။ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ သားေလးနဲ႕ အတူတူ အိပ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ အခိုက္အတန္႕ေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္ လက္ရွိ ဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနလဲဆိုတာကိုေတာင္ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္စြမ္းခဲ့သည္။

ခ်စ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လူ႕ဘ၀တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကိုအေတာ္ ခ်စ္ခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုးသမွ် သည္းခံခဲ့သည္။ ယခုလည္း သူ႕ရုပ္ သူ႕အရြယ္နဲ႕ ေနာက္အိမ္ ေထာင္ျပဳႏိုင္ေသာ္လည္း သူစိတ္မ၀င္စားခဲ့..၊ သားေလးနဲ႕ ခ်စ္ရဲ႕ ၀မ္းေရးအတြက္ လယ္မ်ားကို သူရင္းငွားခ်ထားၿပီး ေျဖရွင္းခဲ့သည္။ ခ်စ္ကို ကၽြန္ေတာ္ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္…..။ တစ္ခါ တစ္ခါ ခ်စ္သည္ အေ၀းကို အၾကာၾကီး ေငးေမာေနတတ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို လြမ္းေနသည္ဟု အတတ္ မေျပာႏိုင္ေသာ္ လည္း ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ကၽြန္ေတာ့္ကိုသာ လြမ္းေစခ်င္ေနမိသည္။ ထိုအခါမ်ိဳးတြင္ ခ်စ္ကိုကၽြန္ေတာ္ ေျပးၿပီး ေထြးေပြ႕ထားခ်င္မိေသာ္ လည္း ဘ၀ခ်င္းစည္းျခား ေနၿပီျဖစ္သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ့္မွာ ခ်စ္ကိုၾကည့္ၿပီးသာ ၀မ္းနည္းေနရသည္။

ဒီလိုနဲ႕ အခ်ိန္ေတြ တေရႊ႕ေရႊ႕ ကုန္ဆံုးမွန္းမသိ ကုန္ဆံုးခဲ့သည္။ ေႏြ၊ မိုး၊ ေဆာင္းတို႕ အလီလီေျပာင္းခဲ့သည္။ ထို႕အတူ ခ်စ္၊ သားေလးႏွင့္ ညိဳေမာင္း ဆိုေသာ ႏြားျပာၾကီး တစ္ျဖစ္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ သံေဃာဇဥ္သည္လည္း အတိုင္းအဆမရွိ ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္မိခဲ့ၾကသည္။ သားေလးသည္လည္း အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာသလို ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း အရြယ္ေရာက္သည့္ ႏြားပ်ိဳတစ္ေကာင္ ျဖစ္လာသည္ပဲေလ…။

ဒီႏွစ္…. ခ်စ္ရဲ႕ လယ္ေတြ သီးႏွံထြက္ မေကာင္း၊ လယ္မ်ား ပိုးက်ေသာေၾကာင့္၊ ရွိသမွ် လယ္ေတြ ထုတ္ေရာင္းခဲ့ရသည့္ အျပင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမြးဖြားခဲ့သည့္ ႏြားမၾကီး တစ္ရွဥ္းကိုပါ ထုတ္ေရာင္းခဲ့ရသည္။ တစ္ခုေတာ့ရွိသည္။ ခ်စ္တို႕ စီးပြားေရး ဘယ္ေလာက္ပဲ က်က်၊ သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္ေတာ့မွ ထုတ္ေရာင္းလိမ့္မည္ မဟုတ္မွန္း ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲၾကီး အာမခံရဲသည္။

တစ္ေန႕…...........

"အေမ…၊ ညိဳေမာင္းၾကီးကို မခုိင္းပါနဲ႕လားဗ်ာ…၊ "
"မခိုင္းလို႕ မရဘူးသားရဲ႕..၊ အေမတို႕မွာလည္း ဒီႏြားတစ္ေကာင္ပဲ က်န္ေတာ့တာ..၊ သူ႕မွ မခုိင္းရင္ အေမတို႕ ဘာနဲ႕စားၾကမလဲ.. "
"သား..ထမင္းမစားေတာ့ဘူးဗ်ာ…၊ ညိဳေမာင္းၾကီးကိုေတာ့ သူရင္းငွားေတြ လက္ထဲ မထည့္လိုက္နဲ႕.."
"ေၾသာ္.သားရယ္.. ညေနဆိုလည္း ကိုယ့္အိမ္ျပန္လာအပ္မယ့္ဟာပဲ..၊ ဘယ္သူမွလည္း မတရားမခိုင္း ပါဘူးကြယ္..၊ ေနာ္..၊ သားက လိမၼာပါတယ္.."
"………………………….."

ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္ပါတယ္..။ သူတို႕ေျပာေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ၿပီး ေပ်ာ္ရြင္ေနပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ မနက္ျဖန္ကစၿပီး လယ္ထဲမွာ စရုန္းရမွာ ျဖစ္ေပမယ့္ သားေလးရဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ ထားရွိတဲ့ ေမတၱာတရားကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္ရသည္ေလ..။ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ပါတယ္ဗ်ာ..။ အလို….. ကၽြန္ေတာ့္ ပါးျပင္ေပၚ မ်က္ရည္ေတြ စီးက်ေနပါလား…၊ ကၽြန္ေတာ္ ငိုေနတာမဟုတ္ပါဘူး..။ ေပ်ာ္ေနတာပါဗ်ာ…။

ေနာက္ေန႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူရင္းငွားေတြ လာေခၚေတာ့ သားေလးက အိမ္ေပၚကို ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီး တက္သြားခဲ့သည္။ ခ်စ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစာေကၽြးဖို႕နဲ႕ ေရမွန္မွန္တိုက္ေပးဖို႕ မွာေနရွာသည္။ ခ်စ္လည္း ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သံေဃာဇဥ္ၾကီးေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ခ်စ္က ကၽြန္ေတာ့္ နဖားၾကိဳးကို ဆြဲၿပီး သူရင္းငွား လက္ထဲထည့္ေပးလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ဘယ္ထည့္ခ်င္ပါ့မလဲဗ်ာ..၊ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမအေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့..။

တစ္ကယ္ေတာ့ လယ္ထြန္ရတာ အေတာ့္ကို မလြယ္တဲ့ အလုပ္ျဖစ္သည္။ အရင္က သားေလးနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၾကီးပ်င္းလာၿပီး မိမိကိုယ့္ကုိ ဘ၀ေမ့ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အဖို႕ ဒီေန႕သည္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏြားတစ္ေကာင္ျဖစ္ေၾကာင္း သင္ခန္းစာေပးလိုက္သည့္ေန႕ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူရင္းငွားကလည္း ခ်စ္မွာသည့္ အစာေကၽြးဖို႕ေနေနသာသာ ၾကိမ္လံုးႏွင့္သာ တေျဖာင္းေျဖာင္း တြယ္ေတာ့သည္။ ေက်ာေပၚ တရစပ္ က်ေနေသာ ၾကိမ္ခ်က္မ်ား၊ သူရင္းငွားပါးစပ္မွ ေအာ္ျမစ္ေတာက္တီး ဆဲဆိုသံမ်ား မိမိရဲ႕ ပုခံုးေပၚတြင္တင္ထားေသာ ေလးလံတဲ့ အရာမ်ား..၊ ေလွ်ာက္ရန္ပင္ခက္ခဲေသာ လယ္ထဲမွာ အားသြန္ ခြန္စိုက္ ရံုးကန္ေနရေသာ မိမိတစ္ကိုယ္လံုး ……..ေၾသာ္…. ခံေပအံုးေတာ့…၊ အရင္ဘ၀က ၀ဠ္ေၾကြး ေတြ ၀ဠ္ရွိ သမွ်ေတာ့ ခံလိုက္ေပအံုးေတာ့လို႕…ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေျဖသိမ့္ရင္းနဲ႕သာ……။

ညေန လယ္သိမ္း အိမ္ျပန္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေျခလွမ္းေတြ တက္ၾကြေနသည္။ ေက်ာင္းမွ လႊတ္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္လို အိမ္ကို အေျပးျပန္ရန္ တာစူေနမိသည္။ သူရင္းငွားကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အမူအရာကို ရိပ္မိသည္ထင့္..။
"ေၾသာ္..ညိဳေမာင္း..၊ အိမ္ျပန္ရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ၾကြေနတာပဲ..၊ အလုပ္ထဲမွာက်ေတာ့ ေလးတိေလးကန္နဲ႕…ငါလုပ္လိုက္ရ…ေသေတာ့မယ္.."
သူရင္းငွားရဲ႕ ၾကိမ္းေမာင္းသံကို ကၽြန္ေတာ္ ဂရုမျပဳအား..၊ ကၽြန္ေတာ့္အား ေစာင့္ၾကိဳေနမည့္ သားေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ ခ်စ္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ေနမိ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္အျမန္ ေရာက္ခ်င္လွၿပီ..။

ကၽြန္ေတာ့္ကို ေတြ႕ေတာ့ သားေလးက ျခံ၀န္းထိပ္က ေစာင့္ေနရာကေန ေျပးလာသည္။ ၿပီးေတာ့ သူရင္းငွားလက္ထဲက ၾကိဳးကို လူယူၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျခံ၀န္းထဲဆြဲေခၚခဲ့သည္။ ခ်စ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ေနပံုရသည္။ သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲေခၚသြားၿပီး အစာေကၽြး၊ ေရတိုက္သည္။
"ရွင္..၊ ညိဳေမာင္းကို ရိုက္တာလား.."
"အမရယ္..၊ ႏြားပဲ..၊ ေပကပ္ၾကီးလုပ္ေနရင္ နည္းနည္းပါးပါး ေမာင္းေပးရမွာေပါ့.."

ခ်စ္ဘာမွ ျပန္မေျပာ….၊ အစာစားေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာကို လက္နဲ႕ လာသပ္ေပးသည္။ ေသခ်ာပါတယ္.. ခ်စ္၀မ္းနည္းေနပါလိမ့္မယ္..၊ ဒါေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတာ့ က်မွာ မဟုတ္ပါဘူး..၊ ခ်စ္က မ်က္ရည္အလြယ္တကူ က်တတ္တဲ့ မိန္းမမ်ိဳးမွ မဟုတ္တာပဲေလ…၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခ်စ္နဲ႕ သားေလးရယ္..၊ မင္းတို႕ ႏွစ္ေယာက္အတြက္နဲ႕ဆိုရင္ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္ ပင္ပန္းပါေစ..။ အရင္ဘ၀က မေက်ခဲ့တဲ့ တာ၀န္ေတြကို ဒီဘ၀မွာ တတ္ႏိုင္သမွ် ေက်ခဲ့ခ်င္ပါတယ္... မင္းတို႕ရဲ႕ ခုိင္းႏြား တစ္ေကာင္ အျဖစ္နဲ႕ေပါ့ေလ…။

ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လုပ္ရတာ.. လံုး၀ စိတ္မပါ…။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသည္။ စိတ္ထင့္ေနသည္ဆို ပိုမွန္လိမ့္မည္။ တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ့မည္ကို ၾကိဳသိေနသည္။ သူရင္းငွား ကေတာ့ ပံုမွန္မဟုတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိမ္ျဖင့္ နာနာႏွက္ရင္း ဆဲဆိုၾကိမ္းေမာင္းေနေလေတာ့သည္။ ဒီေန႕ အဖို႕ အရင္ေန႕ေတြက္ အခ်ိန္ကုန္တာ အရမ္းေႏွးလွတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ ထင္ေနမိသည္။

ညေန လယ္သိမ္းအိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မၾကည္ႏိုင္ေသး..၊ ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သားေလး တစ္ခုခု ျဖစ္ေနၿပီ..။ သားသမီး တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ စိတ္ထဲက သိေနတတ္ေသာ မိဘတို႕ရဲ႕ စိတ္ကေလး ကၽြန္ေတာ့္စီမွာ ရွိသည္ ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ သားေလး ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႕ ဘုရား..။ ျပဳခဲ့သမွ် ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သားေလး ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႕ဘုရား..။ လူ႕ဘ၀မွာ ဘုရား တရားေမ့ေနတတ္ ေသာ ကၽြန္ေတာ္သည္ ႏြားဘ၀ေရာက္မွ သားေလးအတြက္ ဘုရား တ တတ္ေလၿပီ…။

ထင္သည့္အတိုင္းပင္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သားေလးနဲ႕ ခ်စ္ကို မေတြ႕..၊ သူရင္းငွားကေတာ့ ေဘးအိမ္က လူေတြကို လွမ္းေအာ္ေမးေနသည္။
"ႏြားအပ္မလို႕ဗ်ိဳ႕..၊ ဒီကအမ ဘယ္သြားခဲ့လဲ မသိဘူး.."
"ေန႕လည္က ေက်ာင္းမွာ သူ႕သားေလး..၊ ပိုးထိလို႕တဲ့..၊ ေဆးေပးခန္း သြားတယ္…"

ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းတစ္ခုလံုး ခ်ာခ်ာလည္ သြားသည္ထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲ ဘာမွ မျမင္ရေတာ့..၊ ဘာမွ မလုပ္ရပဲနဲ႕ အသက္ရႈျမန္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ အစံုတို႕သည္ နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ သားေလး ပိုးထိတယ္တဲ့..။ ဒီရြာမွာ ပိုးထိၿပီဆုိလွ်င္ ရွင္တဲ့သူက ရွားသည္။ ကေလးဆိုရင္ ပိုဆိုးသည္။ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေတြးရဲေတာ့… သူရင္းငွား က ကၽြန္ေတာ့္ကို ျခံထဲက တိုင္တစ္တိုင္မွာ ၾကိဳးခ်ည္ထားခဲ့သည္။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္စရာ တစ္ခုပဲ ရွိေတာ့သည္။ သားေလး ဘာမွ မျဖစ္ပါေစနဲ႕ဘုရားးး…။

ခဏၾကာေတာ့ ခ်စ္ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္ျပန္လာသည္။ ခ်စ္ပံုစံၾကည့္ရတာ မ်က္ႏွာမေကာင္း၊ ကၽြန္ေတာ့္ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ ငယ္ထိပ္သို႕ေရာက္လာသည္။ သားေလး ေနေကာင္းရဲ႕လား..၊ သားေလး က်န္းမာရဲ႕လား..၊ ဂဏွာမျငိမ္ ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ေတြ႕ေသာ္လည္း ဂရုမစိုက္အားမွန္း ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ေဘးအိမ္မွ ေဒၚၾကီးနဲ႕ ခ်စ္တို႕ရဲ႕ အျပန္အလွန္ ေျပာေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ နားစြင့္ေနလုိက္သည္။

"မိေမာ္ေရ..၊ ညည္းသားေလး အေျခအေန..ဘယ္လိုလဲ..? "
"ခုေဆးေပးခန္းမွာ၊ ေဒၚၾကီး..၊ သားေလးကို ၿမိဳ႕ေဆးရံုပို႕ရမယ္တဲ့..၊ အဲ့ဒါမွ အသက္မွီမွာတဲ့.."
"ဒါဆို..ေဆးရံုပို႕ဖို႕လုပ္ေလ…"
"………"
"ဟဲ့…ငါေျပာေနတာ မၾကာဘူးလား..၊ ေဆးရံုပို႕ဖို႕ လုပ္ပါဆို…"
"………."
"ဟဲ့….မိေမာ္…."
"ေဒၚၾကီးရယ္..၊ ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ…။ ပို႕ခ်င္တာေပါ့ေတာ္… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မမွာ ပိုက္ဆံက…..….."
"ေအး..၊ ဒါေတာ့ ငါတို႕လည္း ဆင္းရဲသားဆိုေတာ့ အမ်ားၾကီး မကူႏိုင္ဘူး..၊ တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္..၊ ငါတို႕ရြာက အမဲဒိုင္မွာ ညိဳေမာင္းၾကီး ခဏအပ္လိုက္ပါလား..၊ ညည္းပိုက္ဆံရမွ ျပန္ေရြးေပါ့.."
"အို… ညိဳေမာင္းၾကီးေတာ့ မအပ္ႏိုင္ပါဘူးေတာ္..၊….."
"ဟဲ့..၊ အပ္တာဆိုတာ ေရာင္းတာမွ မဟုတ္တာ..၊ ညည္းေငြေပၚရင္ ျပန္ေရြးလို႕ရတာပဲဟာကို..၊ ညည္းသားက ေသေရးရွင္ေရးေနာ္ မိေမာ္..သည္း ေသခ်ာစဥ္းစား"
"………………."
"အိုေအ…၊ နင္စဥ္းစားမေနနဲ႕ေတာ့..၊ လာငါ့ေနာက္သာလိုက္ခဲ့…"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေဒၚၾကီးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ဆြဲေခၚၿပီး ျခံ၀န္းထဲကေန ဦးေဆာင္ထြက္သြားသည္။ ဟုတ္ပါတယ္…။ ဒါအသင့္ေတာ္ဆံုး အၾကံဥာဏ္ပါ..။ ေဒၚၾကီးကို ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲကေန လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲကို ေက်းဇူးတင္မိပါတယ္..။ ဟုတ္တယ္ေလ..။ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္ ရတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႕ သားေလး အသက္ကို ကယ္ႏိုင္ေတာ့မည္ေလ…..။

"ဘယ္ေလာက္ယူမွာလဲ…"
"တစ္သိန္းပါ…"
"တစ္လအတြင္း ျပန္မေရြးရင္ အဆံုးေနာ္…"
"………………"
"ဟဲ့..မိေမာ္..ေအာ္..ညည္းကလဲ..ေမးေနတယ္..ျပန္ေျပာလိုက္ေလ…"
"ဟုတ္…..ဟုတ္ကဲ့ပါ…"
"ကဲ..ေရာ့… တစ္သိန္း…၊ ဟိုေကာင္ေတြ လာစမ္းေဟ့…၊ ဒီေကာင္ၾကီးကို ဟိုးဘက္က ျခံထဲ ထည့္ထားလိုက္…"

ကၽြန္ေတာ့္ သူ႕တို႕ ဆြဲေခၚရာေနာက္ကို အသာတၾကည္ပဲ လိုက္ခဲ့လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ခ်စ္ကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ခ်စ္မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တို႕ စီးက်လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အံ့ၾသသြားသည္။ ခ်စ္က ေတာ္ရံု ငိုခဲသည့္ မိန္းမမ်ိဳးမဟုတ္..။ ကဲ…ကၽြန္ေတာ္ မေျပာဘူးလား… ခ်စ္က ကၽြန္ေတာ့္အေပၚ သံေဃာဇဥ္ ၾကီးပါတယ္လို႕..။


ဒီလိုနဲ႕ ျခံထဲမွာ ေနရင္း ေန႕စဥ္ရက္ဆက္ ကၽြန္ေတာ္ သားေလးအတြက္ ဆုေတာင္းခဲ့သည္။ ယခုအခ်ိန္ သားေလး အသက္ရွင္ဖို႕ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ အသက္၊ ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ကို ေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ အသင့္ျဖစ္ေနၿပီ..၊ သားေလးသည္သာ ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀..၊ သားေလးသည္သာ ကၽြန္ေတာ့္ ကမၻာ…..။ သားေလး က်န္းမာဖို႕ အေရးသည္သာလွ်င္ ဒီအခ်ိန္မွာ အေရးအၾကီးဆံုးအရာ..။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာပါတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ သားေလး ျပန္က်န္းမာ လာမွာပါဗ်ာ။ ၿပီးေတာ့ ခ်စ္နဲ႕ သားေလး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လာေခၚၾကလိမ့္မယ္.. ၿပီးေတာ့ အရင္လို ကၽြန္ေတာ္ သူတို႕ေတြကို လုပ္ေကၽြးမယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ထိ ခ်စ္နဲ႕ သားေလး ေဘးမွာ ေနသြားမယ္…

ဒီေန႕……. ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ျခံထဲက ဆြဲထုတ္ေနၾကသည္။ ခ်စ္တို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လာေရြးတာျဖစ္လိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားခဲ့တဲ့ ေန႔ရက္ တို႕ ေရာက္လာၿပီေလ…။ သားေလးနဲ႕ ေတြ႕ရေတာ့မည္။ ခ်စ္နဲ႕ ေတြ႕ရေတာ့မည္။ သို႕ေပမယ့္ ျခံျပင္ေရာက္ေတာ့..၊ ခ်စ္နဲ႕ သားေလးကို ကၽြန္ေတာ္မေတြ႕….၊

"ဒီေကာင္ၾကီးကို ၾကိဳးခ်ည္လိုက္..၊ ျမဲေအာင္ခ်ည္ေနာ္…. အေကာင္ကၾကီးေတာ့ ရုန္းကန္ရင္ လြတ္သြားႏိုင္တယ္.."

လူေလးေယာက္ေလာက္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တြန္းလွဲၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ေရွ႕ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ေနာက္ေျခေထာက္ ႏွစ္ေခ်ာင္းကို ပူးတြဲၿပီး ခ်ည္လုိက္ သည္။ တစ္ခုခုေတာ့မွားေနၿပီ..၊ သူတို႕ ဘာလုပ္ၾကတာလဲ..၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လာေရြးမွာေလ..၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ ျပန္လာေရြးၾကမွာ…။

"ဟိုေကာင္၊ ခြက္တစ္လံုးယူခဲ့..၊ ေသြးခံရေအာင္၊ အမဲေသြးခဲေတြက ေစ်းေကာင္းတယ္…"

အို…ကၽြန္ေတာ့္ကို သတ္ၾကေတာ့မွာပါလား..။ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို႕ လည္လွီးဖို႕ လုပ္ေနၾကတာပါလား..။ ကၽြန္ေတာ္ အခုမွ အသိတရား၀င္ၿပီး ရွိသမွ် အားႏွင့္ ရုန္းကန္သည္။ ေသရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့ အသိ၊ ခ်စ္နဲ႕ သားေလးတို႕ကို ခြဲသြားၾကရေတာ့မယ္ ဆိုတဲ့အသိေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုရုန္းကန္မိသည္။ သို႕ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထားတာ ဥာဏ္ရည္ျမင့္တဲ့ လူေတြေလဗ်ာ…။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ရုန္းႏိုင္ပါ့မလဲ……

"ကဲ..စမယ္…ေျခ လက္ေတြကို ခ်ဳပ္ထား..၊ တစ္ေယာက္က ျဂိဳလ္ကို လာကိုင္ထားစမ္း…"
ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ခ်စ္တို႕ကို ေမွ်ာ္ေနမိသည္။ သူတို႕လာမွာပါ..။ သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို လာေခၚၾကမွာပါ..။ ခ်စ္နဲ႕ သားေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရမ္းခ်စ္တာမွတ္လား..။ သူတို႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလို ဘယ္အျဖစ္ခံပါ့မလဲ..၊ သူတို႕လာေခၚၾကမွာပါ…။
"ဟုတ္ၿပီ..၊ ေသခ်ာကိုင္ထား..၊ ကဲ..ဓါးသြားယူခဲ့ေတာ့.."
ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳးခ်ည္ထားသည့္အျပင္ လူေလးေယာက္ေလာက္ ခ်ဳပ္ထားတာေၾကာင့္ လံုး၀ လႈပ္လို႕မရေတာ့..၊ ကၽြန္ေတာ္လဲလ်က္ကပင္ ျခံေပါက္၀ လူ၀င္လမ္းကို ခ်စ္နဲ႕သားေလးတို႕ လာမလားလို႕ ေမွ်ာ္ၾကည့္မိေနသည္။
ေဟာ.. ေျပာရင္း ဆိုရင္း.. လူတစ္ေယာက္လာေနၿပီ..ခ်စ္နဲ႕ တူလိုက္တာ….

ဟုတ္ပါတယ္…ခ်စ္ပါ…. မလြဲပါဘူး..၊ အဲ့ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ မိန္းမ ခ်စ္ပါ..။

ခ်စ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ျပန္လာေရြးတာေလ…ကၽြန္ေတာ္ မေသေတာ့ ဘူးေပါ့.. ဒါနဲ႕ ေနပါအံုး… ခ်စ္က ဘာလို႕ ကခုန္ ေနတာပါလိမ့္..…၊ ပါးမွာလည္း သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕..၊ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြလည္း ဆိုးလို႕၊ ရင္ဘတ္မွာလည္း ႏို႕ဆီဗူးေတြ တို႕လို႕ တြဲေလာင္း……အို…ေခါင္းမွာ ပန္းေတြလည္း ပန္လို႕ပါလား..…. သီခ်င္းေတြလည္း ေအာ္ဆိုလို႕…. ေဘးနားမွာလည္း ခ်စ္ကို လိုက္ေဟာင္ ေနတဲ့ ေခြးတစ္အုပ္…. အို…ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ခ်စ္ရယ္… ဘာျဖစ္လို႕ ဒီလို ျဖစ္သြားရတာလဲ… ေနပါအံုး.. ခ်စ္လက္ထဲမွာ ဘာေလး ကိုင္ထားတာပါလိမ့္…. အိုး… ကေလး အရုပ္ေလး တစ္ရုပ္ပါလား…..။

ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုး မိွတ္လိုက္သည္။ ဓါးသြားနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ လည္ပင္း ေသြးေၾကာအထိအေတြ႕ကို ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ လည္ပင္းက ေသြးေတြ ပန္းထြက္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္သိသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မရုန္းခ်င္ေပမယ့္ မသိစိတ္ရဲ႕ ခိုင္းေစမႈေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ ခႏၶာကိုယ္ေတြ ရုန္းကန္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ သိသည္။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ နာက်င္မႈဆိုတာ မရွိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ….။ ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းဖို႕ ဘုရားတရားကို အာရံုျပဳေနခ်င္ေပမယ့္ ျမင္ေနရတာက သားေလးနဲ႕ ခ်စ္တို႕ရဲ႕ ၀ိုးတ၀ါး မ်က္ႏွာ ႏွစ္ခု..….၊ ကၽြန္ေတာ္ မငိုပါဘူး..။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္ေတာ့ က်ေနပါလိမ့္မယ္……..

ရန္ကင္းသား

စိတၱဇ ဟာသမ်ား Page မွကူးယူေဖာ္ျပေပးပါသည္

ဗုဒၶဘာသာတရားကို မယံုၾကည္လို႔ေမးေသာေမးခြန္းမ်ား ကို တိက်ေသာေျဖရွင္းခ်က္


(၁) - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
(၂) - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
(၃) - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
(၄) - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္
တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
(၅) - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
(၆) - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား (God) လား။
(၇) - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုးကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
(၈) - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
(၉) - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
(၁၀) - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
(၁၁) - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
(၁၂) - သင္က ဗုဒၶဘာသာကိုအလြန္အထင္ႀကီးတာပဲ။သင္ဟာသင့္ဘာသာတရားကိုမွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
(၁၃) - ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။

(၁) ေမး - ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ဘာလဲ။
ေျဖ - “ဗုဒၶဘာသာ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ “ဗုဒၶိ“ ဆိုတဲ့ စကားလံုးမွ လာတာပါ။ “ဗုဒၶ“ ဆိုတာ (ကိေလသာ တည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဆိုတာ ႏိုးၾကားေရး အေတြးအျမင္ (ဒႆန) ပညာပါပဲ။ ဒီဒႆနပညာကို ေဂါတမႏြယ္ဖြား သိဒၶတၳ မင္းသားကေန ဘုရား ျဖစ္လာတဲ့ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရားက စတင္ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။ဗုဒၶရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားဟာသက္ေတာ္၃၅ႏွစ္မွာ(ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) ႏိုးလာၿပီးလွ်င္ ဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ေတာ္မူပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္လို႕ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေပါင္းသန္းသံုးရာေက်ာ္ ရွိေနပါၿပီ။လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာေလာက္အထိေတာ့ဗုဒၶဘာသာဟာအေရွ႕တိုင္းဒႆနပညာရပ္တစ္ခုအျဖစ္သာတည္ရွိခဲ့ပါတယ္။သို႕ေသာ္လဲယခုအခ်ိန္မွာဥေရာပႏွင့္အေမရိကတိုက္ရွိ ႏိုင္ငံေပါင္း မ်ားစြာမွာလဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ ဦးေရတျဖည္းျဖည္း တိုးပြါးေနပါတယ္။

(၂) ေမး - ဒီလိုဆိုရင္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ဒႆနပညာရပ္ တစ္ခုဘဲေပါ့။
ေျဖ - ဒႆနပညာဆိုတာ အဂၤလိပ္စကား Philosophy ကို ဘာသာျပန္ထားတာပါ။ အဘိဓာန္မ်ား ဖြင့္ျပခ်က္အရ ဆိုရင္ "philo"ဆိုတာ “ခ်စ္ခင္ျခင္း ေမတၲာ“ လို႕ ဆိုလိုပါတယ္။ "sophy" ဆိုတာ “ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီေတာ့ "Philosophy" ဆိုတာ “ပညာကို ခ်စ္ခင္ျခင္း“၊သို႕မဟုတ္ “ေမတၲာႏွင့္ ပညာ“ လို႕ အဓိပၸါယ္ ရပါတယ္။ ဒီစကား ႏွစ္လံုးဟာ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို အျပည့္အ၀ ေဖၚျပႏိုင္ပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ တရားက သဘာ၀တရားကို ၾကည္လင္ျပတ္သားစြာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားလည္ ႏိုင္ေရးအတြက္ အျပည့္စံုဆံုး ဥာဏ္ပညာအရည္အေသြး တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕သင္ေပးပါတယ္။ၿပီးေတာ့ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာသတၱ၀ါအားလံုးရဲ႕မိတ္ေဆြသဖြယ္ ျဖစ္ႏိုင္ေစရန္ ေမတၱာ က႐ုဏာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႕ကိုလဲ သင္ေပးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာကို အေတြးအျမင္ ပညာတစ္ရပ္လို႕ ဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ သာမာန္ အေတြးအျမင္ပညာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျမင့္ျမတ္ေသာ အေတြးအျမင္ပညာ (Supreme Philosophy) သာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၃) ေမး - ဗုဒၶဆိုတာ ဘယ္သူပါလဲ။
ေျဖ - ခရစ္မေပၚမီ ၅၆၃ ခုႏွစ္မွာ အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္း (ကပိလ၀တ္ျပည္) ဘုရင္ သုေဒၶါဓနႏွင့္ မိဖုရား မယ္ေတာ္မာယာတို႕မွ သားကေလးတစ္ေယာက္ ဖြားျမင္ပါတယ္။ ဒီမင္းသားကေလးဟာ စည္းစိမ္ဥစၥာ ျပည့္ျပည့္စံုစံုႏွင့္ ႀကီးျပင္းလာရေသာ္လဲ ေနာက္ဆံုးမွာ ေလာကီစည္းစိမ္ဥစၥာေတြဟာ ခ်မ္းသာေပ်ာ္ရႊင္မႈကို မေပးႏိုင္ဘူးဆိုတာ ေတြ႕လာရတယ္။ ဒီမင္းသားဟာ သူ႕ပတ္၀န္းက်င္မွာ သူေတြ႕ျမင္ရတဲ့ ဆင္းရဲဒုကၡေတြေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၿပီး လူသားတို႕ ခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေသာ့ခ်က္ကိုရွာဖို႕ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။အသက္၂၉ႏွစ္ရွိတဲ့အခါဒီမင္းသားဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္ (ယေသာဓရာ)ႏွင့္ သားေတာ္(ရာဟုလာ)ကို ထားခဲ့ၿပီးေတာ့ အဲဒီေခတ္က ဘာသာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အထံမွာ အသိပညာ ဆည္းပူးဖို႕ ထြက္လာခဲ့တယ္။ သူတို႕ဟာ ဒီမင္းသားကို ေျမာက္ျမားစြာ သင္ၾကား ေပးၾကေသာ္လဲ သူတို႕ကိုယ္တိုင္ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းရင္း ဇာစ္ျမစ္ကို မသိၾကတဲ့အတြက္ ဒီဆင္းရဲဒုကၡကို ဘယ္လို ေက်ာ္လြန္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကိုလဲ မသိၾကဘူး။ သိဒၡတၳမင္းသားဟာ (ဥ႐ုေ၀လေတာ) မွာ ေျခာက္ႏွစ္ ၾကာေအာင္ ေလ့လာ ပြါးမ်ား အားထုတ္ၿပီးတဲ့ အခါမယ္ အ၀ိဇၨာကို ပယ္ခြါႏိုင္တဲ့အတြက္ (အမွန္တရားကို) ထိုးထြင္းသိျမင္သြားပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ကစၿပီး သူ႕ကို “ဗုဒၶ“ (ကိေလသာတည္းဟူေသာ အိပ္ေပ်ာ္ျခင္းမွ) “ႏိုးလာသူ“လို႕ ေခၚေ၀ၚ သမုတ္ၾကပါတယ္။ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားဟာ အဲဒီအခ်ိန္မွစၿပီး ၄၅ႏွစ္ပတ္လံုး အိႏၵိယျပည္ ေျမာက္ပိုင္းမွာ သူေတြ႕သိထားတဲ့ တရားေတာ္မ်ားကို လွည့္လည္ေဟာေျပာ ခဲ့ပါတယ္။

(မွတ္ခ်က္ ။ ။ ဥ႐ုေ၀လေတာ၌ ဒုကၠရစရိယာ ေျခာက္ႏွစ္ၾကာ က်င့္စဥ္က ဘုရား မျဖစ္ေသးပါ။ ထိုအက်င့္မွားကိုစြန္႕၍အာနာပါနစ်ာန္အေျခခံလ်က္မဂၢင္ရွစ္တန္ပြါးမွသာဘုရားအျဖစ္သို႕ ေရာက္ပါသည္။) ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ႀကီးမားလွတဲ့မဟာက႐ုဏာေတာ္ႏွင့္ခႏၲီတရားေၾကာင့္မ်ားစြာေသာ လူတို႕ဟာ တပည့္သာ၀ကအျဖစ္ ခံယူၾကပါတယ္။ သက္ေတာ္ ရွစ္ဆယ္ ျပည့္ေတာ္မူတဲ့အခါ သဘာ၀အေလ်ာက္အိုျခင္းတရား၊နာျခင္းတရားမ်ားဖိစီးႏွိပ္စက္ခံရေသာ္လဲခ်မ္းေျမ႕ေအးၿငိမ္းလ်က္ပင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ပရိနိဗၺာန္၀င္စံေတာ္ မူပါတယ္။

(၄) ေမး - ဗုဒၶဟာ သူ႕ရဲ႕ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို ပစ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ တာ၀န္မဲ့ရာ မေရာက္ဘူးလား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ သူ႕ရဲ႕ ၾကင္ယာေတာ္နဲ႕ သားေတာ္ကို လြယ္လြယ္နဲ႕ ပစ္ထားႏိုင္ခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။သူအခ်ိန္အၾကာႀကီးစဥ္းစားၿပီးတြန္႕ဆုတ္တြန္႕ဆုတ္ ျဖစ္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးက်မွ သူ႕မိသားစုကို ေကြၽးေမြးေစာင့္ေရွာက္ တာထက္ တေလာကလံုးရဲ႕အက်ိဳးကို ေဆာင္ရြက္တာက ပိုၿပီး အက်ိဳး ႀကီးမားတယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ဒီလမ္းကို ေရြးခ်ယ္လိုက္တာပါပဲ။ ႀကီးမားတဲ့ မဟာ က႐ုဏာေတာ္က ဗုဒၶျမတ္စြာကို တေလာကလံုးရဲ႕ အက်ိဳးကို ေဆာင္ေစတာပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ၿပီး အဆင္းရဲအပင္ပန္း ခံမႈေၾကာင့္ တေလာကလံုး ႀကီးမားတဲ့ အက်ိဳးကို အခုတိုင္ ခံစားေနၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုၾကည့္ရင္ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ တာ၀န္မမဲ့ေၾကာင္း ထင္ရွားပါတယ္။ ဒါဟာ အႀကီးမားဆံုးေသာ စြန္႕လႊတ္မႈ ႀကီးပါပဲ။

(၅) ေမး - ဗုဒၶက ပရိနိဗၺာန္ စံသြားၿပီဆိုေတာ့ သူက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို ဘယ္လို ကူညီႏိုင္ပါသလဲ။
ေျဖ - လွ်ပ္စစ္ဓါတ္ကိုေတြ႕ရွိတဲ့ မုိက္ကယ္ ဖာရာေဒး ဟာ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူ႕ရဲ႕ ေတြ႕ရွိခ်က္က ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို အခုတိုင္ ကူညီေနပါတယ္။ ေရာဂါေပါင္း မ်ားစြာကို ကုသတဲ့ ကုထံုးေတြကို ေတြ႕ရွိတဲ့ လူး၀စ္ပါးစ္ခ်ား ဟာလဲ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူေတြ႕ရွိတဲ့ ကုထံုးေတြက အခုတိုင္ အသက္ေပါင္း မ်ားစြာကို ကယ္ေနဆဲပါပဲ။ ေက်ာ္ၾကားတဲ့ အႏုပညာ မ်ားစြာကို တီထြင္ ဖန္တီးခဲ့တဲ့ လီယိုနာဒိုဒါဗင္ခ်ီ ဟာလဲ ေသသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ သူဖန္တီးခဲ့တဲ့ အႏုပညာေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ေပးေနဆဲပါပဲ။ ျမင့္ျမတ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားနဲ႕ အာဇာနည္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ား ကြယ္လြန္သြားၾကတာ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာေသာ္လဲ သူတို႕အေၾကာင္းကို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဖတ္႐ႈရတဲ့အခါမွာ သူတို႕လို ေနထိုင္ ျပဳမူလိုစိတ္မ်ား ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ တဖြားဖြား ေပၚလာပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ ပရိနိဗၺာန္ စံတာဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၅၀၀ ေက်ာ္ ၾကာသြားပါၿပီ။ သို႕ေသာ္လဲ ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရားရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားဟာ အခုတိုင္ ကူညီေနဆဲပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ နမူနာေကာင္းေတြက လူေတြကို အခုတိုင္ အားတက္ေစတုန္းပါပဲ။ သူ႕စကားေတာ္ေတြက အခုတိုင္ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြကို ေျပာင္းလဲေစတုန္းပါပဲ။ ဗုဒၶျမတ္စြာမွာသာလွ်င္ ပရိနိဗၺာန္စံၿပီးေနာက္ ရာစုႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသည့္တိုင္ေအာင္ ဒီလိုစြမ္းအားမ်ား ရွိေနႏိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

(၆) ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား (God) လား။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာက သူဟာ ထာ၀ရဘုရားလို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားရဲ႕ သားေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ၊ ထာ၀ရဘုရားက လႊတ္လိုက္တဲ့ တမန္ေတာ္လို႕ျဖစ္ေစ မမိန္႕ၾကားပါဘူး။ ဗုဒၶျမတ္စြာဟာ အလံုးစံု ျပည့္စံုတဲ့ လူသား တစ္ဦးပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူ႕လို ကြၽႏု္ပ္တို႕ ႀကိဳးစားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္တို႕လဲ သူ႕လိုပဲ အလံုးစံု ျပည့္စံုသူမ်ား ျဖစ္ႏိုင္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားေတာ္ မူပါတယ္။

(၇) ေမး - ဗုဒၶဟာ ထာ၀ရဘုရား မဟုတ္ရင္ ဘာေၾကာင့္ သူ႕ကို လူေတြက ရွိခိုးကိုးကြယ္ေနၾကသလဲ။
ေျဖ - ကိုးကြယ္နည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိပါတယ္။ တခ်ိဳ႕က တစ္စံုတစ္ခုေသာ တန္ခိုးရွင္ဘုရား (God) ကို ကိုးကြယ္တဲ့အခါ အဲဒီဘုရားကို ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳၾကတယ္။ ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္။ တစ္စံုတစ္ရာ ပူေဇာ္ပသ ၾကတယ္။ ကိုယ္လိုတာကို ဘုရားဆီမွာ ေတာင္းၾကတယ္။ အဲဒီလို လုပ္ၾကတာကေတာ့ မိမိတို႕ရဲ႕ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာသံကို အဲဒီဘုရားက ၾကားလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ပူေဇာ္ပသ တာကို လက္ခံလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕၊ ဆုေတာင္းတာကို ျဖည့္ဆည္းေပးလိမ့္မယ္လို႕ ယံုၾကည္လို႕ပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကေတာ့ ဒီလို ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈ မ်ိဳးကို မလုပ္ၾကပါဘူး။ တျခား ကိုးကြယ္ ဆည္းကပ္မႈတစ္မ်ိဳးကေတာ့ မိမိတို႕ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ တစ္ဦးဦး သို႕မဟုတ္ တစ္စံုတစ္ရာကို ႐ိုေသသမႈ ဂါရ၀ ျပဳၾကတယ္။ ဆရာအခန္းထဲ ၀င္လာရင္ ေနရာက ထ ေပးၾကတယ္။ ဂုဏ္သေရရွိတဲ့ လူနဲ႕ေတြ႕ရင္လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ အမ်ိဳးသားသီခ်င္း တီးရင္ မတ္တပ္ရပ္ အေလးျပဳၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုးဟာ ႐ိုေသေလးစားမႈကို ျပတဲ့ အမူအရာေတြ ပါပဲ။ ေလးျမတ္ၾကည္ညိဳမႈကို ေဖၚျပၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီလို အ႐ိုအေသ ဂါရ၀ျပဳၿပီး ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္ၾကတဲ့ ရွိခိုး ကိုးကြယ္မႈမ်ိဳးပါပဲ။ တင္ပလႅင္ေခြ ထိုင္ၿပီး ရင္ခြင္ထက္မွာ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ရြရြကေလးခ်ထားတဲ့ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ရဲ႕ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည္လင္ လန္းဆန္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာေတာ္ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ၿငိမ္းေအးမႈနဲ႕ ေမတၱာတရား တိုးပြါးေအာင္ ႀကိဳးစားၾကဖို႕ ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို သတိေပး ေနပါတယ္။ အေမႊးတိုင္ရဲ႕ အေမႊးနံ႕က ကြၽႏု္ပ္တို႕ သႏၲာန္မွာ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေတြ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ဆီမီးကေတာ့ ပညာဆီမီး တန္ေဆာင္ ထြန္းေျပာင္ေစဖို႕ သတိေပးေနပါတယ္။ ကပ္လွဴထားတဲ့ ပန္းမ်ားရဲ႕ ၫႈိးႏြမ္းေၾကြက်သြားတဲ့ သေဘာက ကြၽႏု္ပ္တို႕အား အနိစၥတရားကို သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္ပြါးေတာ္ေရွ႕မွာ ဦးၫႊတ္ရွိခိုးျခင္းက ကြၽႏု္ပ္တို႕ကို တရားဓမၼ ေဟာေျပာၫႊန္ျပ ဆံုးမေတာ္မူတဲ့အတြက္ ဗုဒၶရွင္ေတာ္ ျမတ္ဘုရားရဲ႕ ဂုဏ္ေက်းဇူးေတာ္ကို ေလးျမတ္ေကာ္ေရာ္ ပူေဇာ္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားရဲ႕ ရွိခိုးကိုးကြယ္မႈပါပဲ။

(၈) ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ႐ုပ္တုကို ကိုးကြယ္ၾကတယ္လို႕ တခ်ိဳ႕လူမ်ားက ေျပာတာ ၾကားဘူးပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ေျဖ - ဒီလို အေျပာမ်ိဳးဟာ ဗုဒၶဘာသာကို နားလည္မွားေနတဲ့ လူေတြ ေျပာၾကတဲ့ စကားေတြပါ။ အဘိဓာန္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္တုကို ထာ၀ရဘုရား(God) အျဖစ္နဲ႕ ရွိခုိးကိုးကြယ္ၾကတာကို ႐ုပ္တု ကိုးကြယ္မႈ လို႕ ဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ သိၾကတဲ့အတိုင္းပဲ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ ဗုဒၶျမတ္စြာကို ထာ၀ရဘုရားတစ္ပါး(God) အေနနဲ႕ ယံုၾကည္ သိမွတ္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သစ္သား႐ုပ္တု၊ သံ႐ုပ္တု၊ ေၾကး႐ုပ္တု စသည္ကို ဘယ္မွာ ကိုးကြယ္ၾကပါမလဲ။ သို႕ေသာ္လဲ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ဘာသာတရားတိုင္းမွာ ဘာသာ၀င္တိုင္းဟာ အယူအဆ အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေဖၚျပဖို႕ အမွတ္လကၡဏာ(Symbol) အမ်ိဳးမ်ိဳးကို အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဥပမာ - တာအိုဘာသာမွာဆိုရင္ ဆန္႕က်င္ဘက္ ႏွစ္ခုတို႕ရဲ႕ ညီၫႊတ္ ေပါင္းစည္းမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ယင္နဲ႕ယန္(Ying -Yang) ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဆစ္ဘာသာမွာ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွားမႈကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ဓားကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာမွာ ခရစ္ေတာ္ တည္ရွိျခင္းကို ေဖၚျပဖို႕ရာ ငါးကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကတယ္။ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ လူသားအတြက္ အသက္စြန္႕လႊတ္မႈကို ေဖာ္ျပဖို႕ရာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို အမွတ္လကၡဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာမွာ လူသားတစ္ဦးရဲ႕ အလံုးစံုၿပီးျပည့္စံုမႈကို
ေဖၚျပဖို႕ရာ ဘုရား႐ုပ္တုေတာ္ကို အမွတ္လကၶဏာအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဗုဒၶ႐ုပ္တုေတာ္က ဗုဒၶရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားမွာ ပါ၀င္တဲ့ လူသားနဲ႕ သက္ဆိုင္တဲ့ သဘာ၀မ်ားကို ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာဟာ လူသားကို ဗဟိုျပဳပါတယ္ ထာ၀ရဘုရား သိ ကို ဗဟိုမျပဳဘူး ဆိုတဲ့ အခ်က္နဲ႕ အလံုးစံု ၿပီးျပည့္စံုေရးနဲ႕ အသိမွန္ အျမင္မွန္ ရေရးအတြက္ ဗဟိဒၶသႏၲာန္ကို မၾကည့္ရဘူး၊အဇၩတၱသႏၲာန္ကိုသာ ၾကည့္ရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုလဲ ကြၽႏ္ုပ္တို႕အား သတိရေစပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြဟာ ႐ုပ္တုကို ရွိခိုးကိုးကြယ္တယ္ဆိုတဲ့ စြပ္စြဲေျပာဆိုခ်က္ ေတြဟာ မမွန္ပါဘူး။

(၉) ေမး - တ႐ုတ္ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားေက်ာင္းေတြ ထဲမွာ စကၠဴပိုက္ဆံေတြကို မီး႐ႈိ႕တာေတြ၊ ၿပီးေတာ့ တျခား ထူးထူးဆန္းဆန္း လုပ္ၾကတာ ေတြ႕ၾကရပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ဘာေၾကာင့္ လုပ္ၾကပါသလဲ။
ေျဖ - ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ကြၽႏု္ပ္တို႕ နားမလည္တဲ့ အရာမ်ားကို ေတြ႕ရတဲ့အခါ အဲဒါေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႕အတြက္ ထူးဆန္းေနတတ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုဟာေတြကို အထူးအဆန္း ေတြပဲလို႕ အမွတ္တမဲ့ ဘာသိဘာသာ မေနပဲ အဲဒါေတြရဲ႕ အဓိပၸါယ္ေတြကို ရွာေဖြဖို႕ ႀကိဳးစားသင့္ၾကပါတယ္။ မွန္ပါတယ္၊ တစ္ခါတစ္ရံမွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ လိုက္နာ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဗုဒၶတရားေတာ္မွာ အေျခမခံပဲ နားလည္မွားမႈနဲ႕ အမ်ားယံုၾကည္ လက္ခံထားတဲ့ အစြဲအလမ္းေပၚမွာ အေျခခံထားတာ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဒီလိုကိစၥေတြဟာ ဗုဒၶဘာသာ တစ္ခုတည္းမွာသာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘာသာတိုင္းမွာပဲ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ဗုဒၶျမတ္စြာ တရားေတာ္မ်ားကို ရွင္းလင္းျပတ္သားစြာ အေသးစိတ္ ေဟာျပေတာ္မူပါတယ္။ အဲဒါကိုမွ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နားမလည္ရင္ေတာ့ ဗုဒၶျမတ္စြာကို အျပစ္ဆိုလို႕ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ပတ္သက္လို႕ မွတ္သားဖြယ္ အဆံုးအမ တစ္ခုကေတာ့ “ေရာဂါေ၀ဒနာ ခံစားေနရေသာ လူတစ္ေယာက္သည္ ေဆးဆရာအထံမွ ေဆးကုသမႈ ခံယူဖို႕ လြယ္ကူပါလ်က္နဲ႕ ကုသမႈ မခံယူလွ်င္ ေဆးဆရာ၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။ ထို႕အတူပင္ ကိေလသာေရာဂါ အဖိစီး အႏွိပ္စက္ခံေနရသူသည္ ျမတ္စြာဘုရား၏ တရားေတာ္မ်ား ရွိေနပါလ်က္နဲ႕ တရားေဆးျဖင့္ မကုစားလွ်င္ ျမတ္စြာဘုရား၏ အျပစ္မဟုတ္ေပ။” ဗုဒၶဘာသာကိုပဲျဖစ္ေစ၊ တျခား ဘာသာတရားကိုပဲျဖစ္ေစ အဲဒီဘာသာတရားအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္း နားမလည္သူမ်ားက အမွား၊ အမွန္၊ အဆိုး၊ အေကာင္းကို မဆံုးျဖတ္သင့္ပါဘူး။

(၁၀) ေမး - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကတာ သိပ္မၾကားမိပါဘူး။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲ။
ေျဖ - ဗုဒၶဘာသာ၀င္ေတြလဲ ကုသိုလ္ျဖစ္ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ၾကပါတယ္။ သင္မၾကားမိတာကေတာ့ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မ်ားဟာ သူတို႕လုပ္တဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈေတြ အေၾကာင္းကို ၀ါၾကြားေျပာဆိုဖို႕ မလိုဘူးလို႕ ယူဆထားၾကလို႕ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာဆီက ဂ်ပန္ ဗုဒၶဘာသာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ နစ္ခိုနိရ၀ါႏို ဟာ ဘာသာတရားအားလံုး ေပါင္စည္းညီၫြတ္မႈ တိုးတက္ေရးကို လုပ္ေဆာင္တဲ့အတြက္ (Templeton Prize) တင္ပယ္လ္တန္ဆုကုိ ရရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ထိုင္းဗုဒၶဘာသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီး တစ္ပါးဟာ မူးယစ္ေဆး စြဲသူမ်ားကို ကုသရာမွာ ထူးခြၽန္တဲ့အတြက္ မက္ေဆးေဆး ဆုကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တုန္းကလဲ အရွင္ ကႏၲယပိ၀တ္ ဆိုတဲ့ ထိုင္းဘုန္းႀကီးတစ္ပါးဟာ ေက်းလက္ ေတာရြာမ်ားမွာရွိတဲ့ အေျခအေနမဲ့ ကေလးမ်ားကို ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ]ေနာ္ေ၀ ကေလးမ်ား၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆု} ကို ရရွိခဲ့ပါတယ္။ အေနာက္တိုင္း ဗုဒၶဘာသာအဖြဲ႕ (Western Buddhist Order) ဟာ အိႏၵိယျပည္မွာ ဆင္းရဲသားမ်ား အတြက္ ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႕တဲ့ လူမႈေရး လုပ္ငန္းေတြကို လုပ္ေဆာင္ေနပါတယ္။ စာသင္ေက်ာင္းေတြ၊ ကေလးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ေရး ဌာနေတြ၊ ေဆးေပးခန္းေတြ၊ တႏိုင္ စက္မႈလုပ္ငန္း အေသးစားေတြ တည္ေထာင္ၿပီး ျပဳစု ပ်ိဳးေထာင္ေပးေနပါတယ္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟာ တျခား ဘာသာ၀င္မ်ားလိုပဲ သူတစ္ပါးကို အကူအညီ ေပးရတာဟာ သူတို႕ရဲ႕ ဘာသာတရား လိုက္နာက်င့္ၾကံမႈကို ေဖၚျပတာပဲလို႕ သိျမင္မွတ္ယူၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဒါေတြကို ကိုယ့္ကိုယ္ကို မထင္ေပၚေစပဲ တိုးတိုးတိတ္တိတ္ပဲ လုပ္သင့္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ရဲ႕ ကုသိုလ္ျဖစ္လုပ္ငန္းေတြ အေၾကာင္းကို သင္ သိပ္မၾကားရတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

(၁၁) ေမး - ဘာေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနပါသလဲ။
ေျဖ - လူေတြ စားသံုးၾကတဲ့ သၾကားေတြလဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာ မဟုတ္လား။ သၾကားျဖဴ၊ သၾကားညိဳ၊ ေက်ာက္သၾကား၊ သၾကားရည္၊ ေရခဲသၾကား စသည္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကတာပဲ။ သို႕ေသာ္လဲ အားလံုးဟာ သၾကားခ်ည္းပဲ ၿပီးေတာ့ သၾကားတိုင္းဟာ ခ်ိဳၾကတာခ်ည္းပဲ။ မခ်ိဳတဲ့ သၾကားရယ္လို႕ မရွိဘူး။ ဒီလို သၾကားအမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစား ထုတ္ၾကတာက သူတို႕ကို သံုးစြဲပံု သံုးစြဲနည္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ရွိၾကလို႕ပါပဲ။
ဗုဒၶဘာသာလဲ ထို႕အတူပါပဲ။ ေထရ၀ါဒ ဗုဒၶဘာသာ၊ စ်င္ ဗုဒၶဘာသာ၊ အမိတာဘာ ဗုဒၶဘာသာ၊ ေယာဂါစာရ ဗုဒၶဘာသာ၊ ၀ဇီရယာန ဗုဒၶဘာသာ စသည္ျဖင့္ ကြဲျပားေနၾကေသာ္လဲ အႏွစ္သာရအားျဖင့္ အတူတူပါပဲ။ အဲဒီ အႏွစ္သာရက
ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိေလသာမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္း၊ ဆင္းရဲမွ လြတ္ေျမာက္ျခင္းဆိုတဲ့ အႏွစ္သာရပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာဟာ သူျဖစ္ေပၚရာ ယဥ္ေက်းမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဟပ္မိေအာင္ အသြင္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္လာခဲ့ပါတယ္။ အသစ္ျဖစ္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ အသီးသီးနဲ႕ ကိုက္ညီေအာင္ ရာစုႏွစ္မ်ား တေလ်ာက္မွာ ဗုဒၶဘာသာကို ျပန္ၿပီး အဓိပၸါယ္ ဖြင့္ဆိုၾကပါတယ္။ ျပင္ပ ပံုပန္းသဏၭာန္ အေနနဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲျပားေနတယ္လို႕ ထင္ရေသာ္လဲ အားလံုးရဲ႕ ဗဟိုခ်က္မ အႏွစ္သာရကေတာ့ သစၥာေလးပါး မဂၢင္ရွစ္ပါးပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာ အပါအ၀င္ ဘာသာႀကီးမ်ား အားလံုးဟာ ဂိုဏ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကြဲခဲ့ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာ ဂိုဏ္းအမ်ိဳးမ်ိဳးဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ စစ္ပြဲေတြ မဆင္ႏႊဲခဲ့ၾကပါဘူး။ သူတို႕ဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေတာ့မွ ရန္မပြါး ခဲ့ၾကပါဘူး။ ခုေခတ္မွာဆိုရင္ ဂိုဏ္းတစ္ဂိုဏ္းရဲ႕ ေက်ာင္းကန္ဘုရားကို တစ္ျခား ဂိုဏ္းတစ္ခုက သြားေရာက္ၿပီး အတူတကြ ဘုရား၀တ္ျပဳၾကပါတယ္။ တျခားဘာသာေရး ေလာကမွာ တကယ္ေတာ့ အလြန္ရွားပါတယ္။

(၁၂) ေမး - သင္က ဗုဒၶဘာသာကို အလြန္ အထင္ႀကီးတာပဲ။ သင္ဟာ သင့္ဘာသာတရားကို မွန္တယ္လို႕ ယူဆၿပီး တျခားဘာသာ အားလံုးကို မွားတယ္လို႕ ယူဆပံုရတယ္။
ေျဖ - ဗုဒၶျမတ္စြာရဲ႕ တရားေတာ္မ်ားကို နားလည္ သေဘာေပါက္တဲ့ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ မည္သူမဆို တျခား ဘာသာတရား မွားတယ္လို႕ မထင္ၾကပါဘူး။ တျခားဘာသာတရားမ်ားကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေ၀ဖန္စစ္ေဆးဖို႕ရာ စစ္မွန္တဲ့ လံု႕လ၀ီရိယကို ျပဳသူမွန္သမွ် ဘယ္သူမွ အဲဒီလို မထင္ၾကပါဘူး။ ဘာသာတရား အမ်ိဳးမ်ိဳးကို ေလ့လာတဲ့ အခါမွာ ပထမဆံုး သတိျပဳမိတာကေတာ့ ဒီဘာသာတရား ေတြဟာ အခ်င္းခ်င္း ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား တူညီၾကတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ။ အားလံုးေသာ ဘာသာတရားမ်ားက လူသားရဲ႕ လက္ရွိ အေျခအေနဟာ ေက်နပ္ဖြယ္ မရွိဘူးလို႕ ၀န္ခံၾကတာပါပဲ။ လူသားရဲ႕ အေျခအေန တိုးတက္လိုရင္ စိတ္ေနစိတ္ထား အျပဳအမူ ေျပာင္းလဲဖို႕ လိုအပ္တယ္လို႕ အားလံုးယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ ဘာသာတရား အားလံုးဟာ ေမတၱာ၊ က႐ုဏာ၊ ေပးကမ္းလွဴဒါန္းျခင္း၊ လူမႈေရး၊ တာ၀န္၀တ္တရားမ်ား ေဆာင္ရြက္ျခင္း စတဲ့ က်င့္၀တ္မ်ားကို သင္ၾကားေပးၾကပါတယ္။ ဒီဘာသာတရား အားလံုးက အဆံုးစြန္ ျပည့္စံုတဲ့ သေဘာတစ္ခုဟာ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွိတယ္ဆိုတာ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဘာသာတရားမ်ားက ဒီ လံုး၀အုပ္စံု ျပည့္စံုတဲ့ သဘာ၀ကို ဘာသာစကား အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ နာမည္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အမွတ္အသား အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ ရွင္းလင္း ေဖၚျပၾကပါတယ္။ အရာရာကို တစ္ဘက္သက္ ႐ႈျမင္သံုးသပ္တဲ့နည္းကို အျမင္က်ဥ္းစြာ တြယ္ကပ္ထားၾကတဲ့ အခါမွာသာ သည္းမခံႏိုင္မႈ၊ မာနတရားနဲ႕ ကိုယ္သာမွန္ စိတ္ထားေတြ ျဖစ္ပြါးေပၚေပါက္ လာတတ္ပါတယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ။ အဂၤလိပ္၊ ျပင္သစ္၊ တ႐ုတ္၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ လူ ၄ ဦး ေကာ္ဖီပန္းကန္ တစ္လံုးကို ၾကည့္ၾကတယ္ ဆိုပါစို႕။ အဲဒီပန္းကန္ကို အဂၤလိပ္က Cup လို႕ေခၚတယ္။
ျပင္သစ္က Tasse လို႕ေခၚတယ္။ တ႐ုတ္က Pei ၊ အင္ဒိုနီးရွားက cawan လို႕ေခၚတယ္။ အဲဒါ သူ႕အေခၚမွန္တယ္၊ တစ္ျခားလူ႕အေခၚ မွားတယ္လို႕ ကိုယ့္အဘိဓာန္ ကိုယ္ ကိုးကားၿပီး အေၾကာက္အကန္
ျငင္းခံုးေနၾကပါေရာ။ အဲဒီအခိုက္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ဦး ေရာက္လာၿပီး ဘာမွေျပာမေနဘဲ ေကာ္ဖီပန္းကန္ကို ေကာက္ယူၿပီး ေမာ့ေသာက္ျပစ္လိုက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ သူက ဟိုလူေလးေယာက္ကို ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီပန္းကန္ကို ဘယ္လိုပဲ မိတ္ေဆြတို႕ေခၚေခၚ လိုရင္းက ဒါကို ေကာ္ဖီေသာက္ဖို႕ အသံုးျပဳတာပါပဲ၊
ျငင္းခံုေနလို႕ ဘာအက်ိဳးရွိမလဲ၊ ေသာက္ဖို႕ပန္းကန္ကို ေသာက္လိုက္မွ
အေမာေျပၿပီး လန္းဆန္းလာမွာေပါ့၊ အဲဒါ လိုရင္းပဲ။ ဒါဟာ ဘာသာတရားမ်ားအပၚ ဗုဒၶဘာသာက ျမင္တဲ့ အျမင္၊ ထားတဲ့ စိတ္ထားပါပဲ။

(၁၃) ေမး - ဗုဒၶဘာသာဟာ သိပၸံနည္း က်ပါသလား။
ေျဖ - ဒီအေမးကို မေျဖမီ သိပၸံ ဆိုတဲ့ စကားလံုးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ရွာၾကည့္တာ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အဘိဓာန္မ်ားက ဒီလိုဖြင့္ျပၾကပါတယ္။ "သိပၸံ" ဆိုတာ တကယ္ျဖစ္ေနတဲ့ သဘာ၀တစ္ခုကို လက္ေတြ႕မ်က္ျမင္ ၾကည့္႐ႈျခင္းႏွင့္ စမ္းသပ္ျခင္းတို႕အေပၚ အေျခခံၿပီး စနစ္တစ္ခု ေဖာ္ထုတ္တဲ့ပညာ၊ တိတိက်က် ေလ့လာစမ္းသပ္ သိရွိထားတဲ့ အရာတစ္ခုနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ သဘာ၀က်တဲ့ နည္းလမ္း ဥပေဒသမ်ား သတ္မွတ္ေဖၚျပတဲ့ ပညာပါပဲ။ အဲဒီပညာရဲ႕ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခုလဲ သိပၸံပါပဲ။ ဗုဒၶဘာသာမွာ ဒီဖြင့္ဆိုခ်က္နဲ႕ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္မ်ား ရွိေကာင္း ရွိႏိုင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လဲ ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ လိုရင္း တရားျဖစ္တဲ့ သစၥာေလးပါးကေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ကိုက္ညီပါတယ္။
ပထမဆံုး အမွန္တရားက ဒုကၡသစၥာပါ။ ဒီမွာ ဆင္းရဲျခင္းဆိုတာ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ သူ႕ကို အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရပါတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။
ဒုတိယ အမွန္တရားက သမုဒယသစၥာပါ။ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ တဏွာကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဆင္းရဲဒုကၡကို ျဖစ္ေပၚေစတဲ့ အေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ဒီတဏွာဟာလဲ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိ ခံစားရတဲ့ အရာပါ။ အဓိပၸါယ္ သတ္မွတ္လို႕လဲ ရတယ္။ လက္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္လို႕လဲ ရပါတယ္။ ဒီဒုကၡနဲ႕ ဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရား အမွန္ကို ဒႆနပညာဆိုင္ရာ စကားလံုးေတြနဲ႕ ရွင္းျပဖို႕ မလိုပါဘူး။ ကိုယ္ေတြ႕ ခံစားသိျမင္ရတဲ့ အရာေတြပါ။
တတိယ အမွန္တရားကေတာ့ နိေရာဓသစၥာပါ။ ဆင္းရဲကုန္ဆံုးတဲ့သေဘာ၊ ဆင္းရဲၿငိမ္းတဲ့သေဘာပါ။ ဒီသေဘာကို အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ဆိုသူ တစ္ဦးဦးကို အားကိုးလို႕ မရပါဘူး။ ယံုၾကည္႐ံုမွ် ဆုေတာင္႐ံုမွ်နဲ႕လဲ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဆင္းရဲဒုကၡရဲ႕ အေၾကာင္းတရားကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွပဲ ရပါတယ္။
စတုတၳ အမွန္တရားကေတာ့ ဆင္းရဲၿငိမ္းေစတဲ့ နည္းလမ္းျဖစ္တဲ့ မဂၢသစၥာပါ။
ဒီဆင္းရဲၿငိမ္းေရး နည္းလမ္းကလဲ ဒႆနပညာ သေဘာတရားေတြနဲ႕ လံုး၀ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။ သတ္မွတ္ေပးထားတဲ့ နည္းလမ္းအတိုင္း လက္ေတြ႕ က်င့္မွပဲ ရပါတယ္။ ဒီနည္းလမ္းကလဲ အစမ္းသပ္ခံ နည္းလမ္းပါ။ သိပၸံပညာမွာလိုပဲ ဗုဒၶဘာသာကို ရွင္းျပဖို႕လဲ အနႏၲ တန္ခိုးရွင္ အယူအဆကို လက္ခံဖို႕ မလိုပါဘူး။ ဗုဒၶဘာသာ ကိုယ္တိုင္က စၾကာ၀ဠာ ကမၻာေလာႀကီးရဲ႕ အလုပ္လုပ္ပံုကို သဘာ၀ နိယာမေတြနဲ႕ ရွင္းျပထားပါတယ္။ ဒီအခ်က္ အားလံုးက ဗုဒၶဘာသာရဲ႕ သိပၸံနည္းက် အႏွစ္သာရကို ေသခ်ာစြာ ေဖၚေဆာင္ ေနပါတယ္။ ဒီမွာလဲ ကြၽႏု္ပ္တို႕ ဗုဒၶျမတ္စြာ အၿမဲတေစ ဆံုးမခဲ့တဲ့ အဆံုးအမက ကြၽႏု္ပ္တို႕ဟာ ဘယ္အရာကိုမဆို အကန္းယံု အရမ္းယံု မယံုမိၾကဖို႕၊ ေမးျမန္း၊ စံုစမ္း၊ စစ္ေဆး၊ စမ္းသပ္ၿပီးမွ ကိုယ္တိုင္ ေတြ႕သိခံစားရတဲ့ အရာေပၚမွာ အေျခခံၿပီး ယံုသင့္မွ ယံုဖို႕ပါပဲ။ ဒီအဆံုးအမမွာ တိက်တဲ့ သိပၸံနည္းက် အျမင္ ပါ၀င္ေနပါတယ္။
ရွင္ေတာ္ျမတ္ဘုရား ဆံုးမပံုက -
ဗ်ာဒိတ္စကား ဆို႐ံုနဲ႕ မယံုၾကည္ပါႏွင့္ အစဥ္အဆက္ ယံုၾကည္လက္ခံလာတာ
ျဖစ္႐ံုႏွင့္ မယံုၾကည္ပါႏွင့္။ သတင္းၾကားနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္
ျမင့္ျမတ္တဲ့ က်မ္းစာမ်ားမွာ ပါ႐ံုနဲ႕လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္
တဆင့္ စကားမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္ စဥ္းစားေတြးေခၚေရး တကၠေဗဒ၊
ဒႆနိကေဗဒေတြနဲ႕ ကိုက္ညီ႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္
ေျပာတဲ့လူက ယံုၾကည္ထိုက္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္
မိမိဆရာ ျဖစ္႐ံုမွ်ႏွင့္လဲ မယံုၾကည္ပါႏွင့္
သင္ကိုယ္တိုင္ ေကာင္းတဲ့အရာပဲ၊ အျပစ္ကင္းတဲ့ အရာပဲ၊ ပညာရွိတို႕ ခ်ီးမြမ္းအပ္တဲ့ အရာပဲ၊ လက္ေတြ႕ က်င့္ၾကည့္တဲ့ အခါမွာလဲ မုခ် ခ်မ္းသာေစႏိုင္တဲ့ အရာပဲလို႕ ကိုယ္ေတြ႕ သိျမင္ရတဲ့ အခါက်မွပဲ အဲဒါကို ယံုၾကည္ လက္ခံ လိုက္နာ က်င့္ၾကံပါ။
ဒါေၾကာင့္ ဗုဒၶဘာသာဟာ ျပည့္ျပည့္၀၀ သိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ မဆိုႏိုင္ေသာ္လဲ အေတာ္ ခိုင္မာတဲ့ သိပၸံနည္းက် သေဘာသဘာ၀ေတြေတာ့ ပါ၀င္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ တျခား ဘာသာတရားေတြထက္ ပိုၿပီးသိပၸံ နည္းက်တယ္လို႕ေတာ့ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။
ႏွစ္ဆယ္ရာစုႏွစ္မွာ အႀကီးျမတ္ဆံုး သိပၸံပညာရွင္ ျဖစ္တဲ့ အဲလ္ဘတ္အိုင္းစတိုင္း က ဗုဒၶဘာသာနဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ဒီလိုေျပာပါတယ္။
ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စၾက၀ဠာ တစ္ခုလံုး ကိုးကြယ္ၾကတဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ျဖစ္ေပၚလာလိမ့္မယ္။ အဲဒီဘာသာတရားဟာ ထာ၀ရဘုရား အယူအဆကို လႊမ္းမိုးသြားလိမ့္မယ္။ တယ္ တရားေသ ၀ါဒကိုလဲေရွာင္လႊဲႏိုင္ လိမ့္မယ္။ သဘာ၀တရားႏွင့္ ဘာသာတရား ႏွစ္ခုလံုးကို လႊမ္းျခံဳမိတဲ့ ဒီဘာသာတရားဟာ ႐ုပ္နာမ္ႏွစ္ပါးလံုး ကိုယ္ေတြ႕ ခံစား သိျမင္မႈနဲ႕ အဓိပၸါယ္ ျပည့္၀တဲ့ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈေပၚမွာ အေျခခံလိမ့္မယ္။ ဒီအခ်က္ေတြကို ဗုဒၶဘာသာက အေျဖေပးလိမ့္မယ္။ တကယ္လို႕သာ ေခတ္သစ္ သိပၸံနည္းက် လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္တဲ့ ဘာသာတရားတစ္ခု ရွိတယ္ဆိုရင္ အဲဒီ ဘာသာတရားဟာ ဗုဒၶဘာသာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္။.....အရွင္မုနိႏၵ(ပန္းေထာ္) ၿပန္လည္မွ်ေ၀ပါသည္(by Ven S Dhammika)